ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਮਿਲੀਆਂ
. . .  2 minutes ago
ਪਠਾਨਕੋਟ, 28 ਜੁਲਾਈ (ਚੌਹਾਨ/ਆਰ. ਸਿੰਘ)-ਜੰਮੂ-ਜਲੰਧਰ ਰੋਡ 'ਤੇ ਇੰਦੌਰਾ ਮੋੜ ਕੋਲ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਬੈਗ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੈਰੋਇਨ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਸ਼ਾਂ...
ਸੁਨੀਲ ਸੁਬਰਾਮਨੀਅਮ ਭਾਰਤੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨਿਯੁਕਤ
. . .  31 minutes ago
ਐਨ.ਆਈ.ਏ.ਵੱਲੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੂੰ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰੋ ਵਪਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼
. . .  48 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 28 ਜੁਲਾਈ- ਕੇਂਦਰੀ ਜਾਂਚ ਏਜੰਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ 80 ਪੇਜ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ 'ਚ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੂੰ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰੋਂ ਵਪਾਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਐਨ.ਆਈ.ਏ.ਨੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ 'ਕਰਾਸ...
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ 'ਚ ਗਿਰਾਵਟ
. . .  about 1 hour ago
ਮੁੰਬਈ, 28 ਜੁਲਾਈ- ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ 'ਚ ਗਿਰਾਵਟ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਟੈਂਡਰਡ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਤੀ 10 ਗ੍ਰਾਮ 115 ਰੁਪਏ ਸਸਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਦਕਿ ਚਾਂਦੀ 395 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿੱਲੋ ਗ੍ਰਾਮ...
ਡਾਲਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰੁਪਇਆ 4 ਪੈਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ
. . .  about 1 hour ago
ਮੁੰਬਈ, 28 ਜੁਲਾਈ- ਡਾਲਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰੁਪਇਆ 4 ਪੈਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ ਦੀ ਕੀਮਤ 64...
ਨਵਾਜ਼ ਦੇ ਭਰਾ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਹੋਣਗੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ- ਪਾਕਿ ਮੀਡੀਆ
. . .  about 1 hour ago
ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਖੇਡ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੂਸਰੀ ਪਾਰੀ 'ਚ ਭਾਰਤ 189/3
. . .  about 2 hours ago
ਕੋਲੰਬੋ, 28 ਜੁਲਾਈ- ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਪਹਿਲੇ ਟੈਸਟ ਮੈਚ ਦੇ ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਦੂਸਰੀ ਪਾਰੀ 'ਚ ਭਾਰਤ ਨੇ 3 ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ 189 ਦੌੜਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ 'ਤੇ 498 ਦੌੜਾਂ...
ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ 10 ਸਾਲਾ ਜਬਰਜਨਾਹ ਪੀੜਤ ਦੇ ਗਰਭਪਾਤ 'ਤੇ ਰੋਕ
. . .  about 2 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 28 ਜੁਲਾਈ- ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ 10 ਸਾਲਾ ਜਬਰਜਨਾਹ ਪੀੜਤ ਲੜਕੀ ਦੇ ਗਰਭਪਾਤ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵੱਲੋਂ ਕੋਰਟ 'ਚ ਰਿਪੋਰਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਗਰਭਪਾਤ...
ਕੋਲਕਾਤਾ 'ਚ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ੈਕਟਰੀ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼
. . .  about 3 hours ago
ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਤੇ ਚੀਨ ਦਰਮਿਆਨ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ 'ਹਮਬਨਟੋਟਾ' ਬੰਦਰਗਾਹ ਸਮਝੌਤਾ
. . .  about 3 hours ago
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..
  •     Confirm Target Language  

ਦਿਲਚਸਪੀਆਂ

ਰੱਖੇ ਰੱਬ ਤਾਂ ਮਾਰੇ ਕੌਣ

ਪੈਰੋਂ ਨੰਗੀ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਬਿਖਰੇ ਹੋਏ ਜੁਗਿੰਦਰ ਮਿਸਤਰੀ ਦੀ ਨੂੰਹ ਮਨਜੀਤ ਕੀੜੇਮਾਰ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, 'ਵੀਰ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਕਣਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦਿਓ, ਕਣਕ ਨੂੰ ਸੁਸਰੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ।' ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵੀ ਦੁਚਿੱਤੀ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਲਫਾਸ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਅਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਿੰਦਾ ਮੈਥੋਂ ਲੇਲ੍ਹੜੀਆਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੋ ਮਣ ਕਣਕ ਉਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਖੇ ਜਵਾਕ ਭੁੱਖੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਦੇ ਸਲਫਾਸ ਦੇਣ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ। ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤਾਇਆ ਜੀ ਦਾਲ ਵਿਚ ਕੁਛ ਕਾਲਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਹੋ ਜ਼ਰਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਕਿਤੇ ਗ਼ਰੀਬ ਮਾਰ ਨਾ ਹੋਜੇ।'
ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਯਾਦ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਦਈ ਸੱਸ-ਸਹੁਰੇ ਤੇ ਨਸ਼ੇੜੀ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਾਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਮਰਨ ਜਾਂ ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਫਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਛਪੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਲੜਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਦਸ ਸਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਲੜਕਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਕੇ ਨਹਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਸਿਰ ਤੋੜ ਭੱਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਿੰਦਾ ਨਸ਼ੇੜੀ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਆਰੀ-ਤੇਸਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ 'ਚ ਕਰੰਡੀ ਤੇਸੀ ਫੜ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੰਜੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਠੋਕਦਾ ਜਾਂ ਕੰਧਾਂ ਕੌਲੇ ਕੱਢਦਾ ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਐਸੀ ਨੌਬਤ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈ ਗਈ।
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੌੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਬੇਟੀ ਕਿੱਧਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਘਰੇਲੂ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਨਾਲੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਇਕੱਲੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਘਰ-ਘਰ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਬੇਟੇ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬੇਟੀ ਤੇਰਾ ਤਾਂ ...।'
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਘਗਿਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੋਤਰੇ ਸ਼ਿੰਦੇ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਰਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਮੀਟ ਤੇ ਆਂਡਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਾਲੇ ਬਸਤੇ ਵੀ ਵਗਾਹ ਮਾਰੇ, ਕਹਿੰਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੋਟਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਰੋਜ਼ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਵੇਚ ਦਿੱੱਤੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਪੋਸਤ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਚਿੱਟਾ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਪਿੰਡ 'ਚ ਬੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਮ ਵਿਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ ਭੰਗ ਭੁੱਜਦੀ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਰਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਬੇਟੇ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਦ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬੇਟੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਪਟਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਆਸ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ੇੜੀ ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਪਾ ਦੇਣਗੇ। ਵੱਡਾ ਤਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸ ਨਸ਼ੇੜੀ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਮੂਹਦੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਦਿਲੇ ਲੋਕ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵੱਡੇ ਬੇਟੇ ਗੁਰਜੰਟ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਾਬਾ ਜੀ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਨਕੇ ਪਿੰਡ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ ਤੇ ਡੈਡੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਾਂਗੇ ਵੀ।' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਬੇਟੀ ਅਜੇ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਬੇਰਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗੜਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਚਲੋ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੋ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਕੇ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੋ।'
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਦ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਸ਼ਿੰਦਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਸਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨਸ਼ੇੜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਛੁਡਾਊ ਕੇਂਦਰ ਬਾਬਤ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਨਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਵੀ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਅਣਭੋਲ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸੱਚ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, 'ਰੱਖੇ ਰੱਬ ਤਾਂ ਮਾਰੇ ਕੌਣ।'

-ਪਿੰਡ ਮਾਣੂਕੇ (ਮੋਗਾ)। ਮੋਬਾਈਲ : 98783-28501.


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਕਿੱਸੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਆਮ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ । ਉਹ ਛੁੱਟੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਾਰਦੇ ਨੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਕਈ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਗਾਈਡ ਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਪੀਰੀਅਡ ਪੂਰਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਕੁਝ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਹਾਂ, ਸੱਚ ਕਈ ਤਾਂ ਕੰਨ ਤੋਂ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਡਰ ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਤੋਂ ਉਠਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰਹੀ ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੈਪੂਟੇਸ਼ਨ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਟੀ. ਵੀ. 'ਤੇ, ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਮਨ ਲੁਭਾਉਣੀਆਂ ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਗ਼ੈਰ-ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਗ਼ੈਰ-ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕਿਉਂ ਹਨ? ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਦਾ ਇਕ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਘਟੀਆ ਤੇ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਹੈ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੀ. ਐੱਡ ਕਾਲਜ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਕਈਆਂ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਲਾਸ ਲਗਾਏ ਬੀ. ਐੱਡ ਦੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੀ. ਏ. ਜਾਂ ਬੀ. ਐੱਡ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਬਿਨਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੇ ਹੇਰਾ-ਫੇਰੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਨਕਲ ਮਾਰ ਕੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਈ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਹੀ ਏਨੀ ਘਟੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਨਖਾਹ ਲੈਣਾ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਨ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨਾਲ ਖਿਲਵਾੜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਹਨਤੀ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੌ-ਸੌ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੋ ਕਿੱਸੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਾਂਗੀ।
ਧੁੱਪ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਬੈੱਡ ਦੀ ਬਾਹੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋੋਲੀ, 'ਪੁੱਤ ਕੁਵੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੇਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਠ, ਜਾ ਕੇ ਨਹਾ ਤੇ ਸਕੂਲ ਜਾ'।
ਪੁੱਤ ਪਾਸਾ ਲੈ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, 'ਬੱਸ ਕਰ, ਮਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਸਕੂਲ'।
ਮਾਂ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੂੰ ਐਨੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਮਾਰ ਚੁੱਕਿਐਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਜ...ਦੱਸ ਤੂੰ ਸਕੂਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀ ਜਾਂਦਾ?'
ਪੁੱਤ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਨਾ ਤੂੰ ਮਾਂ, ਪਰ ਸੁਣ: ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ-ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦਾ! ਇਹ ਮੈਂ ਆਪੇ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂ'ਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਮੈਂ ਕਿੳਂ ਜਾਵਾਂ ਸਕੂਲ', ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
'ਪੁੱਤ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, 40 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਚਰ ਹੈਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਨਖਾਹ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਉਮਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਵੇਂਗਾ? ਹਾਂ ਸੱਚ, ਤੇਰੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਵੀ ਹਨ। ਜ਼ਰਾ ਸੋਚ ਤੇਰੇ ਇਸ ਰਵੱਈਏ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੀ ਅਸਰ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਾ ਸਹੀ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰ।'
ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ 12ਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਪਚਾਰਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਣ-ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ, 'ਬੱਚਿਓ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਪੋਸਟਿੰਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਘਟ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਅੱਜ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੈਂ ਇਕ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਆਇਆ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।'
ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

-46 ਕਰਤਾਰਪੁਰ, ਰਵਾਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਡਾ: ਸੂਲਰ, ਪਟਿਆਲਾ।
ਮੋਬਾਈਲ : 95015-31277.

ਬੇਬੇ ਦੀਆਂ ਪਿੰਨੀਆਂ

ਗੱਲ ਅੱਜ ਤੋਂ 5 ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ. ਸਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਫ਼ਤਰ ਬੈਠਾ ਸਾਂ ਕਿ ਬਾਹਰੋਂ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਆਵਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮੀ ਨੂੰ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਕ ਮਾਤਾ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਡੱਬਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਚੈੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਹ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਡੱਬਾ ਖੋਲ੍ਹੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਇਕ ਮਿੰਟ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਭੇਜ ਦਿਓ।
ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਹੱਥ ਵਿਚ ਡੱਬਾ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਬੇਟਾ, ਇਹ ਘਰ ਦਾ ਖੋਇਆ ਕੱਢ ਕੇ ਮੈਂ ਪਿੰਨੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਖਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਡੱਬਾ ਬਾਹਰ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਹੀ ਨਬੇੜ ਦੇਣੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਡੱਬਾ ਬੰਦ ਹੀ ਬੰਦ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਉਂ।'
ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਮਠਿਆਈ ਦੇ ਡੱਬੇ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਟੋਕਰੇ ਲੈ ਕੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਪਾਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਮਨੋਰਥ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਢਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਲੁਕੀ-ਛੁਪੀ ਨਹੀਂ। ਬੀਬੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਡੱਬੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਮੇਰਾ ਇਹੋ ਨਜ਼ਰੀਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਡੱਬਾ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੀਬੀ, ਕੰਮ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੰਮ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਖੋਆ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਸੀ। ਦੂਸਰੀ ਪਾਰਟੀ ਪਾਸ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਸਨ। ਉਸ ਪਾਸ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੰਨਾ ਵਿਖੇ ਐਸ.ਐਸ.ਪੀ. ਸਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੇਸ ਘੋਖਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਬੀਬੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਬੀਬੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਦੱਸੋ। ਮਠਿਆਈ ਮੈਂ ਰੱਖ ਲਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਪਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੋਢਾ ਪਲੋਸਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਪੁੱਤ, ਬਸ ਇਹੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਇਹ ਪਿੰਨੀਆਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲੀ, ਬੇਟਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਜੇ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਤਾਂ ਇਕ ਪਿੰਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੀਬੀ ਦੀ ਅਣਜਾਣੀ ਅਪਣੱਤ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿੰਨੀ ਖਾ ਲਈ। ਸੱਚ ਮੰਨਣਾ, ਉਸ ਪਿੰਨੀ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੀਬੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਤਾਂ ਕੀ ਦੱਸਣਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਪਾਸ ਡੱਬੇ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਟੋਕਰੇ ਜਾਂ ਗਿਫਟ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਸਹੀ, ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਬੇਬੇ ਦੀ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

-ਮੋਬਾਈਲ : 95929-00051.

ਅਕਬਰ-ਬੀਰਬਲ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਵੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ

ਇਕ ਵਾਰ ਅਕਬਰ ਨੇ ਬੀਰਬਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਬੀਰਬਲ, ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਇਕ-ਦੋ ਵਾਰ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੀ ਫੜਦੇ ਹੋਵੋਗੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੰਗਾਂ ਹਨ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬੀਰਬਲ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਵੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸੋਚਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬੀਰਬਲ ਬੋਲਿਆ, 'ਹਜ਼ੂਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਵਿਚ ਇਕ ਅੱਧੀ ਵਾਰ ਸਪਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ 'ਤੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਜ ਵਾਰ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਭਲਾ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੱਸੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁੱਛ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ?'
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਗੱਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਗਰਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਮੁੱਛ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਪਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੌਖੀ ਹੈ।
'ਜਹਾਂਪਨਾਹ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਵੰਗਾਂ ਪਾਉਂਦੀਅੰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੱਕੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਬੀਰਬਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਬੋਲਿਆ, 'ਅੱਛਾ ਤੁਸੀਂ ਜਨਾਨਖਾਨੇ ਵਿਚ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਧਰ ਜਾਣ ਦੇ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਪੌੜੀ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਪੌਡੇ ਹਨ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਤਦ ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਹਾਂਪਨਾਹ, ਪੌੜੀਆਂ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਵਧਾਈਆਂ ਜਾਂ ਘਟਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਦਸ ਸਕੇ, ਭਲਾ ਵੰਗਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਪੇਸ਼ : ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮੀ
ਪਿੰਡ ਰਾਮਗੜ੍ਹ, ਡਾਕ: ਫਿਲੌਰ-144410.
ਮੋਬਾਈਲ : 94631-61691.

ਕਹਾਣੀ ਬੇਵੱਸ

ਪ੍ਰੀਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ। ਥੌੜੀ ਦੇਰ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਪਿਛੋਂ ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਸ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।''
ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਵਿਛੜਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਇਹ 'ਪਿਆਰਾ' ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪਾਲਤੂ ਪੰਛੀ 'ਕਬੂਤਰ' ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਗੁਟਰ-ਗੂੰ, ਗੁਟਰ-ਗੂੰ ਜਦ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬੇਰਸ ਦਿਨ ਫਿਰ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦ ਇਹ ਪੰਛੀ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆ ਤੱਕ ਉਹ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਥੋੜੇ ਖੰਭ ਝੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪੂਰੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਉਢਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਨਾ ਹੁੰਦਿਆ ਦੇਖ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਇਕ ਘਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ, ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਪਰ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਿਰ ਵਲੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਦਬੋਚ ਲਿਆ ਤੇ ਚੂੰਝਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਹੁ-ਲੁਹਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੱਕ ਇਸ ਬੇਵੱਸ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਨਾ ਉੱਡ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਖੰਭ ਸਾਰੇ ਵਿਹੜੇ 'ਚ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਵਗਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ।

-ਪਿੰਡ: ਗਿੱਲ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜਲੰਧਰ

ਸੌਗਾਤ

ਲੋਹੜੀ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਤਰੀਕ ਸੀ। ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਆਸਰਾ ਹੀ ਬਥੇਰਾ ਸੀ ਕਿ ਚਲੋ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸਹੀ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਾਹਿਜ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ। ਸਵੱਖਤੇ ਹੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਰੋਟੀ-ਟੁੱਕ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਝੋਲੇ 'ਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਪਰ ਅੱਜ ਸਿਹਤ ਹੱਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਉਹ ਜਾ ਨਾ ਸਕੀ।
ਕਚਹਿਰੀਆਂ 'ਚ ਬਾਪੂ ਦਿਲ 'ਚ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਚਾਅ ਨੂੰ ਸਮਾਈ ਕਦੋਂ ਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਿਆਲ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ 'ਚ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੇ ਪੁੱਤ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ 'ਚ ਨਾ ਪੈਂਦਾ ਤਾਂ ਅੱਜ ਇਹ ਦਿਨ ਨਾ ਦੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਰੌਣਕਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਲੋਹੜੀ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਪੋਤੇ ਦੀ। ਜਦ ਮੁੰਡਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨੇ ਚਾਅ ਕੀਤੇ ਸੀ ਉਸ ਨੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੱਚਣੋਂ ਨੀ ਸੀ ਹਟਦੇ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਸੀ ਪੁੱਤ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰ ਕਦੇ ਕਚਹਿਰੀਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਪਏਗਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੋਚਿਆ। ਦੋ ਹੰਝੂ ਉਸਦੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਵਹਿ ਤੁਰੇ ਸਨ।
'ਬਾਪੂ ਪੈਰੀਂ ਪੈਨਾਂ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। 'ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਪੁੱਤਰਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਬਾਪੂ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, 'ਬਸ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਤੇਰੀ ਜ਼ਮਾਨਤ ਹੋ ਜਾਣੀ ਆ, ਫੇਰ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋਜੂ। ਹੁਣ ਚੱਕਰ ਨਈਂ ਲਗਦੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੇਲ੍ਹ ਤੇ ਕਚਿਹਰੀਆਂ ਦੇ। ਬੜੀ ਟੌਹਰ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਆ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਲੋਕ ਸਲਾਮਾਂ ਕਰਦੇ ਨਈਂ ਸੀ ਥੱਕਦੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਤਰਲੇ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ...।' 'ਹਾਂ ਜੀ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਹੁਣ ਨੀਂ ਤਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੇ ਕਚਿਹਰੀਆਂ ਦੇ ਧੱਕੇ ਖਾਣ ਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੋਜੂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੁਣ' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਪੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਇਕ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਸੀ। 'ਚੰਗਾ ਪੁੱਤ, ਰੋਟੀ ਖਾ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਆ ਭਾਵਂੇ ਸਿਹਤ ਨਈਂ ਸੀ ਠੀਕ ਉਹਦੀ' ਝੋਲੇ 'ਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਬਾਪੂ ਨੇ ਰੋਟੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਗਿਆ।
ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਉਹ ਇਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਚਹਿਰੀ 'ਚ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, 'ਫੜੋ ਫੜੋ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਿਆ' ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ 'ਚ ਸਾਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੀ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਬਾਪੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰੋਟੀ ਵਾਲਾ ਝੋਲਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਹਨੇਰਾ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ। ਅਪਾਹਜ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੋਵੇ। ਏਨੀ ਦੇਰ 'ਚ ਆ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। 'ਅੰਦਰ ਕਰੋ ਇਹਨੂੰ, ਇਹ ਆਇਆ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ ਸੀ'ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨੀ ਸੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ। ਬੱਸ ਇਕ ਹੀ ਗੱਲ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਹਾਂ ਜੀ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਹੁਣ ਨੀਂ ਤਹਾਨੂੰ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਜੇਲ੍ਹ ਤੇ ਕਚਹਿਰੀਆਂ ਦੇ ਧੱਕੇ ਖਾਣ ਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੋਜੂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੁਣ' ਪੱਥਰ ਹੋਇਆ ਬਾਪੂ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇਕਲੌਤੀ 'ਸੌਗਾਤ' ਨੂੰ ਜੇਲ 'ਚ ਭੁਗਤਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸੀ।

ਖ਼ਾਲਸਾ ਕਾਲਜ, ਗੜ੍ਹਦੀਵਾਲਾ, (ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ)।

ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਨਹੀਂ, ਨੂੰਹ

ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਜਦ ਪੈਦਲ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਭਰ ਗਰਮੀ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾ ਪਈ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੀ ਸਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀਂ ਸੱਟ ਲੱਗ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕ ਕਿ ਨੇੜੇ ਦੇ ਇਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਾਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਇਲਾਜ ਕਰਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਈ । ਜਿਸ ਨੇ ਡਾ: ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਂਅ ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਦੱਸਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰੀ ਛੁੱਟੀ ਸਮੇਂ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਦੇ ਦੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਫੋਨ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਰੀਬ 2 ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਇਕ ਔਰਤ ਹਸਪਤਾਲ ਆਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਡਾਕਟਰ ਬੋਲਿਆ ਭੈਣ ਜੀ ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਬੇਟੀ ਹੈ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਜੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨੂੰਹ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਡਾਕਟਰ ਲਾਜਵਾਬ ਤੇ ਹੋ ਹੀ ਗਿਆ ਸੁਖਪਾਲ ਕੌਰ ਵੀ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਫ਼ੜ ਕੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਨਾਨੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖਪਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬੜੀਆਂ ਸੁੱਖਾਂ ਸੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਕਿ ਮਾਲਕ ਕੋਲੋਂਂ ਪਾਇਆ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਸੁੱਖਪਾਲ ਨੂੰ ਬੜੀਆਂ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭ ਕਿ ਪਾਲਿਆ ਪਰ ਇਹ ਧਨ ਬੇਗਾਨਾ ਹੈ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਮੈਂ ਧਨ ਬੇਗਾਨਾ ਹਾਂ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦੀ ਮੈਂ ਧੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਘਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਤੇ ਮੈਂ ਭੰਬੀਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਕੰਮ ਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਂ ਬੇਟੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਬੱਸ ਨੂੰਹ ਹਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਬੇਟੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਸੁਖਪਾਲ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਵਾਕਿਆ ਧੀਆਂ ਦਾ ਅਸਲੀ ਘਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਜਿਸ ਘਰ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਮਝ ਸਕਣ।

-ਜੇਮਸ ਨਾਹਰ
ਰੇਲਵੇ ਲਾਈਨ, ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ ਧਾਰੀਵਾਲ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ।
ਮੋਬਾਈਲ-99888-95352.

ਆਮਦਨ

 'ਵੇ ਪੁੱਤ ਮੀਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕਟਰ ਬਣੀਂ, ਡਾਕਟਰ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੁਰਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਨ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।' ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਤੰਗੀਆਂ-ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਜ 'ਤੇ ਪੈਸੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੀ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ।ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਐਮ.ਡੀ. ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਨਾਮੀ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿੱਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ ਸੰਬੰਧੀ ਘੱਟ ਸਗੋਂ ਹਸਪਤਾਲ ਲਈ ਆਮਦਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਕੀਤੀ। ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਕਾ ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਐ, ਜਿੰਨੀ ਕਮਾਈ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧੀ ਤੇਰੀ।' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਸਰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ...।' ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਖ ਕਾਕਾ ਬੜਾ ਸੌਖਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਰੀਜ਼ ਅਦਾਰੇ ਨਾਲ਼ ਜੋੜੋ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਓ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੈਡੀਕਲ ਫ਼ਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਖੋ, ਦਿਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਜੀਵਨ ਰੱਖਿਅਕ ਯੰਤਰ ਪਾਓ। ਮਾਮੂਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਹੌਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਓਨੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦਨ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ...।' ਇਸ ਵਪਾਰਕ ਡਾਕਟਰੀ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਬਾਅਦ ਰਸਤੇ 'ਚ ਮੈਂ ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਚਪਨ 'ਚ ਕਹੇੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਂ।

-ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੀਟੀਵਾਲਾ
#342, ਫੇਜ਼ 3, ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ, ਬਠਿੰਡਾ। ਮੋਬਾ : 98780-14240.

ਜ਼ਰਾ ਹੱਸ ਲਓਧਰਮਪਾਲ ਡੋਗਰਾ 'ਮਿੰਟੂ'

ਸਾਡੀ ਰਣਨੀਤੀ ਵਿਚ 'ਹੱਲਾ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ' ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਸਰੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹਾਏ-ਹਾਏ...

E-Mail-mintucartoonistjournalist@gmail.com

ਕਾਵਿ-ਵਿਅੰਗ

 ਚਪੇੜ

* ਨਵਰਾਹੀ ਘੁਗਿਆਣਵੀ r
ਪੱਧਰ ਜਦੋਂ ਇਖ਼ਲਾਕ ਦਾ ਜਾਏ ਹੇਠਾਂ,
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤਰੇੜ ਆਉਂਦੀ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਭੀੜ ਬਣਦੀ,
ਕੋਈ ਕੋਈ ਹੀ ਜਿੰਦੜੀ ਨੇੜ ਆਉਂਦੀ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਢਾਣੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ,
ਬਿਨਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਹੀ ਡੂਮਣਾ ਛੇੜ ਆਉਂਦੀ।
ਆਪਣੇ-ਆਪ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਏ ਬੰਦਾ,
ਸਾਹਵੇਂ ਦਿਸਦੀ ਏ ਜਦੋਂ ਚਪੇੜ ਆਉਂਦੀ।

ਨਹਿਰ ਨਜ਼ਾਰਾ, ਨਵਾਂ ਹਰਿੰਦਰ ਨਗਰ, ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ-151203.
ਮੋਬਾਈਲ : 98150-02302.

ਡਾਇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ

* ਹਰਦੀਪ ਢਿੱਲੋਂ

ਡਾਇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਲਿਖਦਾ,
ਫੜਦੇ ਤੇਜ਼ੀਆਂ ਜਿਹੜੇ ਰੁਝਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਹੱਥ ਮੋਟੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਮਾਰੀ,
ਜਿਹੜੇ ਵੇਚਦੇ ਨਕਲੀ ਸਮਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਕੁਤੀੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਜਿਹੜੇ,
ਟੈਟੂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਖੁਣਾਉਂਦੇ ਜਵਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਜਾਂਦੇ ਵਿਗੜਦੇ ਮਿਜਾਜ਼ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ,
ਬਹੁਤੇ ਘਪਲਿਆਂ ਵਿਚ ਗਲਤਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਸੀਵਰ ਉੱਛਲੇ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਲੱਗੀ,
ਕਰਦੇ ਟੋਇਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਸੁਧਰੀ ਜਾਪਦੀ ਦਸ਼ਾ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੀ,
ਰਾਹਤ ਕੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਦਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਡੇਗਿਆ ਸਬਜ਼ੀ ਦਾ ਦਲਾਲਾਂ ਭਾਅ ਥੱਲੇ,
ਸਬਜ਼ੀ ਵੇਚਦੇ ਰੋਂਦੇ ਕਿਸਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਵਿਚ ਵਣਜਾਂ ਦੇ ਝੰਡੀ ਮਿਲਾਵਟੀਆਂ ਦੀ,
ਬਣਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਝੂਠੀ-ਮੂਠੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਜਦ ਮੁੜਦੇ,
ਕਰਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਭੁਗਤਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਰੱਖਣਾ ਵਿਕਦੇ ਸਮਾਨ ਦਾ ਪਊ ਲੇਖਾ,
ਟੈਕਸ ਚੋਹਟੇ ਬੜੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਮਾਰੀ ਠਿੱਬੀਆਂ ਜਾਣ ਇਕ-ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ,
ਘਰ-ਘਰ ਦੌੜਦੇ ਚੋਣ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਤਪਦਾ ਸਿਆਸੀ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ,
ਲਾਰੇ-ਲੱਪੇ ਦੇ ਪਕਦੇ ਪਕਵਾਨ ਦਿਸਦੇ।
ਬਦਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਸਿਆਸਤਾਂ ਦੀ,
ਪੱਗਾਂ ਬਦਲਦੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਦਿਸਦੇ।
'ਮੁਰਾਦਵਾਲਿਆ' ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦਾ,
ਕਬਜ਼ੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਣਦੇ ਮਕਾਨ ਦਿਸਦੇ।

1-ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਅਬੋਹਰ-152116
-ਮੋਬਾਈਲ : 98764-57242.

ਕਹਾਣੀ-ਤਲਾਕ

 ਜਪਨੀਤ ਉਸ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਜਪਨੀਤ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਤਲਾਕ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਤਲਾਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਹੀ ਉਜੜ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੋ ਸ਼ਬਦ ਨਿਕਲਿਆ 'ਕਿਉਂ?' ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਤੁਰੀਆਂ।
ਜਪਨੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਏਨਾ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਉਸ ਰਾਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਜਪਨੀਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਮੁਨਾਸਿਬ ਨਾ ਸਮਝੀ। ਬਸ ਜਪਨੀਤ ਨੂੰ ਏਨਾ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੌਂਦੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਪਨੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬੁਰਾ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਦਸ ਸਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਸਨ ਤੇ ਜਪਨੀਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਪਨੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਫ਼ਿਸ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਆਪਣੀ ਸਹਿ-ਕਰਮੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਤਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਜਪਨੀਤ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਇਕ ਸੱਤਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਹਰਨੂਰ ਵੀ ਸੀ। ਜੋ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮੰਮੀ-ਪਾਪਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬੈਸਟ ਮੰਮੀ-ਪਾਪਾ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਾਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਜਪਨੀਤ ਉਠਿਆ ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੌਣਹਾਕੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, 'ਆਖਿਰ ਕਿਉਂ? ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲਵੇਗੀ ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਲਾਕ ਨਾ ਦੇਵੇ।' ਜਪਨੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਬਸ ਉਹ ਏਨਾ ਸਮਝ ਲਵੇ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।' ਜਪਨੀਤ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਤਲਾਕ ਦਾ ਰਾਜ਼ੀਨਾਮਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, 'ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਜ਼ਨੈੱਸ ਦਾ ਤੀਹ ਫ਼ੀਸਦੀ ਹਿੱਸਾ, ਇਕ ਘਰ ਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜ਼ੀਨਾਮਾ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਹੱਥ ਦਿੰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਸਤਖਤ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਫਿਸ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀਨਾਮਾ ਪਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜਪਨੀਤ ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਬੈਠੀ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਪੈੱਨ ਲਈ ਕੁਝ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਪਨੀਤ ਆਪਣੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਡੁਸਕੇ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਗ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੁਝ ਲਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਸਾ ਪਰਤ ਕੇ ਫਿਰ ਸੌਂ ਗਿਆ।
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਗ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਹ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਵਿੱਖ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੂਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਅ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਬਿਜ਼ਨੈੱਸ ਵਿਚ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਏਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਾਕ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਜਪਨੀਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਨਾ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਏਨਾ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਏਨੀ ਕੁ ਮੰਗ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹਰਜ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਤਲਾਕ ਹੁਣ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਸਹੀ।
(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ)

294/6-ਏ, ਸੈਂਟਰਲ ਟਾਊਨ, ਜਲੰਧਰ।
ਮੋਬਾਈਲ : 99147-02139.

 






Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2017.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX