ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਬਠਿੰਡਾ ਤੋਂ ਲੜਨਗੇ ਚੋਣ
. . .  8 minutes ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ,20 ਅਪ੍ਰੈਲ -ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਵੱਲੋਂ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੋ ਲੋਕ ਸਭਾ ਹਲਕਿਆਂ ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਂਗਰਸ ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ...
ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਘੁਬਾਇਆ ਬਣੇ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਤੋਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰ
. . .  10 minutes ago
ਗੁਰੂ ਹਰਸਹਾਏ ,20 ਅਪ੍ਰੈਲ - [ਹਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ } -ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਛੱਡ ਕੇ ਕਾਂਗਰਸ 'ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋੲ ੇਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਘੁਬਾਇਆ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਟਿਕਟ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਤੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਐਲਾਨਿਆ ...
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਚੋਣ ਅਫ਼ਸਰ ਵੱਲੋਂ ਬੀਬੀ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਖਾਲੜਾ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ
. . .  25 minutes ago
ਤਰਨ ਤਾਰਨ, 20 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਹਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ)-ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਚੋਣ ਅਫ਼ਸਰ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਪ੍ਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਸਭਰਵਾਲ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਹਲਕਾ ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਡੈਮੋਕਰੈਟਿਕ ਅਲਾਇੰਸ ਫ਼ਰੰਟ ਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬੀਬੀ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ...
ਆਈ. ਪੀ. ਐੱਲ. 2019 :ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਟਾਸ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ
. . .  48 minutes ago
ਆਈ. ਪੀ. ਐੱਲ. 2019 : ਰਾਜਸਥਾਨ ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਨੂੰ 5 ਵਿਕਟਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ
. . .  about 1 hour ago
ਆਦੇਸ਼ ਕੈਰੋਂ ਨੇ ਖੇਮਕਰਨ ਹਲਕੇ ਅੰਦਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਅਕਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਮੁਹਿੰਮ
. . .  about 1 hour ago
ਖੇਮਕਰਨ, 20 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਰਾਕੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਬਿੱਲਾ)- ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਕੈਰੋਂ ਨੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਹਲਕਾ ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਅਕਾਲੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬੀਬੀ ਜਗੀਰ ਕੌਰ ਦੇ ਹੱਕ 'ਚ ਅੱਜ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ...
ਆਵਾਰਾ ਪਸ਼ੂ ਵਲੋਂ ਟੱਕਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਢਾਡੀ ਦੀ ਮੌਤ
. . .  about 1 hour ago
ਲੌਂਗੋਵਾਲ, 20 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਵਿਨੋਦ)- ਪਿੰਡ ਸਾਹੋ ਕੇ ਵਿਖੇ ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਇੱਕ ਆਵਾਰਾ ਪਸ਼ੂ ਵਲੋਂ ਟੱਕਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਪੰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਢਾਡੀ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਾਜਨ (55 ਸਾਲ) ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮਿਲੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਢਾਡੀ ...
ਕਾਰ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਗੜਨ 'ਤੇ ਦਰਖਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਤਿੰਨ ਫੱਟੜ
. . .  about 1 hour ago
ਜੈਤੋ, 20 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗਾਬੜੀਆ, ਨਿੱਜੀ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰੇਰਕ)- ਜੈਤੋ-ਰੋੜੀਕਪੂਰਾ-ਰਾਮੇਆਣਾ ਰੋਡ ਦੀ ਖਸਤਾ ਹਾਲਤ ਕਾਰਨ ਕਾਰ ਚਾਲਕ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਗੜਨ 'ਤੇ ਦਰਖਤ ਨਾਲ ਜਾ ਟਕਰਾਉਣ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ...
ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਾਪ ਵੱਲੋਂ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ
. . .  about 1 hour ago
ਜੋਗਾ, 20 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਕਲੀਆ )- ਮਾਨਸਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਅਤਲਾ ਕਲਾਂ ਵਿਖੇ ਇਕ ਕਾਰੀਗਰ ਜੋ ਕਿ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਦਾ ਬਾਪ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਖੁਦਕਸ਼ੀ ਕਰ ਲੈਣ ਦੀ ਖਬਰ ਹੈ l ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲਵੀਰ...
ਆਈ. ਪੀ. ਐੱਲ. 2019 : ਮੁੰਬਈ ਨੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਦਿੱਤਾ 162 ਦੌੜਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ
. . .  about 1 hour ago
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਸਾਹਿਤ ਫੁਲਵਾੜੀ

ਮੂਰਖ

(ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਅੰਕ ਦੇਖੋ)
• ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਰਗੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੰੂਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ | ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੌਰਾਨ ਪਿਆਇਆ ਪਾਣੀ ਫੇਫੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸਾਹ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ | ਅਕਸਰ ਹੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਅਜਿਹੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ |
• ਸੂਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ | ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ |
• ਇਕ ਮੂਰਖ ਮੇਲਾ ਦੇਖਣ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਕੰਬਲ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ | ਜਦੋਂ ਮੂਰਖ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਕੁਲਬੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸੁਣਾ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ ਤੇਰਾ ਮੇਲਾ? ਮੂਰਖ ਬੋਲਿਆ, 'ਭਾਈ ਜੀ, ਮੇਲਾ-ਵੇਲਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਥੇ ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਕੰਬਲ ਚੋਰੀ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ |' ਉਕਤ ਚੁਟਕਲਾ ਮੂਰਖ ਦੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ |
• ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ : 1. ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ, 2. ਚਰਿੱਤਰਹੀਣ ਮਾਂ, 3. ਸੁੰਦਰ ਪਤਿਤ ਔਰਤ, 4. ਮੂਰਖ ਔਲਾਦ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ |
• ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ |
• ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ, ਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਜਾਂ ਯਥਾਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾ ਕੇ ਵਸ 'ਚ ਕਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ |
• ਨਸ਼ੇੜੀ, ਬੁਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ | ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ | ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ |
• ਤਾਰੀਫ਼ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ |
• ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ ਮੂਰਖ ਬਾਰੇ ਇੰਜ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
ਪਿਪਲ ਖੂਹਾ ਵਿਗਾੜਦਾ, ਚੁਗਲ ਵਿਗਾੜੇ ਗਾਉਂ,
ਮੂਰਖ ਸਭਾ ਵਿਗਾੜਦਾ, ਬਹਿ ਕੇ ਉੱਚੀ ਥਾਉਂ |
ਭਾਵ ਖੂਹ ਵਿਚ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉੱਗ ਪਵੇ ਤਾਂ ਖੂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ | ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਖਾਨਾਜੰਗੀ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇਕ ਚੁਗਲਖੋਰ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਚੁਗਲ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ | ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਆ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਕਿਰਕਿਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ | (ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

ਮੋਬਾਈਲ : 99155-63406.


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਸ਼ਾਇਰਾ ਸੁਰਿੰਦਰਜੀਤ ਕੌਰ ਨਾਲ ਰਚਾਇਆ ਕਾਵਿ-ਸੰਵਾਦ

ਜਨਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਸੰਘ ਅਤੇ ਏਕਮ ਸਾਹਿਤਕ ਮੰਚ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਸਾ ਵਿਹਾਰ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਮਰਹੂਮ ਕਥਾਕਾਰ ਤਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਯਾਦ 'ਚ ਆਰੰਭੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤਹਿਤ ਨਾਮਵਰ ਸ਼ਾਇਰਾ ਸੁਰਿੰਦਰਜੀਤ ਨਾਲ ਕਾਵਿ-ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ | ਸਥਾਨਕ ਵਿਰਸਾ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਸ: ਨਾਨਕ ਸਿੰਘ ਸੈਮੀਨਾਰ ਹਾਲ 'ਚ ਹੋਏ ਇਸ ਅਦਬੀ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਥਾਕਾਰ ਦੀਪ ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸ਼ਾਇਰਾ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਈ | ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਦੇ ਰੂ-ਬਰੂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸੁਰਿੰਦਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦੇ ਇਕ ਸ਼ੇਅਰ ਕਿ, 'ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੰਢਾਈ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹੋ ਕਮਾਈ ਬਹੁਤ ਹੈ | ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ, ਬੁੱਲੇ੍ਹ ਸ਼ਾਹ, ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ, ਪਾਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਮਿ੍ਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਲੇਖਣੀ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਬੂਲਿਆ ਹੈ | ਡਾ: ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਖਾਹਰਾ, ਡਾ: ਜੋਗਿੰਦਰ ਕੈਰੋਂ, ਡਾ: ਦਰਿਆ, ਡਾ: ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਰਿਆੜ, ਮੱਖਣ ਕੋਹਾੜ, ਦੇਵ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅਰਤਿੰਦਰ ਸੰਧੂ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ 'ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਫਰੋਲ ਜੋਗੀਆ', 'ਕਤਰਾ ਕਤਰਾ ਰੂਹ', 'ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਬੋਲ' ਅਤੇ 'ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਲੋਅ' ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੁਰਿੰਦਰਜੀਤ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਮਾਨਵੀ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ | ਰਜਿੰਦਰ ਪ੍ਰਦੇਸੀ, ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅਰਪਣ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਸਰਾਹਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੀ ਦਿੱਤੀ | ਜਗਦੀਸ਼ ਸਚਦੇਵਾ, ਡਾ: ਹਜ਼ਾਰਾ ਸਿੰਘ ਚੀਮਾ ਅਤੇ ਸੁਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ | ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਭੁਪਿੰਦਰਪ੍ਰੀਤ, ਹਰਬੰਸ ਸਿੰਘ ਨਾਗੀ, ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ, ਜਸਵੰਤ ਜੱਸ, ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਮੁਖਤਾਰ ਗਿੱਲ, ਹਰਭਜਨ ਖੇਮਕਰਨੀ, ਜਗਜੀਤ ਗਿੱਲ, ਕਲਿਆਣ ਅੰਮਿ੍ਤਸਰੀ, ਡਾ: ਕਸ਼ਮੀਰ, ਰੋਜ਼ੀ ਸਿੰਘ, ਅਮਰਜੀਤ ਬਾਈ, ਡਾ: ਸਤਨਾਮ ਕੌਰ ਰੰਧਾਵਾ, ਰਜਿੰਦਰ ਧੰਜੂ, ਡਾ: ਹੀਰਾ ਸਿੰਘ, ਡਾ: ਲਖਵਿੰਦਰ ਗਿੱਲ, ਆਤਮ ਰੰਧਾਵਾ, ਸਰਬਜੀਤ ਸੰਧੂ, ਮਲਵਿੰਦਰ, ਇੰਦਰੇਸ਼ਮੀਤ, ਜਗਤਾਰ ਗਿੱਲ, ਹਰਜੀਤ ਸੰਧੂ, ਮਨਮੋਹਨ ਬਾਸਰਕੇ, ਇੰਜੀ: ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਪਰਦੀਪਪਾਲ ਸਿੰਘ ਵੱਲ੍ਹਾ, ਰਾਜ ਖੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਬੀਪੁਰ ਅਤੇ ਡਾ: ਮਧੂ ਭਾਸਕਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ |

-ਦੀਪ ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
ਮੋਬਾਈਲ : 98721-65707

ਕੁਝ ਪਲ ਹੋਰ ਰੱਬਾ

ਅੱਜ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸੰਸਥਾ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਲੇਖਕ ਦੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹੰਗਾਮੀ ਮੀਟਿੰਗ ਸੱਦ ਕੇ ਅਫਸੋਸ ਕਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਛਪੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਫਸੋਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 15-20 ਲੇਖਕ, ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਵੀ ਨਾਲ ਛਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ | ਅਜਿਹਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ | ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ |
ਪਰ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਇਹ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਅਤੇ ਮੈਂਬਰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਲੇਖਕ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਹੀ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਦੁਕਾਨਦਾਰ, ਗਵੱਈਆ, ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ, ਛੁਟ-ਪੁਟ ਨੇਤਾ ਵਗੈਰਾ | ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਸਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੜਣ ਦਾ ਹੀ ਅਫ਼ਸੋਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਗੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਖੰੁਝਣ ਦਿੰਦੇ |
ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਇੰਜ ਜਾਪਦੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਿਤ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਇਹ ਅਲੰਬਰਦਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਅਵਸਰ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੋਈ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲਵੇ ਤੇ ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੋਣ ਦਾ ਮਸੌਦਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਛਪਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦੇਣ |
ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਐਨੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ | ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ (ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ) ਦੇ ਉਹ ਸੋਹਲੇ ਗਾਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿ੍ਤਕ ਲੇਖਕ/ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਅਸ਼-ਅਸ਼ ਕਰ ਉਠਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿ੍ਤਕ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਿਊਾਦੇ ਜੀਅ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਐਡੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਕਰਕੇ ਨਿਵੇਕਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਸਨ ਕਿ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਦਾ ਬੁੱਤ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ |
ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਵਰਗਵਾਸ ਹੋਏ ਲੇਖਕ ਬਾਰੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਕਿਫ਼ ਲੇਖਿਕਾ ਦਾ ਨਾਂਅ ਵੀ ਛਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਲੇਖਿਕਾ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਅੰਬਰਸਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਹੰਗਾਮੀ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਅਨੰਦਕਾਰਜ ਸਨ | ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਲਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਲੇਖਿਕਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਲੇਖਕ ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਦਾ ਐਨਾ ਦੁੱਖ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ |
ਉਂਜ ਤਾਂ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਇਹ ਠੇਕੇਦਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸ਼ਰੀਕ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਲੇਖਕ/ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਅਪੀਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਣਗੇ ਕਿ ਉਸ ਲੇਖਕ/ਕਲਾਕਾਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਰਕਾਰੀ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ | ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇੰਜ ਕਦੇ ਮਦਦ ਮਿਲੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਛਪਵਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਵੱਸ਼ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ | ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੇਖਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਤਕਾਂ' ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਦੇ ਧੇਲੇ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ |
ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਸ਼ੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸਾਂ | ਉਥੇ ਮਸਾਂ ਪੰਜ ਬੰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਛਪੀ ਖ਼ਬਰ ਵਿਚ ਵੀਹ ਦੇ ਕਰੀਬ ਬੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬੀਬੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਛਪੇ ਹੋਏ ਸਨ | ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਛੜੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਿਚ ਖੜਕਾਏ ਛੁਣਛਣਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਸੀ |
ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੰਗਾਮੀ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ | ਅਜਿਹੀ ਇਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਬੁਲਾਰਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਛੜੇ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਬਣਾਇਆ ਸੀ | ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬੁਲਾਰਾ ਇਹ ਨਾ ਆਖ ਦੇਵੇ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਸਦਕਾ ਹੀ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਸੀ |
ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੰਤਕਾਲ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਗੁਣ-ਗਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ, ਚਾਰ-ਚਾਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੁਝ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਇਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਸ਼ੋਕ ਸਨੇਹਿਆਂ ਵਿਚ ਛਪੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ |
ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕਾਬਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਜਿਊਾਦੇ ਜੀ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਜਾਂ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਮੱਥੇ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਨਾ ਲੱਗੇ ਪਰ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਤਾਂ ਇਸ ਕਦਰ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਦੇ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਜਿਊਾਦੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੀ ਚੰਗੇ ਹਾਂ |
ਉਂਜ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਤਿਹਾਏ ਅਜਿਹੇ ਲੇਖਿਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਐਨਾ ਫਾਇਦਾ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਬਰਾਂ ਛਪਵਾਉਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਸਦਕਾ ਬੰਦੇ ਦੀ ਅਰਥੀ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਕੂਚ ਕਰ ਗਿਐ ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਡੀ ਮਹਾਨ ਹਸਤੀ ਸੀ | ਇਹ ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦਿਨ ਐਥੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੱਡਾ ਵੱਡਾ ਨਾਢੂਖਾਂਹ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ |
ਪਰ ਰੱਬਾ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹੋ ਬਿਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਚਾਹਵੇਂ ਲੈ ਜਾਵੀਂ ਪਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਜਿਊਾਦਾ ਕਰ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਜੋ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖ ਸਕਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ-ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਾਹਿਤਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀਆਂ ਉਪਲਬੱਧੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਗਾਏ ਹਨ, ਕਿਹੜਾ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਰਿਹੈ, ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਵਾਰਡ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਢੁਕਵੀਂ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਵਗੈਰਾ-ਵਗੈਰਾ |

230-ਸੀ, ਭਾਈ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਨਗਰ, ਲੁਧਿਆਣਾ-141012.
ਮੋਬਾਈਲ : 98153-59222.

ਬਸ, ਅਜੇ ਏਨਾ ਹੀ

ਸਾਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਛਿਪਦੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਬਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਗਰਾਊਾਡ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ, ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਦੇਖਦੇ | ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਕਾਸ਼! ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਬੂਤਰ ਹੁੰਦੇ | ਨੱਬੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਲੰਮੀ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ | ਅਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਲੀਡਰ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲੁੱਟ-ਲੁੱਟ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸੀਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੁਲ੍ਹਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਾਂ | ਿਗ਼ਲਾ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਭਾਲਦੀ ਨਹੀਂ | ਅੱਗੋਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਪੜ੍ਹੋ :

ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੋਠੜੀਆਂ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨ ਜਿਹੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਾਂ | ਉਸ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨਜੀਤ ਘਟੀਆ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ ਸੀ | ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ ਸੀ |
ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੋਠੜੀਆਂ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਵੇ | ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ | ਵਾਰਡਨਰ ਨੇ ਆ ਕੇ 'ਦੁੱਖ' ਪੁੱਛਿਆ | ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤਰਲਾ ਕੱਢਣ ਦੀ ਐਕਟਿੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ ਓਏ, ਜਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ... |'
ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ | ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤਾਂ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ | ਅਸੀਂ ਤਰਲਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਕਰਦੇ | ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਮਝਾਂਦੇ ਸਾਂ | ਵਾਰਡਨਰ ਨੇ ਨਾਂਹ ਵਿਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ |
'ਕੂਰਬਾ' ਸ਼ਬਦ ਜੇਲ੍ਹ ਵਾਲੇ ਆਮ ਵਰਤਦੇ | ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕਈ ਅਰਥ ਕੱਢਦੇ | ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਾਲ੍ਹ ਹੁੰਦੀ | ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਜੀਜਾ ਜੀ ਹੁੰਦਾ |
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਵਾਰਡਨਰ ਸਾਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ | ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਇਹਦੇ ਮਨ ਮਿਹਰ ਕਿਵੇਂ ਪੈ ਗਈ | ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ | ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ | ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਅਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ 'ਚ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਖ ਲਵੋ |'
ਅਸੀਂ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ | ਡਿਸਕਵਰੀ ਚੈਨਲ 'ਤੇ ਇੰਡੀਆ ਬਾਰੇ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ | ਝੁੱਗੀਆਂ-ਝੌਾਪੜੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸੀ | ਭੁੱਖ-ਮਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਲੋਕ | ਇਕ ਛੱਪੜ ਵਿਚ ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦੇ | ਉਸੇ 'ਚ ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਹਾਉਂਦੇ | ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੱਪੜੇ ਧੋਂਦੇ | ਉੱਥੇ ਹੀ ਖ਼ੁਦ ਨਹਾ ਰਹੇ ਸਨ | ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ | ਵਾਰਡਨਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖਚਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ | ਡੰਗਰੋ ਉੱਧਰ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਓ, ਜਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਨੇ ਆ ਖਾ ਲਿਆ ਕਰੋ |
'ਓਏ ਕੂਰਬਾ, ਦਿਸ ਇਜ ਨੋ ਮਾਈ ਸਿਟੀ | ਕਲਕੱਤਾ ਸਿਟੀ ਦੇ ਝੁੱਗੀ- ਝੌਪੜੀ ਵਾਲੇ ਨੇ |' ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਲੱਗਿਆ |
'ਇਹ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਲੇ ਇੰਡੀਆ ਦੀ ਭੁੱਖਮਰੀ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਨੇ | ਸਾਲਿਓ ਪੰਜਾਬ 'ਤੇ ਕੈਮਰਾ ਮਾਰੋ | ਹਰੀਆਂ-ਭਰੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਭੁੱਖ ਲਹਿੰਦੀ ਆ | ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਰਾ ਸੋਨਾ ਈ ਸੋਨਾ | ਜਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਨੇ ਓਾ ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਡੰਗਰ ਵੀ ਨੀ ਖਾਂਦੇ | ਮੇਰੇ ਸਾਲਿਓ... ਕੂਰਬਾ... |' ਮਨਜੀਤ ਖਫ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ |
ਵਾਰਡਨਰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ | ਅਸੀਂ ਨਿੰਮੋਝੂਣੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ | ਮਨਜੀਤ ਵਾਰਡਨਰ ਨੂੰ ਕੂਰਬਾ-ਕੂਰਬਾ ਕਹਿੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ | ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ | ਸਾਨੂੰ ਵਾਰਡਨਰ ਨੇ ਜਲੀਲ ਕਰ ਕੇ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ |
ਸੁੱਖਾ ਗਿੱਚੀ 'ਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦਾ ਹੱਸਿਆ,
'ਮੇਰੀ ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਹੈ ਮਹਾਨ,
ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ 'ਚ ਰੁਲਦੇ ਜੀਹਦੇ ਜਵਾਨ |
ਜੇ ਭਾਰਤ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਏ, ਤਾਂ ਜਰਮਨ ਸਾਡੀ ਮਾਸ਼ੂਕ ਆ | ਉਹਨੂੰ ਵਿਆਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜਾਣਾ ਈ ਜਾਣਾ...'
ਅਸੀਂ ਕੋਠੜੀਆਂ 'ਚ ਵੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਭੇੜ ਲਏ |
ਮੈਂ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਚੰਗਾ- ਮਾੜਾ ਕਹੀ ਜਾਈਏ, ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੀ ਸਹਿ ਹੁੰਦੀ |'
hhh
ਇਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਇੰਡੀਅਨ ਐਾਬੈਸੀ ਵਿਚੋਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਆ ਗਿਆ |
ਉਹਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਐਡਰੈੱਸ ਲਏ | ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ,
'ਤੁਸੀਂ ਇੰਡੀਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?'
ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਂ ਜੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ |'
ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਇੰਡੀਆ ਐਾਬੈਸੀ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੇ | ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀਏ ਇੰਡੀਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਭੇਜਣਗੇ |
ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ | ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮੀਟ ਹੀ ਖਿਲਾਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ | ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਕਿਲੋ ਸੇਬ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ ਗਿਆ | ਜੇਲ੍ਹ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣ | ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਕੇ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇੰਡੀਆ ਵਾਪਸ ਭੇਜਣਗੇ ਜਾਂ ਏਥੇ ਹੀ ਛੱਡਣਗੇ |
ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਧਰਮੇ ਦੀ ਰੀਸ, ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿਤੀ | ਮਨਜੀਤ ਬਹੁਤ ਚਿੜਚਿੜੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ | ਗੱਲ-ਗੱਲ 'ਤੇ ਗਾਲ਼ ਕੱਢਦਾ | ਬਿੰਦੇ-ਬਿੰਦੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ | ਮੋਟੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਠੁੱਡੇ ਮਾਰਦਾ | ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਾਲ਼ਾਂ ਕੱਢਦਾ |
ਕਮਾਂਡੋ ਧਰਮਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਯਾਰ | ਦੋ ਵਾਰ ਏਜੰਟਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਨੇ | ਹੁਣ ਨੀ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਯਾਰ | ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਮੰੁਡਾ ਵੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ | ਵਾਰਸਾ ਤੋਂ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ ਮੈਂ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ | ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਏਥੇ ਜੀਅ-ਜਿਹਾ ਨੀ ਲੱਗਦਾ | ਘਰ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ |' ਉਹਦਾ ਜੇਰਾ ਦੇਖੋ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਆ ਜਾ, ਜੀਅ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡਾ ਵੀ ਨੀ ਲੱਗਦਾ | ਸਮਝ ਲਾਂਗੇ ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਘਾਟਾ ਪੈ ਗਿਆ', ਧਰਮੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ |
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤਾ | ਉਹ ਵੀ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ |
'ਓਏ ਕੂਰਬਾ ਇਹ ਕੀ ਆ ਓਏ... |' ਮਨਜੀਤ ਚੀਕਿਆ ਸੀ | (ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

-ਪਿੰਡ: ਅਲੂਣਾ ਤੋਲਾ, ਡਾਕ: ਅਲੂਣਾ ਪੱਲ੍ਹਾ, ਲੁਧਿਆਣਾ-141414, ਮੋਬਾ: 94633-52107

'ਗਟਾਰੀ'

'ਗਟਾਰੀ' ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਹੈ ਕੀ? ਹੈ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਭਰਿਆ ਝੰੂਮਣ ਵਾਲਾ ਮੇਲਾ ਪਰ ਅਰਥ ਸੁਣੋਗੇ ਤਾਂ ਇਉਂ ਲੱਗੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਨੱਕ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ | ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ 'ਚ ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਟਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰਾਠੀ ਵਿਚ ਉਹਨੂੰ 'ਗਟਾਰੀ' ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ |
'ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ ਦਾ ਮੇਲਾ?' ਨਾ ਭਾਈ, ਇਹ ਮੇਲਾ ਹੈ ਸ਼ਰਾਬੀਆਂ ਦਾ | ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹੈ, ਪਰੰਪਰਾ ਵਾਲਾ ਕਿ ਇਸ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਓ, ਦੇਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਲੈਤੀ, ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਐ, ਜੀ ਭਰ ਕੇ ਪੀਓ... ਪੀ-ਪੀ ਕੇ ਟੁੰਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ ਯਾਨਿ 'ਗਟਰ' 'ਚ ਢਹਿ ਪਵੋ |
ਜਿਸ ਸੁਸਾਇਟੀ 'ਚ, ਮੇਰਾ ਰੈਣ-ਬਸੇਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮਰਾਠੀ ਮਾਣਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ | ਭਲੇ, ਮਿਲਣਸਾਰ, ਚੰਗੇ ਗੁਆਂਢੀ ਹਨ | ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਰਗੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖਰੂਦ ਹੀ ਪਾਈ ਰੱਖਣ | 31 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਚੇਤਾ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਜ 'ਗਟਾਰੀ' ਹੈ ਬਈ | ਸਭੇ ਹਾਮੀ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਐ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਦਿਹਾੜਾ 'ਗਟਾਰੀ' ਦਾ ਹੈ, ਮੌਨਸੂਨ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਰੱਜ ਕੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, 31 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਗਟਾਰੀ ਰਹੀ ਕਿ ਪੀ ਲਓ ਮਰਾਠੀਓ, ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਐ ਪੀ ਲਓ, ਰੱਜ ਕੇ ਪੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ... ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਭਾਵ ਅਗਸਤ ਤੋਂ, ਸਾਵਣ ਯਾਨਿ ਸਾਵਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਏਗਾ | ਸੋ, ਸਾਵਣ ਦੇ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਇਹੋ 'ਗਟਾਰੀ' ਵਾਲੇ ਦਾਰੂ ਨੂੰ ਤੇ ਮਾਸ-ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਗੇ | ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਨ-ਵੈਜੀਟੇਰੀਅਨ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿ੍ਸਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ | ਸਾਵਣ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਮਗਰੋਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ ਕਿ ਘੁੱਟ ਲਾ ਲੈਣ ਤੇ ਕੁੱਕੜ-ਬਟੇਰੇ, ਮੀਟ ਛਕ ਲੈਣ |
ਸੋ, ਗਟਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁੱਭ ਦਿਹਾੜੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਮੀਟ ਪੱਕਦਾ ਹੈ, ਕੁੱਕੜ-ਬਟੇਰੇ ਰਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਬੋਤਲਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ | ਘਰਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਤੀਵੀਂ ਇਤਰਾਜ਼ ਜਾਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ | ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਸ ਰਿੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਰੋਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲੇ ਛਕ ਲੈ ਬਾਲਮਾ ਜਿੰਨੀ ਛਕਣੀ ਆ |
ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਿਹਾੜੇ ਮੈਂ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਟੁੰਨ ਹੋਇਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ ਗਟਰ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ | ਹਾਂ, ਕੁਝ ਭਿਖਾਰੀ ਮੰਗਤੇ, ਪਾਟੇ-ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਸੜਕਾਂ ਕੰਢੇ ਬੇਸੁੱਧ ਢੱਠੇ ਜ਼ਰੂਰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ |
ਆਪਣੇ ਇਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰੁਬਈ 'ਚ ਇਸੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, 'ਭਾਪਾ ਜੀ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਗਟਾਰੀ ਹੈ |' ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਛਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਮਿੱਤਰਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਟਾਰੀ ਐ |'
'ਗਟਾਰੀ' ਦਾ ਮੇਲਾ ਲੰਘ ਗਿਐ, ਸਾਵਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀ ਕੇ, ਖਾ-ਪੀ ਕੇ 'ਗਟਾਰੀ' ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ, ਉਸੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਅਗਸਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਦਾਰੂ ਤੇ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ | 'ਗਟਾਰੀ' ਮਤਲਬ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਟੁੰਨ ਹੋ ਕੇ 'ਗਟਰ' ਯਾਨਿ ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ 'ਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ |
ਜਿਹੜੇ ਗਟਰ 'ਚ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੇ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਲੀਡਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ 'ਗਟਾਰੀ' ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ ਇਕ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਹੈ |
ਇਹ ਸਭੇ, ਵੇਲੇ-ਵੇਲੇ ਸਿਰ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ (ਯੂ. ਪੀ.) ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਰਹੇ ਹਨ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਖਨਊ ਵਿਚ ਇਸ ਪਦਵੀ ਕਾਰਨ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਸਰਕਾਰੀ ਬੰਗਲੇ ਅਲਾਟ ਹੋਏ ਸਨ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ 'ਅਹੁਦਾ' ਛੱਡਿਆਂ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਭੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਗਲਿਆਂ 'ਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ 'ਚ ਲੈਵਿਸ਼ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁਫਤੋ-ਮੁਫਤ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਾਬਜ਼ ਹਨ |
ਇਹੋ ਹਾਲ ਉੱਤਰਾਖੰਡ (ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਯੂ. ਪੀ. ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ) 'ਚ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਰਹੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਐਨ.ਡੀ. ਤਿਵਾੜੀ, ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕੋਸ਼ਿਆਰੀ, ਰਮੇਸ਼ ਨਿਸ਼ੰਕ, ਬੀ. ਸੀ. ਖੰਡੂਰੀ ਵੀ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬੰਗਲੇ ਮੱਲੀ ਬੈਠੇ ਹਨ | ਵੇਖੋ, ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ (ਇੰਗਲੈਂਡ 'ਚ ਜਿਉਂ ਹੀ ਕੋਈ ਲੀਡਰ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਈਮ ਮਨਿਸਟਰ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੱਟ ਆਪਣਾ ਸਰਕਾਰੀ ਨਿਵਾਸ 10 ਡਾਊਨਿੰਗ ਸਟਰੀਟ, ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ | ਬਾਕੀ ਆਹਲਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਇਹੋ ਮਰਿਆਦਾ ਹੈ | ਪਰ ਐਥੇ ਤਾਂ ਨੈਤਿਕਤਾ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ 'ਚ ਦਰਜ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਧੂ-ਸੰਤਾਂ ਦਿਆਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ | ਇਥੇ ਤਾਂ ਜਿਹੜਾ ਬਟੇਰਾ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ | ਮਜ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਪੁਰਾਣੇ ਮਨਿਸਟਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਜੇ ਤਾੲੀਂ ਦਿੱਲੀ 'ਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਬੰਗਲਿਆਂ 'ਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਹਨ | ਸੱਚੀਂ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਅਸਲੀ 'ਗਟਾਰੀ' ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
ਸ੍ਰੀ ਵਾਜਪਾਈ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਨ ਤੇ ਜਦ ਗੁਜਰਾਤ 'ਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾਇਆ ਸੀ, 'ਰਾਜ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ |'
ਅੱਜ ਮੁਲਾਇਮ ਸਿੰਘ ਯਾਦਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਪੁੱਤਰ ਅਖਲੇਸ਼ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਇਹ ਚਿਤਾਇਆ ਨਹੀਂ, 'ਪੁੱਤ ਜੀ, ਰਾਜ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ |'
ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰਵੀਂ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਹੈ, ਮੁਲਾਇਮ-ਸੁਤ ਅਖਲੇਸ਼ ਯਾਦਵ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ...?
ਬੁਲੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇੜੇ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਈਵੇ 'ਤੇ, ਇਕ ਮਾਂ-ਧੀ ਦਾ ਸਮੂਹਿਕ ਬਲਾਤਕਾਰ, ਹਾਈਵੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ 14 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਧੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ | ਗਹਿਣੇ, ਨਕਦੀ ਵੀ ਲੁੱਟ ਲਏ ਤੇ ਮਾਂ-ਧੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ |
100 ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰਾ ਪਤੀ-ਪਿਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੋਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ | ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭੇ ਜੈਮਿਕਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਮੈਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ ਕਿ ਭਾਰਤ 'ਚ ਕਿਸ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ 100 ਦੌੜਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਈਮਾਨ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ |
ਰਿਆਇਆ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਟ ਗਿਆ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਤਾਂ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਰਾਜ ਧਰਮ ਕੀ ਨਿਭਾਇਆ? ਉਥੇ ਲਗਦੇ ਥਾਣੇ ਦੇ ਕੁਝ ਹਵਾਲਦਾਰਾਂ ਤੇ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ |
ਇਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ | ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ 'ਚੋਂ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹਾਰ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ | ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭੇ ਥਾਣੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਮੁਲਜ਼ਮ ਗਿ੍ਫਤਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲੇ ਹਾਰ ਵੀ ਬਰਾਮਦ | ਸੌ, ਚੌਵੀ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਰ ਥਾਣੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਰ ਵੀ ਗਿ੍ਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹਾਰ ਵੀ | ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਰਾਜ ਮਹਲ 'ਚ ਹੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਹਾਰ ਬਰਾਮਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ | ਇਹੋ ਘਟਨਾ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ ਅਖਲੇਸ਼ ਰਾਜ ਵਿਚ | ਅਖਲੇਸ਼ ਯਾਦਵ ਨੇ ਸਖਤ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ 24 ਘੰਟੇ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ, ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਮੁਲਜਿਮ ਗਿ੍ਫਤਾਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ | ਪਹਿਲਾਂ ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ. ਨੇ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਫਲਾਣੇ ਮੁਲਜ਼ਮ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਜੇ ਵੱਡੇ ਅਫਸਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨ ਫਾਲਣੇ ਮੁਲਜ਼ਮ ਹਨ | ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹੋਰ ਦੇ ਹੋਰ ਸਨ | ਤਿੰਨ ਮੁਲਜ਼ਮ ਜਿਹੜੇ ਫੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਪਿੱਟ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਹਮਖਾਹ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ ਪੁਲਿਸ ਨੇ, ਸੱਚ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਂ ਤਾੲੀਂ ਅਸਲੀ ਮੁਲਜ਼ਮ ਫਰਾਰ ਨੇ, ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇ |
ਗਟਾਰੀ ਰਾਜਾ, ਗਟਾਰੀ ਪੁਲਿਸ, ਗਟਾਰੀ ਕਾਨੂੰਨ |
ਰਾਸ਼ਟਰਪਿਤਾ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ |
ਉਹ ਤਾਂ ਚਮੜੇ ਦੀ ਦੀ ਚਪਲ ਜਾਂ ਜੁੱਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਚਮੜੇ ਦੀ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੀ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖੱਲ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ |
ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਖੱਲ ਲਾਹੁਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਦਲਿਤ |
ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹੀਓ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਹੀਓ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀਓ ਕਰਦੇ ਹਨ |
ਪਰ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੀ ਜਨਮ ਭੋਇੰ, ਉਹਦੇ ਪ੍ਰਾਂਤ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿਚ, ਜਦ ਕੁਝ ਦਲਿਤ, ਇਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਖੱਲ ਲਾਹੁਣ ਦੇ ਕਰਮ 'ਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਕੁਝ ਗੋ-ਰਖ਼ਸ਼ਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਾਚੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ 'ਗੋ-ਵਧ' ਕੀਤਾ ਹੈ | ਫੜ ਲਏ ਗਰੀਬ ਦਲਿਤ, ਮਾਰ-ਮਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ | ਇਉਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਰੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਲ ਤਾਂ ਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਇਹ ਗੋ-ਰਖ਼ਸ਼ਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿਊਾਦਿਆਂ ਦੀ ਖੱਲ ਜ਼ਰੂਰ ਲਾਹ ਦੇਣਗੇ |
ਕੀ ਇਹ ਗਟਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ?
••






Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX