ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਅੱਜ ਦਾ ਵਿਚਾਰ
. . .  10 minutes ago
ਉੜੀਸ਼ਾ : ਕਟਕ 'ਚ ਬੱਸ ਨਦੀ 'ਚ ਡਿੱਗੀ , 7 ਦੀ ਮੌਤ
. . .  1 day ago
1984 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਸੰਬੰਧੀ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਆਏ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦਾ ਕੈਪਟਨ ਵੱਲੋਂ ਸਵਾਗਤ
. . .  1 day ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 20 ਨਵੰਬਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ 1984 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਪਟਿਆਲਾ ਹਾਊਸ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਯਸ਼ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜਾ ਅਤੇ ਨਰੇਸ਼ ਸ਼ਹਿਰਾਵਤ ਨੂੰ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਸਵਾਗਤ....
ਫੂਡ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਵਿਭਾਗ ਲਈ ਹੋਈ ਓ.ਪੀ. ਸੋਨੀ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ
. . .  1 day ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 20 ਨਵੰਬਰ (ਹਰਕਵਲ ਜੀਤ ਸਿੰਘ)- ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਉਦਯੋਗਿਕ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦਾ ਵਿਭਾਗ ਸਿੱਖਿਆ ਮੰਤਰੀ ਓ.ਪੀ. ਸੋਨੀ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ...
ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਧਾਨ 'ਤੇ ਜਾਨਲੇਵਾ ਹਮਲਾ
. . .  1 day ago
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, 20 ਨਵੰਬਰ (ਰੇਸ਼ਮ)- ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਛਹਿਰਟਾ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੁਰੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਅਣਪਛਾਤੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲੀ ਹੈ । ਗੋਲੀਆਂ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਗੰਭੀਰ ....
ਉੜੀਸ਼ਾ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਵੇਂਕਰਨ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਧਾਨਸਭਾ 'ਚ ਮਤਾ ਪੇਸ਼
. . .  1 day ago
ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ, 20 ਨਵੰਬਰ- ਉੜੀਸ਼ਾ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ 33 ਫ਼ੀਸਦੀ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੇਣ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਧਾਨਸਭਾ 'ਚ ਇਕ ਮਤਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ....
ਐਸ.ਆਈ. ਦੀ ਹੱਤਿਆ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਇਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 20 ਨਵੰਬਰ- ਕਸ਼ਮੀਰ 'ਚ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਇਕ ਸਬ-ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੀ ਹੋਈ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਿਲੀ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਸਬ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਇਮਤਿਆਤ ਅਹਿਮਦ ਦੀ ਹੱਤਿਆ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਇਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਨੂੰ ਰਾਜਧਾਨੀ ....
ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਹਾਰਦਿਕ ਪਟੇਲ ਸਮੇਤ ਦੋ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਦੋਸ਼ ਤੈਅ
. . .  1 day ago
ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ, 20 ਨਵੰਬਰ- ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਦੀ ਇਕ ਅਦਾਲਤ 'ਚ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਦ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਪਾਟੀਦਾਰ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਅੰਦੋਲਨ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਾਰਦਿਕ ਪਟੇਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦਿਨੇਸ਼ ਅਤੇ ਚਿਰਾਗ਼ ਪਟੇਲ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਅੱਜ ਦੋਸ਼ ਤੈਅ ....
ਲੁਧਿਆਣਾ ਅਗਨੀ ਕਾਂਡ : ਸਿੱਧੂ ਵੱਲੋਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤੀ ਪੱਤਰ
. . .  1 day ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 20 ਨਵੰਬਰ- ਸਥਾਨਕ ਸੈਕਟਰ 35 ਸਥਿਤ ਪੰਜਾਬ ਮਿਊਸੀਪਲ ਭਵਨ ਵਿਖੇ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਨੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਅਗਨੀ ਕਾਂਡ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪੰਜ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ/ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ....
ਵਰਧਾ ਹਾਦਸਾ : ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ 5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀਤਾ ਐਲਾਨ
. . .  1 day ago
ਮੁੰਬਈ, 20 ਨਵੰਬਰ - ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਰਧਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਫੂਲਗਾਂਵ 'ਚ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਆਰਮਜ਼ ਡੀਪੂ 'ਚ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਨੂੰ 2 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ....
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਸਾਹਿਤ ਫੁਲਵਾੜੀ

ਕਾਵਿ-ਮਹਿਫ਼ਲ

ਮੌਤ ਹੈ ਇਕ ਬਹਾਨਾ
* ਡਾ: ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਔਲਖ *

ਮੌਤ ਤਾਂ ਹੈ ਇਕ ਬਹਾਨਾ।
ਤੀਰ ਤੇਰਾ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ!
ਰਹਿਮਤਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਾਂ ਮੈਂ?
ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਆਸ਼ਿਆਨਾ!
ਚੂਚਕਾ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ,
ਤੋੜਿਆ ਦਿਲ ਕਹਿਰਵਾਨਾ!
ਹੀਰ ਰੋਵੇ, ਚਾਕ ਰੋਵੇ,
ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ, ਕੈਸਾ ਹੈ ਤਾਅਨਾ?
ਰਾਜ ਜਿਸਦਾ ਚਾਰ ਕੂਟੀਂ,
ਕਿਉਂ ਭੁਲਾ ਦੇਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ?
ਨਾਮ ਨਾਨਕ ਮਹਿਕ ਵਰਗਾ,
ਨਾਲ ਨਾਨਕ ਰੱਖ ਯਰਾਨਾ!
ਰਾਮ ਰਾਵਣ ਤੁਰ ਗਏ ਸਭ,
ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਕੈਦ-ਖਾਨਾ।

ਦਰਦ ਉਸ ਦਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸ ਜਿਸ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
'ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਮਰ ਸਾਰੀ ਖ਼ੁਦ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਓਸ ਨੇ,
ਦੂਰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਤੋਂ ਹੈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਲੋਕ ਨੇ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੀ ਦਰਦ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ,
ਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਬੇਵਸੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਰੰਗ ਗੂੜੇ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈ ਸੋਚ ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਦੀ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸੱਚ ਤੇ ਨਾ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਸਿਰਜ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣਾ ਦੀਨ-ਦੁਨੀਆ ਭੁੱਲਿਆ,
ਓਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਨਾ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਮੀਟ ਅੱਖਾਂ ਰਿਹਾ ਤੁਰਦਾ ਪਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ,
ਕਦੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਿਆ ਨਾ ਬੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।

-ਗਲੀ ਵਿਕਾਸ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ, ਮਲੋਟ-152107 (ਪੰਜਾਬ)।
ਮੋਬਾਈਲ : 93177=61414.

* ਕੁਲਵੰਤ ਔਜਲਾ *
ਭਟਕ ਲਿਆ ਬਹੁਤ ਅਤੇ ਤੁਰ ਲਿਆ ਬਥੇਰਾ,
ਸਾਥੋਂ ਹੋਇਆ ਨਾ ਉਗਾ ਕੋਈ ਧੜਕਦਾ ਸਵੇਰਾ।
ਅਸੀਂ ਸਕੇ ਨਾ ਉਸਾਰ ਕੋਈ ਮਰਮਰੀ ਬਨੇਰਾ,
ਸਾਡਾ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ 'ਚ ਬਾਤਨ-ਬਸੇਰਾ।
ਸਾਡੇ ਚਾਨਣਾਂ ਨੂੰ ਜੀਰ ਜੀਰ ਪੀ ਗਿਆ ਹਨੇਰਾ,
ਬੀਜ ਹੌਂਸਲੇ ਬਚਾਇਆ ਮਸੀਂ ਜੀਊਣ ਜੋਗਾ ਜੇਰਾ।
ਸਾਡੀ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਅੰਬਰੀਂ ਉਡਾਣ ਜਿੱਡਾ ਘੇਰਾ,
ਅਸੀਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਮਾਨਵੀ ਓਪੇਰਾ।
ਸਾਡੀ ਤੰਦ ਵੀ ਹੈ ਕੱਚੀ, ਸਾਡਾ ਤਨ ਵੀ ਕਚੇਰਾ,
ਉਂਜ ਆਖਦੇ ਨੇ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਰ-ਪਕੇਰਾ।
ਹੁੰਦਾ ਸਰਲ ਤੇ ਸੁਖੈਨ ਕਹਿਣਾ ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ,
ਪੰਧ ਕਾਵਿਕ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇਰਾ।
ਨਾ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਮਹਿਲਧਾਰੀ, ਨਾ ਮੈਂ ਕਸਬੀ ਲੁਟੇਰਾ,
ਮੇਰਾ ਕਾਵਿਕ ਕਾਲੋਨੀ ਵਿਚ, ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਡੇਰਾ।
ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੋਣਾ ਜਿਹੜਾ ਅਰਸ਼ ਤੋਂ ਉਚੇਰਾ,
ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਾਮਾ 'ਕੁਲਵੰਤ' ਸੂਹੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਕੇਰਾ।

-ਫੋਨ : 01822-235343., 502446.


ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਕਿਉਂ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਬਿਨ ਮਿਲੇ ਹੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪਰਤ ਆਉਣਾ ਸੀ।
ਕਦੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਜੇ ਸਾਜ਼-ਸੰਗ ਹੀ ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ,
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਜਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹੀਰ ਖਾਤਰ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ,
ਮੁਹੱਬਤ ਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਜੋਗ ਦੱਸੋ, ਕੀਹ ਕਮਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਂਸ-ਪੋਰੀ ਦੇ ਰਸੀਲੇ ਲੇਖ ਤਾਂ ਵੇਖੋ,
ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਛੇਕ ਲੈ ਕੇ ਬੰਸਰੀ, ਵੰਝਲੀ ਕਹਾਉਣਾ ਸੀ।
ਹਵਾ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਸੀ ਤੇ ਕਹਿਰ ਸੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ,
ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਐਸੇ ਵਕਤ ਕਿਹੜਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਪੰਚਾਲ-ਪੁੱਤਰੀ ਹੋ ਗਈ ਨਿਰਵਸਤਰੀ ਬੋਲੀ,
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਹੀ ਜਗਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ, ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ,
ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੇਰਿਆਂ ਸਾਹਾਂ 'ਚ ਆਉਣਾ ਸੀ।
                          -0-

 

* ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੰਵਲ *
ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਲ੍ਹਣੇ ਢਾਏ ਬੜੇ,
ਖ਼ੁਦ ਬਣਾਇਆ ਘਰ ਤਾਂ ਪਛਤਾਏ ਬੜੇ।
ਜਾਣਦਾਂ ਸਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਤੇਰਾ,
ਦਿਲ ਦੇ ਆਖੇ ਖ਼ਤ ਲਿਖੇ ਪਾਏ ਬੜੇ।
ਤੱਕ ਦੀ ਏ ਰਾਹ ਵਿਚਾਰੀ ਇਕ ਚਿੜੀ,
'ਕੱਲਿਆਂ ਕੀ ਜੀਣ ਦੁੱਖ ਹਾਇ ਬੜੇ।
ਇਕ ਕਣੀ ਨਾ ਨੀਰ ਦੀ ਹੋਈ ਨਸੀਬ,
ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਅੰਬਰੀਂ ਛਾਏ ਬੜੇ।
ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਮੈਂ ਓਸ ਪਲ ਅਪਣੀ ਪਿਆਸ,
ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰੁੱਖ ਤਿਰਹਾਏ ਬੜੇ।
ਅੱਲ੍ਹੜਾਂ ਦੀ ਹੇਕ ਨਾ ਬਣਿਆ ਕੋਈ,
ਗੀਤ ਮੈਂ ਤਾਂ ਫ਼ਿਕਰ ਦੇ ਗਾਏ ਬੜੇ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਚੱਕ ਮੁਗਲਾਣੀ, ਨਕੋਦਰ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜਲੰਧਰ
ਮੋਬਾਈਲ : 98151-43028.


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਦੋ ਕਿਸ਼ਤਾਂ 'ਚ ਛਪਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਕੁੜੱਤਣ

'ਕਰਨੈਲ ਕੁਰੇ ਅੱਜ ਭਲਾਂ ਕਿੰਨੀ ਤਰੀਕ ਆ?'
ਬਸੰਤੇ ਨੇ ਘਰਵਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਕਰਨੈਲੋ ਮੈਲੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਝੱਲਦੀ ਹੋਈ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਜੈ ਖਣੇ ਦੀਆਂ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਤਰੀਕਾਂ ਪਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੈਂ ਕਿਹੜਾ ਤਨਖਾਹ ਕਢਵਾਉਣੀ ਏ ਬਈ ਤਰੀਕਾਂ ਪੁੱਛਦਾ ਏਾ, ਬੋਲੀ ਜਾਂਦਾ ਬੈਠਾ |'
ਬਸੰਤਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਜਿਹੇ ਬੋਲਦਾ ਤਾਂ ਕਰਨੈਲੋ ਅੱਗੋਂ ਫ਼ੇਰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਦ੍ਹਾੜੀ ਪਾਰਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ ਤਾਂ ਵੀ ਵੱਢ ਖਾਣ ਨੂੰ ਪੈਂਦਾ |' ਬਸੰਤਾ ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਜਿਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਰਨੈਲੋ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਮਨਾਉਣ ਜਿਹੇ ਮੂਡ ਵਿਚ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਬਈ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਆਹ ਤਰੀਕਾਂ, ..ਹੁਣ ਐਾ ਬਤੋਰੀ ਆਂਗੂੰ ਮੂੰਹ ਲਮਕਾਇਆ..? ਹਾਂ ਦੱਸ ਕਾਹਤੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਤਰੀਕ ?...ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂ ਪਤਾ ਕਿੰਨੀ ਆਂ |' ਬਸੰਤਾ ਪਰਨੇ ਦਾ ਲੜ ਲਪੇਟਦਾ ਹੋਇਆ ਗੁੱਸੇ ਜਿਹੇ 'ਚ ਹੀ ਬੋਲਦਾ, 'ਅੱਜ ਪੱਚੀ ਤਰੀਕ ਆ |' ਐਨਾ ਆਖ ਉਹ ਫ਼ਿਰ ਉਂਝ ਹੀ ਫ਼ੇਰ ਮੂੰਹ ਜਿਹਾ ਬਣਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਕਰਨੈਲੋ ਫ਼ੇਰ ਤਾਅ ਜਿਹੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਖਿਝ ਕੇ ਜਿਹੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, 'ਜੇ ਪੱਚੀ ਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਫ਼ੁਕਣੀ ਆਂ |'
ਸੁਣ ਕੇ ਬਸੰਤੇ ਦਾ ਹਾਸਾ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ | ਉਹ ਮੂੰਹ ਉਸ ਵੱਲ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ 'ਭਲੀਏ ਮਾਣਸੇ ਅੱਜ ਸ਼ੋਖੀ ਹੁਰੀਆਂ ਨੇ ਆਉਣਾ, ਉਹਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਏ ਅੱਜ |'
'ਹਾਏ! ਮੈਂ ਮਰਜਾਂ, ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਯਾਦ ਈ ਨੀ ਸੀ, ਤੈਂ ਨਾਲੇ ਪਰਸੋਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ ਮੈਨੂੰ, ਜੈ ਖਣਾ ਡਮਾਕ ਈ ਫ਼ਿਰਿਆ ਪਿਆ ਗਰਮੀ 'ਚ, ਇਕ ਆਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰੰਟ ਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ ਗੋਲੀ ਵੱਜਦੀ ਆ ?....ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਗਰਮੀ ਵਧੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ....ਕੀ ਕਰੂਗਾ ਵਿਚਾਰਾ..ਉਹਨੇ ਤਾਂ ਗਰਮੀ 'ਚ ਜੀਅ ਨੀ ਲਾਉਣਾ, ਪਟਿਆਲੇ ਤਾਂ ਏਸੀਆਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਆ |' ਉਹ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਚੱਲ ਨੀ ਜ਼ਿੰਦੜੀਏ ਕੋਈ ਕੰਮ ਧੰਦਾ ਕਰੀਏ....ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ |' ਉਹ ਮੁੜ੍ਹਕੋ-ਮੁੜ੍ਹਕੀ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪੂੰਝਦੀ ਹੋਈ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਸੰਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਬਖਤੌਰੇ ਕਾ ਸੀਤਾ ਦੱਸ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਚਪੜਾਸੀ ਆ ਜਿਹੜੀ ਬੈਂਕ 'ਚ ਆਪਣਾ ਦੀਪ ਮਨੇਜ਼ਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ |'
'ਆਹੋ ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਦਾ ਦੱਸੀ ਆ |' ਕਰਨੈਲੋ ਝਾੜੂ ਮਾਰਦੀ ਆਖਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਸੰਤਾ ਉੱਠਣ ਲੱਗਦਾ ਹੋਇਆ, 'ਮੈਂ ਦੋ ਕੁ ਬਾਜ਼ੀਆਂ ਹੀ ਲਾ ਲਾਵਾਂ ਨਾਲੇ ਘੂਕੇ ਮਾਹਟਰ ਹੁਰੀਂਆ ਤੋਂ ਖਬਰਾਂ ਈ ਸੁਣ ਲਵਾਂਗੇ 'ਖਬਾਰ ਦੀਆਂ, ਲਟੈਰਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਖਬਰਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਜੋਗਾ ਤੇ ਜਵਾਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਜੋਗਾ ਈ ਰਹਿ ਗਿਆ...ਚੱਲ ਜਵਾਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦਾ...ਇੱਥੇ ਤਾਂ... |' ਉਹ ਹੌਾਕਾ ਜਿਹਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ ਕਰਨੈਲੋ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, 'ਤੇਰੀ ਤਾਂ ਮੱਤ ਮਾਰ ਛੱਡੀ ਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਜ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸਾਰੀ ਦ੍ਹਾੜੀ ਲੱਤਾਂ ਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿਨਾਂ, ਗੋਡੇ ਜੁੜੇ ਪਏ ਆ |'
'ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ? ਤੇਰੀਆਂ ਈ ਗਾਲਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵਾਂ ਸਾਰੀ ਦ੍ਹਾੜੀ, ਜੇ ਘਰੇ ਰਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਲੇ ਫ਼ੱਤੂ ਹੁਰੀਂ ਝੱਟ ਕਹਿ ਦੇਣਗੇ ਬਈ ਕਰਨੈਲੋ ਤਾਂ ਬਸੰਤੇ ਨੂੰ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀ ਆ...ਹਾ!.....ਹਾ!!......ਹਾ!!!'
'ਸਾਰੀ ਦ੍ਹਾੜੀ ਮਗਜ਼ ਨਾ ਮਾਰੀ ਜਾਇਆ ਕਰ, ਆਹ ਲੈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਜਾ ਕੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਆ |' ਕਰਨੈਲੋ ਲਾਲ ਜਿਹੀ ਗਠੜੀ ਵਿਚੋਂ ਪੈਸੇ ਕੱਢ ਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਸੰਤਾ ਵਰਾਂਡੇ 'ਚੋਂ ਸਾਈਕਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |
ਕਰਨੈਲੋ ਦਾ ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਭੱਜੀ ਫ਼ਿਰਦੀ ਸੀ | ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ਕਰਦੀ, ਸੁੰਵਰਦੀ-ਸੰਵਾਰਦੀ ਹਵਾ 'ਚ ਉੱਡੀ ਫ਼ਿਰਦੀ ਸੀ | ਉਹ ਕਾਨਿ੍ਹਆਂ ਦੀ ਛੱਤ 'ਚੋਂ ਆਲ੍ਹਣੇ ਲਾਹੁੰਦੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਲਓ ਨੀ ਚਿੜੀਓ ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਥੋਡਾ ਘਰ ਵੀ ਉਜਾੜਨਾ ਪੈਣਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ੋਖੀ ਨੇ ਜੋ ਆਉਣਾ, ਉਹ ਕੀ ਆਖੂ ਬਈ ਬੇਬੇ ਨੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਪਾ ਰੱਖੇ ਨੇ |' ਉਸ ਨੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਤਾਰਿਆ ਸਗੋਂ ਹਰ ਵਾਰ ਆਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, 'ਕਾਹਨੂੰ ਵਿਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਉਜਾੜਨਾ |'
ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ | ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੈਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ...ਪਰ ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰਹੂ, ਖ਼ੂਨ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੀ ਆ | ਐਨਾ ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਵੀ ਕੀ ਕਰਦਾ, ਸ਼ੁਕਰ ਆ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖੁਰਲੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੀਆਂ ਕਿਹੜੈ ਸੁਖਾਲੀਆਂ ਨੇ | ਘੁੱਦੂ ਹੁਰੀਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸੀ ਉਹਦੇ , ਹੱਡ ਰਗੜਾਉਂਦੇ ਨੇ ਵਿਚਾਰੇ | ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਨੀ ਸੀ ਬਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਆ | ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵੀ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਬਈ ਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਅਫ਼ਸਰ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਘਾਹੀਆਂ ਨੇ ਘਾਹ ਹੀ ਖੋਤਣੇ ਆਂ, ਹੁਣ ਨੀ ਦੋਂ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜੂ..., ਨਾਲੇ ਦੇਖ ਲਾਂਅ ਗੇ ਅਫ਼ਸਰ ਲੱਗਦੇ ਨੂੰ |'
ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਨੈਲੋ ਕੁੜ੍ਹਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਬਸੰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, 'ਕਮਲੀਏ ! ਤੂੰ ਕਾਹਨੂੰ ਆਵਦਾ ਡਮਾਕ ਖਰਾਬ ਕਰਦੀ ਆਂ, ਲੋਕ ਜੇ ਭੌਾਕਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ਭੌਾਕੀ ਜਾਣ ਦੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਨਿਆਣੇ ਠੀਕ ਆ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਭਲਾ |'
ਦੀਪ ਤੇ ਸੁਖਦੇਵ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ | ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰਦੇ ਸਗੋਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ, 'ਬਾਪੂ ਜੀ ! ਤੁਸੀਂ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰੋ | ਇਕ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਆਊ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਵੀ ਕਰਿਆ ਕਰਨਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਤੈ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੰਤਾਪ ਭੋਗਿਆ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵੱਸ ਪੈ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੰਢਾਅ ਲਿਆ ਦੁੱਖ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਨੇ ਆਂ ਬਈ ਸਭ ਦੀ ਗ਼ਰੀਬੀ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇ. ਕੋਈ ਨਾ ਉਹ ਵਕਤ ਵੀ ਆਊ ਜਦੋਂ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਕੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਡਾਂ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਵਿਕਿਆ ਕਰਨਗੀਆਂ |' ਕਰਨੈਲੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਆਖਦੀ, 'ਰੱਬ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸ਼ੇਰ ਪੁੱਤ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਵੇ | ਮੈਂ ਤਾਂ ਥੋਨੂੰ ਭੋਲੇ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ |'
ਬਸੰਤਾ ਤੇ ਕਰਨੈਲੋ ਆਪਣਾ ਕਣ-ਕਣ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰਦੇ ਸਨ | ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਥੰਮ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸਾਰਦੇ ਗਏ ਪਰ ਸਮੇਂ ਨੇ ਸਾਥ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਉਸਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੇਰੂੰ-ਖੇਰੂੰ ਹੋ ਗਏ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਖਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ | ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਉਹ ਦੀਪ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੀ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰਨ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ | ਮਹਿਲ ਸ਼ਿਖਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ | ਦੀਪ ਬੈਂਕ ਵਿਚ ਮੈਨੇਜਰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ | ਕਰਨੈਲੋ ਨੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੋਣ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ | ਕੁੜੀ ਵੀ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਅਫ਼ਸਰ ਸੀ | ਪਰਿਵਾਰ ਬਹਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ |
(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

-ਝੁਨੇਰ ਰੋਡ, ਨੇੜੇ ਸਰਕਾਰੀ ਡਿਸਪੈਂਸਰੀ
ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ:-ਸੰਦੌੜ, ਤਹਿਸੀਲ: ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸੰਗਰੂਰ (ਪੰਜਾਬ)
ਮੋਬਾਈਲ : 98881-17389.

ਸਾਹਿਤਕ ਸਰਗਰਮੀਆਂ

ਨਵਰਾਹੀ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਲੰਗੇਆਣਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ
ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾਤਾ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਐਵਾਰਡ ਕਮੇਟੀ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹਾਸ-ਵਿਅੰਗ ਅਕਾਦਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਬਾਹਰਵਾਂ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾਤਾ ਯਾਦਗਾਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸਨਮਾਨ ਸਮਾਰੋਹ ਐਸ.ਡੀ. ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ ਮੋਗਾ ਵਿਖੇ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੇ.ਐਲ.ਗਰਗ ਦੀ ਯੋਗ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ 'ਚ ਪਿ੍ੰਸੀਪਲ ਸੁਰੇਸ਼ ਬਾਂਸਲ, ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸੜਕਨਾਮਾ, ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਚਿੰਤਕ, ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਆਜ਼ਾਦ, ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਿੱਲੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਦਿੱਲੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੇ.ਐਲ.ਗਰਗ, ਨਵਰਾਹੀ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਅਤੇ ਡਾ: ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਲੰਗੇਆਣਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸਨ | ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਮੋਗਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਡਾਲਵੀ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ | ਉਪਰੰਤ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੇ.ਐਲ. ਗਰਗ ਅਤੇ ਸਕੱਤਰ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਅਜ਼ਾਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਆਖਦਿਆਂ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸਫਰ ਅਤੇ ਅਕਾਦਮੀ ਦੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਈ | ਉਪਰੰਤ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵੱਲੋਂ ਉੱਘੇ ਵਿਅੰਗ ਸ਼ਾਇਰ ਪਿ੍ੰਸੀਪਲ ਫ਼ੌਜਾ ਸਿੰਘ ਉਰਫ ਨਵਰਾਹੀ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅੰਗਕਾਰ ਡਾ: ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਲੰਗੇਆਣਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਦਾਤਾ ਯਾਦਗਾਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਕਦ ਰਾਸ਼ੀ, ਲੋਈਆਂ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ | ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਨਵਰਾਹੀ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸਫਰ ਬਾਰੇ ਇਕਬਾਲ ਘਾਰੂ ਫਰੀਦਕੋਟ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਲੰਗੇਆਣਾ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਸਫਰ ਬਾਰੇ ਜਸਵੀਰ ਭਲੂਰੀਆ ਵੱਲੋਂ ਚਾਨਣਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ | ਉਪਰੰਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਘੁੰਡ ਚੁਕਾਈ ਵੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਮੰਡਲ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ | ਉਪਰੰਤ ਕਵੀ ਦਰਬਾਰ ਉੱਘੇ ਗ਼ਜ਼ਲਗ਼ੋ ਕਿ੍ਸ਼ਨ ਭਨੋਟ ਦੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਰਵਨ ਸਿੰਘ ਪਤੰਗ, ਰਾਜਵਿੰਦਰ ਰੌਾਤਾ, ਮੰਗਤ ਕੁਲਜਿੰਦ, ਜਸਵੀਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦੱਦਾਹੂਰ, ਗੁਰਮੇਜ ਗੇਜਾ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਮਲਕੀਤ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਅਰਸ਼ਦੀਪ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਦਿਲਬਾਗ ਬੁੱਕਣਵਾਲਾ, ਸੁਖਦਰਸ਼ਨ ਗਰਗ, ਗੁਰਸ਼ਰਨਜੀਤ ਮਠਾੜੂ ਗੁਰਦਾਸਪਰ, ਬਲਵੰਤ ਚਰਾਗ, ਨਰਿੰਦਰ ਜੋਗ, ਗੁਰਮੀਤ ਕੜਿਆਲਵੀ, ਅਮਰ ਸੂਫ਼ੀ, ਚਮਕੌਰ ਸਿੰਘ ਬਾਘੇਵਾਲੀਆ, ਬਲਰਾਜ ਸਿੰਘ ਮੋਗਾ, ਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ, ਐਮ.ਕੇ. ਰਾਹੀ, ਸੋਨੀ ਮੋਗਾ, ਜਸਬੀਰ ਕਲਸੀ ਧਰਮਕੋਟ, ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ, ਵਿਵੇਕ ਕੋਟ ਈਸੇ ਖਾਂ, ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਕਰਮ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੈਂਥ, ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਕਲੇਰ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਵਿਰਕ ਕੋਟਕਪੂਰਾ, ਕੰਵਲਜੀਤ ਭੋਲਾ ਲੰਡੇ, ਅਜੀਤ ਕੁਮਾਰ ਬਾਘਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਮਾਸਟਰ ਬਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਭਲੂਰ, ਜਸਵੀਰ ਭਲੂਰੀਆ, ਜੰਗੀਰ ਖੋਖਰ, ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਮੋਗਾ, ਬਹਾਦਰ ਡਾਲਵੀ, ਕਿ੍ਸ਼ਨ ਭਨੋਟ, ਅਵਤਾਰ ਕਮਾਲ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਗਰੂਪ ਸਿੰਘ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਲੰਗੇਆਣਾ, ਸੂਬੇਦਾਰ ਵਿਜੈ ਕੁਮਾਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੀਲਮ ਰਾਣੀ ਨੇ ਭਾਗ ਲਿਆ | ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸੜਕਨਾਮਾ ਅਤੇ ਕੇ.ਐਲ.ਗਰਗ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਭ ਲੇਖਕਾਂ ਦਾ ਤਹਿ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ |

-ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਆਜ਼ਾਦ
ਮੁਕਤਸਰ, ਸਕੱਤਰ ਹਾਸ-ਵਿਅੰਗ ਅਕਾਦਮੀ ਪੰਜਾਬ

ਵਿਸ਼ਵਾਸ

(ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਅੰਕ ਦੇਖੋ)
• ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਢੰਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ |
• ਔਰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਤਿੰਨ ਪੱਪਿਆਂ ਭਾਵ ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਔਖੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ |
• ਬਾਲਣ ਵਾਸਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਲੱਕੜ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਲੇਖਕ ਹੀ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ |
• ਸ਼ਿਅਰ :
ਪੈਸਾ ਪੈਸਾ ਕਰਦੇ ਲੋਕੀਂ,
ਪੈਸੇ ਪਿੱਛੇ ਮਰਦੇ ਲੋਕੀਂ,
ਸੜਦੇ ਭੁਜਦੇ ਰਹਿਣ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਕਿਸੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਜਰਦੇ ਲੋਕੀਂ,
ਹਦੋਂ ਵੱਧ ਝੂਠੇ ਤੇ ਫਰੇਬੀ,
ਕਤਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕਰਦੇ ਲੋਕੀਂ |
• ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਪਰਿੰਦਾ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੰਭਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ |
• ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ |
• ਭਰੋਸਾ ਖ਼ੁਦ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ |
• ਤਜਰਬਾ ਰਾਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ |
• ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ, ਬੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਬਦ, ਗੁਆਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮੌਕਾ, ਬੀਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਤੇ ਗਵਾਚਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ |
• ਜਿਸ ਦਾ ਧਨ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ | ਜਿਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ | ਜਿਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਗਵਾਚ ਜਾਵੇ ਸਮਝ ਲਓ, ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾ ਗਿਆ |
• ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ 'ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਕਸਰ ਉਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |
• ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੁਦ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਭਗਵਾਨ 'ਤੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ |
• ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਵਾਅਦਾ ਅਤੇ ਸਬੰਧਾਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਹੀ ਪਸਾਰਦੀਆਂ ਹਨ |
• ਹਥਿਆਰਾਂ ਉੱਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਹੈ | ਇਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੈਭੀਤ ਕੀਤਾ ਹੈ |
(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

-ਮੋਬਾਈਲ : 99155-63406.

ਸਚਾਈ ਕੀ ਹੈ?

ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭਈਆ ਆਇਆ | ਰਤਾ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ | ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਉਹਨੇ ਬਾਅਦ 'ਚ ਪਾਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ, ਆਪ ਫ਼ਿਲਮੋਂ ਮੇਂ ਹੈਾ... ਯੇਹ ਕੈਸੀ ਫ਼ਿਲਮ ਬਨਾਈ ਹੈ ਆਪ ਨੇ 'ਮਾਇਆਵਤੀ' ਕੀ, ਸਭ ਤਰਫ਼ ਲੋਗ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਾ |'
ਹਾਸਾ ਤਾਂ ਬਦੋਬਦੀ ਆਉਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਭਈਆ ਜੀ, ਫ਼ਿਲਮ 'ਮਾਇਆਵਤੀ' ਨਹੀਂ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਬਣਾਈ ਹੈ |'
'ਪਦਮਾਵਤੀ? ਮਾਇਆਵਤੀ ਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਕਯਾ?'
'ਅਰੇ ਭਈਆ ਜੀ, ਵੋਹ ਚਿਤੌੜਗੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੀ ਮਹਾਰਾਨੀ ਥੀ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅਸਲ ਮੇਂ ਸੱਚ ਕਿਆ ਹੈ? ਜੋ ਮਾਨਤੇ ਹੈਾ ਕਿ ਵੋਹ ਇਤਨੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਥੀ ਕਿ ਜਿਸ ਕਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਥਾ |' ਉਸ ਪਰ ਜਿਸ ਕੀ ਨਜ਼ਰ ਪੜ ਜਾਤੀ ਉਸ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਸੇ ਹਟਤੀ ਨਹੀਂ ਥੀ, ਕਹਿਤੇ ਹੈਂ ਉਸ ਕੋ ਦਿੱਲੀ ਕਾ ਸੁਲਤਾਨ ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤਾ ਥਾ... |'
'ਉਹੋ ਤੋ ਯੇ ਬਾਤ ਹੈ? ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੇਰਾ ਮੰੂਹ ਕਾਲਾ... ਮਿਲ ਗਈ ਉਸੇ ਪਦਮਾਵਤੀ?'
'ਕਹਾਂ ਮਿਲੀ, ਉਸੇ ਤੋ ਸ਼ਕਲ ਭੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਮੇਂ ਦਿਖੀ... ਰਾਨੀ ਨੇ ਅਪਨੀ ਆਬਰੂ ਪਰ ਆਂਚ ਨਹੀਂ ਆਨੇ ਦੀ... 16 ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਨੀਓਾ ਕੇ ਸਾਥ ਜੌਹਰ ਕਰ ਲੀਆ, ਮਤਲਬ... ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਆਗ ਮੇਂ ਜਲਾ ਡਾਲਾ |'
'ਓ... ਹੋ... ਵੋਹ ਤੋ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਥੀ... ਅਬ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਇਆ ਕਿ ਲੋਗ ਕਿਉਂ ਫ਼ਿਲਮ ਵਾਲੋਂ ਕੋ 'ਮੁਰਦਾਬਾਦ' ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੈਾ... ਲੀਜੀਏ ਦੂਧ ਲੀਜੀਏ |
ਤੇ ਉਹ ਪਤੀਲੇ 'ਚ ਦੁੱਧ ਪਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ |
ਚਿਤੌੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, 'ਇਤਿਹਾਸਕ' ਅਪਾਰ ਸੰੁਦਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ | ਕਿਸੇ ਚਾਪਲੂਸ ਨੇ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਖਿਲਜੀ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਪਰਮ ਸੰੁਦਰੀ ਤਾਂ ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਦੀ ਖ਼ਵਾਬਗਾਹ ਦੀ ਰੌਣਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ |
ਰਾਜਪੂਤ ਜੋ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤੱਥ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮੰਨਾਂਗੇ... ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੀ ਹੋਂਦ ਸੱਚ ਹੈ...ਉਸੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਨੇ ਚਿਤੌੜਗੜ੍ਹ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ |
ਬੇਸ਼ੱਕ ਰਾਜਾ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਉਹਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਰਾਣੀ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਖਿਲਜੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ |
ਇਸ ਅਸੀਮ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਣੀ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਦਾ ਨਾਂਅ ਤੇ ਉਹਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਮੰੁਬਈ ਦੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਿਰਮਾਤਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨੇ ਇਸੇ ਮਹਾਰਾਣੀ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਤੇ ਅਲਾਉਦੀਨ ਖਿਲਜੀ ਦੀ ਗਾਥਾ 'ਤੇ ਇਕ ਫ਼ਿਲਮ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਫ਼ਿਲਮਾਈ ਹੈ | ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਦੀ ਇਸ ਗਾਥਾ 'ਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ 'ਪਦਮ' ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸਕਾਰ 'ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ' ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ ਪਰ ਉਲਟਾ ਪੈ ਗਿਐ | ਕੀ ਰਾਜਸਥਾਨ, ਕੀ ਗੁਜਰਾਤ, ਮੰੁਬਈ ਵਿਚ ਵੀ 'ਭੰਸਾਲੀ ਮੁਰਦਾਬਾਦ' ਤੇ 'ਪਦਮਾਵਤੀ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਗੰੂਜ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕਰਣੀ ਸੈਨਾ, ਮੇਵਾੜ ਦੇ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਵਲੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਚੈਲਿੰਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣਗੇ, ਜਦ ਤਾੲੀਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ | ਭੰਸਾਲੀ ਨੇ ਲੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਏ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' 'ਚ 'ਖਿਲਜੀ' ਤੇ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਦਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੇ ਇਸ 'ਦੋਸ਼' ਤੋਂ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਚ ਕਥਿਤ ਡਰੀਮ ਸੀਨ (ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸੀਨ) ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਚ ਖਿਲਜੀ ਰਾਣੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ 'ਪਰ ਮੈਂ ਨਾ ਮਾਨੂ ਰੇ, ਪਹਿਲੇ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਖਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ |'
ਭੰਸਾਲੀ ਨੇ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' 'ਚ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ 'ਘੂਮਰ' ਡਾਂਸ ਵੀ ਫ਼ਿਲਮਾਇਆ ਹੈ | ਤਰਜ਼ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਰੋਲ 'ਚ ਹੀਰੋਇਨ ਦੀਪਿਕਾ ਪਾਦੂਕੋਨ ਦੀ ਐਕਟਿੰਗ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਗ਼ਦਗਦ ਹੋ ਗਿਆਂ, ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਵੀ ਇਤਰਾਜ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤੇ ਕਰਣੀ ਸੈਨਾ, ਬਜਰੰਗ ਦਲ ਆਦਿ ਤਨਜ਼ੀਮਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਕਿ 'ਘੂਮਰ' ਨਿ੍ਤ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਣੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਨੱਚਦੀ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜੀਆਂ ਨ੍ਰਤਕੀਆਂ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਸਨ |
ਮਰਯਾਦਾ! ਮਰਯਾਦਾ!! ਮਰਯਾਦਾ!!!
ਹਿਸਾਬ ਲਾਓ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਾਣੀ 'ਘੂਮਰ' ਹੀ 'ਰਾਜਪੂਤੀ ਮਰਯਾਦਾ' ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀ-ਕੀ ਨੁਕਸ ਨਿਕਲਣਗੇ!
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਚ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦੀ ਆਨ-ਬਾਨ-ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਬਖਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਡਾਇਲਾਗ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਰਾਜਾ ਰਤਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੰੂਹੋਂ ਅਖਵਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, 'ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦਾ ਜੰਗ 'ਚ ਸਿਰ ਵੀ ਵੱਢਿਆ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੜ ਹੀ ਲੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ |'
ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ 'ਚ ਵੀ ਫ਼ਿਲਮ 'ਪਦਮਾਵਤੀ' ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਅਰਜ਼ੀ ਦਾਖ਼ਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ | ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਅਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਜੇ ਤਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ 'ਚ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ |
ਕਿੰਨੀ ਅਜੀਬ ਦਲੀਲ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਲੋਕੀਂ ਕਿ ਜਦ ਜਿਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਪਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ | ਅਸਲ 'ਚ ਕਥਿਤ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਮੂਲਤਨ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਏ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ, ਯੂ ਏ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਜਾਂ ਯੂ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ, ਇਸੇ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ | ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਵਲੋਂ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਜਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਮਨ-ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਗੜਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ |
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਸੀ 'ਸਾਲ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਚੜਿ੍ਹਆ', ਇਸ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕੱਟ ਦੇ ਪਾਸ ਕਰਕੇ ਯੂ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਇਕ ਗਾਣਾ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜਜਮਾਨ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ...' ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਜਲੰਧਰ 'ਚ ਸਾਡੇ ਗੁਆਂਢੀ ਹਿੰਦੂ, ਮੀਆਂ-ਬੀਵੀ ਗਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ | ਇਸ ਗਾਣੇ 'ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਇਕ ਸਭਾ ਨੇ ਕਲੇਸ਼ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫ਼ਿਲਮ ਖਿਲਾਫ਼ ਰੋਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ | ਅਸਾਂ ਝੱਟ ਉਹਦੇ ਬੋਲ ਇਉਂ ਬਦਲ ਕੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਲਏ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਾਮਨੀ' ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਡੀ.ਸੀ. ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਖਾਉਣੀ ਪਈ ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਮਸਾਂ ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ |
ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ 'ਨਾਨਕ ਸ਼ਾਹ ਫ਼ਕੀਰ', ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਵਲੋਂ ਯੂ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਭਰੀ ਮੁਹਿੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ | ਅਮਨ-ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੀ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਰਿਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਾਉਣੀ ਪਈ, ਅੱਜ ਤਾੲੀਂ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ 'ਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ | ਸਵ: ਦਾਰਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ 'ਸਵਾ ਲਾਖ ਸੇ ਏਕ ਲੜਾਊਾ' ਗਿਆਨੀ ਭਜਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਵਲ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ | ਉਹ ਸੈਂਸਰ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਈ ਸਾਲ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕੀ | ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ 'ਕਿੱਸਾ ਕੁਰਸੀ ਕਾ', 'ਆਂਧੀ' ਦਾ ਵੀ ਇਹੋ ਹਸ਼ਰ ਹੋਇਆ | ਹਾਲ 'ਚ ਹੀ ਇਕ ਤਾਮਿਲ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਕੁਝ ਡਾਇਲਾਗ 'ਤੇ ਭਾਜਪਾ ਵਲੋਂ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮਜਬੂਰਨ ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਉਹ ਡਾਇਲਾਗ ਬੰਦ ਕਰਨੇ ਪਏ | ਕਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨੇ ਮੁਫ਼ਤ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੁੱਠਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਬਲਿਕ ਦੇ ਭੜਕੇ ਰੋਸ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦਲੀਲ ਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ |

ਕਾਵਿ-ਮਹਿਫ਼ਲ

ਉਸਰਦਿਆਂ ਤਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਸਾਲ,
ਸੁਪਨਮਈ ਇਹ ਮਹਿਲ ਤਿੜਕਦੇ ਇਕੋ ਝਟਕੇ ਨਾਲ।
ਹੋ ਕੇ ਧਨਵਾਨ ਫਿਰੇਂ ਦਰਗਾਹੀਂ ਪੱਲੇ ਅੱਡਦਾ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਢਾਰੇ ਵਿਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਇਹੋ ਕਮਾਲ।
ਤੇਰੀ ਅਜ਼ਮਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਪਰਖਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾਂ, ਪਰ,
ਤੂੰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਹੋਰ ਦੇ ਰਿਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਸਵਾਲ।
ਜਿੰਦੜੀਏ ਬਸ ਤੇਰਾ ਡਰ ਹੈ ਤੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇਵੀਂ,
'ਐਰੇ ਗੈਰੇ ਨੱਥੂ ਖੈਰੇ' ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਦੁਆਲ।
ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਪੱਥਰਾਂ ਮੂਹਰੇ ਐਵੇਂ ਮੱਥੇ ਫਿਰਾਂ ਰਗੜਦਾ,
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਨੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਨਾਲ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹ ਸਾਜ਼ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸੁਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਮੈਥੋਂ,
ਕੰਡਿਆਂ ਉਤੇ ਤੁਰਦਾ ਤੁਰਦਾ ਸਿੱਖ ਗਿਆਂ ਪਰ ਤਾਲ।

-ਫਰੀਦਕੋਟ। ਮੋਬਾਈਲ : 94175-37470.

ਬੜਾ ਤੜਫੇ ਬੜਾ ਰੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ,
ਜਿਊਂਦੇ ਜੀਅ ਅਸੀਂ ਮੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੋਲ ਸੀ ਤਾਂ ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਕੋਲ ਸਨ ਮੇਰੇ,
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸਭ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਉਦਾਸੇ ਮੌਸਮਾਂ ਨੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਲਾ ਲਏ ਡੇਰੇ,
ਗਏ ਨਾ ਖ਼ਾਬ ਸੰਜੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਰਿਹਾ ਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਾਣ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ,
ਮੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ ਜ਼ਿਬਾ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਜਦੋਂ ਬੇਚੈਨ ਕੀਤਾ ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਨੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ,
ਉਠਾਏ ਖ਼ਤ, ਪੜ੍ਹੇ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਮੇਰੇ ਗੁਲਸ਼ਨ 'ਚ ਬੂਟੇ ਸਧਰਾਂ, ਚਾਵਾਂ, ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ,
ਨਾ ਮੁੜ ਕੇ ਫਿਰ ਹਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਵਿਦਾਈ ਤੱਕ ਬੜੇ ਔਖੇ ਸੰਭਾਲੇ ਸੀ ਅਸੀਂ ਹੰਝੂ,
ਅਸਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।
ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਲ ਮਿਲੇ ਨਾ 'ਤੂਰ' ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਦਰ,
ਗ਼ਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੀ ਢੋਏ, ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ।

-ਮੋਬਾਈਲ : 97803-00247.

ਸਾਡੇ ਨੈਣ ਉਦਾਸੇ ਅੜਿਆ,
ਲੈ ਗਿਉਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਸੇ ਅੜਿਆ।

ਟੁੱਟਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜੁੜਨਾ,
ਦੇ ਨਾ ਕੂੜ ਦਿਲਾਸੇ ਅੜਿਆ।

ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨਿਹਮਤ-ਨਿਹਮਤ,
ਸਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਕਾਸੇ ਅੜਿਆ।
ਕਾਣੋ ਮਾਰੇ ਜਾਮ-ਪੈਮਾਨੇ,
ਫਿਰਦੇ ਰਿੰਦ ਪਿਆਸੇ ਅੜਿਆ।

ਆਸਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕਦੇ ਜਾਂਦੇ,
ਪਰਤੇ ਅਸੀਂ ਨਿਰਾਸੇ ਅੜਿਆ।

ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਨਾ ਕਿਧਰੇ ਦਿਸਦੀ,
ਕਹਿਰੀ ਧੁੱਪ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੜਿਆ।


ਸਿਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਡਿੱਗ ਮਰਨਾ ਹੈ,
ਹੁਣ ਕੁਝ ਏਦਾਂ ਭਾਸੇ ਅੜਿਆ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਸੇਖਵਾਂ, ਤਹਿ: ਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ-143518.
ਮੋਬਾਈਲ: 88724-88861.

ਕਹਾਣੀ: ਸਕੇ-ਸੋਧਰੇ

ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਅਜੇ ਮੈਂ ਦਾਤਣ-ਕੁਰਲਾ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬੋਲੇ ਸੋ ਨਿਹਾਲ ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ 'ਚੋਂ ਲੰਘ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾੜੇ ਦੀ ਛੋਟੀ ਕੰਧ ਉਪਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੂਹ ਵਾਲੇ ਅਹਾਤੇ 'ਚ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਛੇ-ਸੱਤ ਸਫੇਦ ਕੁੜਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗੱਡੀ 'ਚੋਂ ਉੱਤਰ ਬੋਹੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਿਹੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਮਾਮਲਾ ਭਾਂਪਦਿਆਂ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲੱਗਾ ਮੈਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਾਫਾ ਵਲਦਿਆਂ ਵਾਹੋ-ਦਾਹੀ ਖੂਹ ਵਾਲੇ ਅਹਾਤੇ ਨੂੰ ਵਗ ਤੁਰਿਆ।
ਖੂਹ ਦੇ ਅਹਾਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੱਥ 'ਚ ਖੂੰਡਾ ਫੜੀ ਵੱਡੀ ਗੋਗੜ ਵਾਲੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਜਾ ਫਤਹਿ ਗਜਾਈ । ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਤਾਇਆ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ, ਚਾਚਾ ਬਿੱਕਰ ਸਿਹੁੰ ਖੜੇ ਸਨ ।
ਇਹ ਕੀ ਮਾਜਰਾ ਏ ਬਾਬਾ ਜੀ? ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਬਾਬਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਿਆ।
ਸਿੰਘਾ! ਇਹ ਪਿੱਪਲ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤਾਏ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਹੁ ਵੱਲ ਸਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
'ਬਾਬਾ ਜੀ! ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਚ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਢਣ ਦੇਣਾ।' ਮੈਂ ਦੋ-ਟੁੱਕ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ।
'ਨਹੀਂ... ਤੂੰ ਈ 'ਕੱਲਾ ਚੌਧਰੀ ਰਹਿ ਗਿਆਂ' ਤਾਏ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਹੁ ਅਤੇ ਚਾਚੇ ਬਿੱਕਰ ਸਿੰਹੁ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਕਹਿਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ।
'ਤਾਇਆ! ਇਸ 'ਚ ਚੌਧਰੀ ਨਾ ਚੌਧਰੀ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੱਢਣ ਦੇਣੀ। ਮੇਰੀ 'ਚ ਆਵਾਜ਼ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤਰਲਾ ਵੀ ਸੀ।
'ਆ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਸਕਾ-ਸੋਧਰਾ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ...' ਚਾਚਾ ਬਿੱਕਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ-ਕੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਤੂੰ-ਤੂੰ, ਮੈਂ-ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪੱਖ ਪੂਰਦਿਆਂ ਤਾਏ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਖਰੀਆਂ-ਖਰੀਆਂ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ।
ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸਮਝਦਿਆਂ ਬਾਬਿਆਂ ਨੇ ਆਰੇ-ਕੁਹਾੜੇ ਸਮੇਟ ਕੇ ਗੱਡੀ ਸਟਾਰਟ ਕਰ ਲਈ ।
ਇਹ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਦਾਦੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਗਾਇਆ ਸੀ । ਬਾਬਾ ਬੁੱਧ ਸਿੰਘ ਦੱਸਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਕੁਸ਼ਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭਗਤ ਆਖ ਕੇ ਸੱਦਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਖੁੱਲੀ ਭੋਇੰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭਗਤ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਾਧੂ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਬਚਪਨ 'ਚ ਡੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਉਤਮ ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗੁਰਮੁਖੀ ਪੜ੍ਹਨ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਭਗਤ 'ਤੇ ਡੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸਾਧੂ ਰੁਚੀਆਂ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਬਾਬਾ ਉੱਤਮ ਸਿੰਘ ਰਹੇ ਭਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕੀ ਕਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬਾਬਾ ਉਤਮ ਸਿੰਘ ਸਵਰਗਵਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਭਗਤ ਨੇ ਇਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵੈਰਾਗ ਜਿਹਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿੰਡ ਦੇ ਖਰਾਬ ਕੱਚੇ ਰਸਤਿਆਂ ਤੋਂ ਚਿਕੜ ਹਟਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਰਮੋ-ਸ਼ਰਮੀਂ ਹੋਰ ਚੋਭਰ ਵੀ ਕਹੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ। ਪਲਾਂ 'ਚ ਹੀ ਖਰਾਬ ਰਾਹ ਵਧੀਆ ਰਸਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਦਾਦਾ ਦੱਸਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਕ ਵਾਰ ਕੋਲ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮਰਾਸੀ ਡੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਪਾ ਕੇ ਗਊ ਲੈ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿਰ ਤਾ ਮਰਾਸੀ ਨੇ ਗਊ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਫਿਰ ਅਵੇਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਾਂ ਭੁੱਖੀ ਤਿਹਾਈ ਬੱਝੀ ਰਿਹਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਲਾਹਮਾ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੰਡ ਪੱਠੇ ਵੱਢ ਕੇ ਮਰਾਸੀ ਦੀ ਗਊ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਆਉਣੇ। ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਰਾਸੀ ਨੂੰ ਫਿੱਟ -ਲਾਹਨਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਮਰਾਸੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਪਿੰਡ 'ਚ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬੋਹੜ-ਪਿੱਪਲ ਲੱਗੇ ਹਨ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਲੱਗੇ ਹਨ । ਉਹ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾੜ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਪਲਾਂ-ਬੋਹੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੱਸਦਾ। ਲੋਕ ਵੀ ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ 'ਚ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆਖਦੇ ਸਨ ।
ਭਗਤ ਜੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਚੱਲ ਵਸੇ। ਭਗਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ 'ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਜੁਆਨੀ ਆਈ। ਸਾਰਾ-ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਖੂਹਾਂ 'ਤੇ ਰੌਣਕਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਗਰਮੀਆਂ 'ਚ ਕੋਇਲਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਸੰਘਣੀ ਛਾਂ 'ਚੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾ ਦਿਸਦਾ ।
ਸਮਾਂ ਲੰਘਿਆ। ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਟਿਊਬਵੈੱਲਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਚੀਆਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪਿਆਰ ਘੱਟ ਗਿਆ। ਭੋਇੰ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਖੂਹ ਦੇ ਅਹਾਤੇ ਵੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ-ਇਕ ਕਰ ਪਿੱਪਲ-ਬੋਹੜ ਵਿਕ ਗਏ ਤੇ ਕੁਹਾੜਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸਾਡੇ ਖੂਹ ਵਾਲੇ ਅਹਾਤੇ 'ਤੇ ਪਿੱਪਲ ਤੇ ਬੋਹੜ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ। ਇਹ ਡੇਢ ਕਨਾਲ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਥਾਂ ਤਾਏ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਹੁ ਤੇ ਚਾਚੇ ਬਿੱਕਰ ਦੀ ਅੱਖ 'ਚ ਰੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਾਊ! ਇਹ ਪਿੱਪਲ ਤੇ ਬੋਹੜ ਵੱਢ ਕੇ ਖੂਹ ਵਾਲਾ ਅਹਾਤਾ ਵੰਡ ਲਈਏ। ਚਾਚਾ ਬਿੱਕਰ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਬਾਪ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ।
ਚਾਚਾ ! ਇਹ ਪਿੱਪਲ -ਬੋਹੜ ਆਪਣੇ ਬਾਬੇ ਭਗਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੇ, ਭੋਇੰ ਦੀ ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਹੈ? ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣੀ ਰਹਿਣ ਦਈਏ । ਮੇਰਾ ਜੁਆਬ ਚਾਚੇ ਨੁੰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗਦਾ ।
ਤੂੰ-ਤੂੰ, ਮੈਂ-ਮੈਂ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਚਾਚੇ ਤੇ ਤਾਏ ਨੇ ਪੰਚਾਇਤ ਬੁਲਾਈ । ਸਰਪੰਚ ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਸੁਣਿਆ। ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦੀ ਸਰਾਹਣਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚੋਂ 10-10 ਮਰਲੇ ਥਾਂ ਤਾਏ ਸੁੱਚਾ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਚਾਚਾ ਬਿੱਕਰ ਸਿੰਹੁ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਪੰਚਾਇਤ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਿਸਤਰੀ ਸਰਦੂਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਫੀਤਾ ਮਾਰ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤਾਏ ਦਾ ਸੀਰੀ ਮੇਹਰੂ ਵੱਟ ਢਾਹ ਕੇ ਤਾਏ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਕ -ਇਕ ਕਰ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਬੰਦੇ ਘਰੋ-ਘਰੀ ਚਲੇ ਗਏ ।
ਮੈਂ ਵੱਟੇ-ਵੱਟ ਪੈ ਕੇ ਖੂਹ ਦੇ ਅਹਾਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਖੂਹ ਦੇ ਅਹਾਤੇ 'ਤੇ ਬਗੀਚੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ 'ਚ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜ੍ਹ ਲਈ। ਮੈਂ ਖੂਹ ਦੀ ਢੱਠੀ ਮਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ । ਆਲਾ-ਦੁਆਲਾ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਖੂਹ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪਮਾਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਪਿੱਪਲ ਤੇ ਬੋਹੜ ਦੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀ ਛੋਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਕੇ-ਸੋਧਰਿਆਂ ਦਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ।

-ਪਿੰਡ ਸਾਰੰਗੜਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ-143110.
ਮੋਬਾਈਲ : 98552-74305.

ਵਿਸ਼ਵਾਸ

(ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਅੰਕ ਦੇਖੋ)
* ਸਫ਼ਲਤਾ ਇਕ ਗੱਡੀ (ਟਰੇਨ) ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਹਨਤ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ, ਕਿਸਮਤ ਆਦਿ ਇਸ ਦੇ ਕਈ ਡੱਬੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਇੰਜਣ ਖਿੱਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
* ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਕਤ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਆਦਮੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਆਚਰਣ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।
* ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
* ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ, ਸਾਂਝ-ਪਿਆਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੇਵਾ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨਾ ਮਕਾਨ ਨੂੰ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।
* ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ, ਇਹ ਐਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਖ਼ੁਦ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
* ਇਬਾਦਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਸਲੀਕਾ ਆਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
* ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਲਕੀਰਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਰੱਖੋ।
* ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਹੁਦੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਮੁਥਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸਨੇਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
* ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖੋ ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਰੱਖਣਾ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
* ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
* ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਬੰਧ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।
* ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵਿਵਹਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਬੁਰਾ ਵੀ ਕਹੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ।
* ਬੰਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਘਰ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਝੱਲੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਦਾ ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)
ਮੋਬਾਈਲ : 99155-63406.

ਗੱਲ 'ਪਿੱਦੀ' ਦੀ

ਬੰਦੇ ਵੀ ਛੋਟੇ ਕੱਦ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਧਰੇ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੋ-ਢਾਈ ਗਿੱਠਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਵੇਂ ਕੱਦ ਦੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਪਿੱਦੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਵੀ ਉਰਦੂ ਦਾ ਬੋਲ-ਬਾਲਾ ਸੀ, ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਕਰਦੇ ਸਾਂ, 'ਕਯਾ ਪਿੱਦੀ, ਔਰ ਕਾ ਪਿੱਦੀ ਕਾ ਸ਼ੋਰਬਾ।'
ਮਤਲਬ ਪਿੱਦੀ ਐਨੀ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦਾ ਸ਼ੋਰਬਾ (ਰਿੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬਣਾਈ ਤਰੀ) ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਤਾਂ ਕੀ ਬਣਾਇਆ! ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ।
ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਕੱਦਵਾਲੇ, ਲੰਮ-ਸਲੰਮੇ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਕੱਦ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਲੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਸ, ਲੰਬੂ ਜਾਂ ਜ਼ਿਰਾਫ਼ ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟੇ ਕੱਦ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ 'ਪਿੱਦੀ' ਆਦਿ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਛੇੜ' ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹਦਾ ਸਿਰਫ ਟੋਲੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਧਰੇ ਜਾਂ ਪਿੱਦੀਆਂ ਬਿਰਾਜ਼ਮਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਂਜ ਮੈਨੂੰ ਹਾਲਾਂ ਤਾਈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ 'ਪਿੱਦੀ' ਹੁੰਦੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਾਲਜ 'ਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਟੋਲੀ ਵਿਚ ਵੀ ਇਕ ਪਿੱਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ, ਸਭੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ, ਕੀ ਗੱਲ ਬਈ, ਅੱਜ ਪਿੱਦੀ ਨਹੀਂ ਆਈ? ਅੱਜ ਪੰਜਾਹ-ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਪਿੱਦੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ, ਜਦ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਠਮੁਠੀਏ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਟਵਿੱਟਰ ਅਕਾਊਂਟ 'ਤੇ ਅਤੇ ਟੀ.ਵੀ. 'ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਏ, ਨਾਲੇ ਉਹਦੇ ਨਾਂਅ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ...
'ਪਿੱਦੀ'
ਫਿਰ ਕੀ, ਜੱਗ ਵਿਚ ਪਿੱਦੀ-ਪਿੱਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰਾਂ 'ਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਪਿੱਦੀਆਂ ਸਨ, ਸਭਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ-ਸੂਰਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ।
ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਨਿਵੇਕਲਾ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਹਦਾ ਨਾਂਅ ਪਿੱਦੀ ਹੈ, ਵਰਨਾ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਅਕਸਰ ਟਾਮੀ, ਰੂਮੀ, ਰੋਮੀ, ਸ਼ੇਰਾ, ਗੋਲਡੀ ਲਵਲੀ ਤੇ ਪਿਆਰੇ-ਪਿਆਰੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਂਅ ਰੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਕਿ ਹਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਨਹੀਂ ਅਸਲ 'ਚ ਹਰ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਦਿਨ ਅੱਛੇ ਦਿਨ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਚੰਗਾ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਫਾਰਮ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਗ-ਬ੍ਰੀਡਰ (ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ) ਵਾਲੇ ਫਾਰਮ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਸਲ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੇ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੇ ਭਾਅ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਲਮ ਲਾਈਨ 'ਚ ਹਾਂ, ਇਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਫਿਲਮੀ ਹੀਰੋ-ਹੀਰੋਇਨ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਵੱਡੇ ਨਾਂਅ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਨਾਂਅ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਟੀ.ਵੀ. ਦੇ ਸਟਾਰ ਹੋਣ, ਉਹੀਓ ਕੁੱਤੇ ਸਭਨਾਂ ਕੋਲ ਕਿਤੇ ਇਕ ਪਾਲਤੂ, ਕਿਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਲਤੂ, ਕਿਤੇ ਚਾਰ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਗੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਸੱਟੇ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਅੱਛੇ ਦਿਨ ਆਏ ਨੇ।'
ਹੀਰੋਇਨਾਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਦ ਕੇ ਉਹਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਦ ਤਾਈਂ ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪਿੰਡੇ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਕ ਅੱਧਾ ਕੁੱਤਾ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਹ ਸੁੱਕ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੀਰੋਇਨ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਦਏਗੀ, ਡਰੀਏ ਮਤ, ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ ਯੇਹ।' ਕੁੱਛ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ ਕਿਵੇਂ ਲੰਮੀ ਜ਼ਬਾਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 'ਹੈਅ... ਹੈਅ... ਹੈਅ...',ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹਨੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ।
ਕੁੱਤੇ, ਕੁੱਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ 'ਗਲੀ ਦੇ ਕੁੱਤੇ' ਤੇ 'ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਕੁੱਤੇ' ਦੇ ਵਰਗੀਕਰਨ 'ਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਹਨ।
ਇਕ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਜੋਕ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ...
ਇਕ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਐਲਾਨੇ ਆ ਵੜਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਾਂਅ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਂਦਾ। ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਦੇ 'ਤੇ ਭੌਂਕਦਾ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੇ-ਬੜੇ ਨੁਸਖੇ ਅਜ਼ਮਾਏ ਕਿ ਬਿਨ-ਸੱਦਿਆਂ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਘਰੋਂ ਚਲਾ ਜਾਏ ਪਰ ਹਰ ਫਾਰਮੂਲਾ ਫੇਲ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਦ ਉਹ ਫਿਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਲੇਟ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਪਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਿਆ, ਪਰ ਕੋਲ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜ਼ੰਜੀਰ ਪਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ, 'ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਾ ਹੋਇਆ ਜੇ?' ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, 'ਆਪ ਖਾਨਾ ਖਾਓ ਜੀ, ਕੁੱਤੇ ਕੀ ਬਾਤ ਮਤ ਕਰੋ।' ਉਹਨੇ ਜਿਉਂ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਕੁੱਤਾ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੌਂਕਣ ਲੱਗਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੁੜਵਾ ਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੇ।' ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਐ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਸੀ?'
'ਇਹ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੀ ਏ, ਆਪਣੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਦਾ ਏ।'
ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਿਚੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਥੂ-ਥੂ ਕਰਦਾ ਐਸਾ ਭੱਜਿਆ ਕਿ ਮੁੜ ਨਾ ਆਇਆ।'
ਆਪਣੇ ਧਰਮਿੰਦਰ ਭਾਅ ਜੀ, ਫਿਲਮ ਨਗਰੀ ਦੇ ਹੀਮੈਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਡਾਇਲਾਗ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, 'ਕਮੀਨੇ ਕੁੱਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਖ਼ੂਨ ਪੀ ਜਾਊਂਗਾ।'
ਧਰਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਓ ਤਾਂ ਜਦ ਬੰਗਲੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਪਲੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਕ ਬੰਗਲਾ ਜੁਹੂ ਬੀਚ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸਵਰਗੀ ਇਕ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾਰਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਦਾ ਵੀ ਸਵਰਗਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਮੈਂ ਦਾਰਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਗਲੇ 'ਚ ਗਿਆ ਸਾਂ ਤਾਂ ਕਾਲ ਬੈੱਲ ਦਬਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਭਾਰੀ ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਗਰੂੰ-ਗਰਾਂ ਜਾਂ ਭਊਂ-ਭਊਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਰਿਹਾ। ਅੰਦਰ ਮੀਟਿੰਗ ਰੂਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਮਿਸਿਜ਼ ਦਾਰਾ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਭੈਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੁੱਤਾ ਬੜਾ ਸੁਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਆਮ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਨਾ ਗੁਰਾਇਆ, ਨਾ ਭੌਂਕਿਆ।' ਭੈਣ ਜੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਹੋ, ਸਾਡਾ ਕੁੱਤਾ ਕਮਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਘਰ ਆਇਆਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਭੌਂਕਦਾ, ਜਦ ਇਥੋਂ ਜਾਓਗੇ ਤਾਂ ਵੇਖਣਾ ਕਿੱਦਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਭੌਂਕੇਗਾ।
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁੱਤਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਹੜਾ 'ਆਇਆਂ' 'ਤੇ ਨਹੀਂ 'ਵਾਪਸ' ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਭੌਂਕਦਾ ਹੈ। ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ 12 ਤੋਂ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਕੁੱਤਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਐਨੀ ਦੁਰਗਤ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਆਖ ਕੇ ਕਿੱਦਾਂ ਉਹਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
'ਓਏ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਲੱਗੀਂ, ਉਹ ਬੜਾ ਕੁੱਤਾ ਬੰਦਾ ਹੈ।'
'ਭੌਂਕ ਨਾ ਓਏ ਕੁੱਤਿਆ।'
'ਤੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਮੌਤ ਮਰੇਂਗਾ।'
'ਫਲਾਣਾ ਬੜੀ ਕੁੱਤੀ ਚੀਜ਼ ਏ'
ਪਾਰਸੀ ਲੋਕ ਘਰ 'ਚ ਕੁੱਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਕੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਅੰਤਲੇ ਸਾਹ ਤੱਕ ਕੁੱਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤਾ ਰੱਖਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਇਦੇ ਆਜ਼ਮ ਜਿਨਾਹ ਨੇ ਕੁੱਤਾ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਮੀਆਂ ਮੁਸ਼ੱਰਫ਼ ਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਪਾਲ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਕੋਰੀਅਨ ਲੋਕ ਤਾਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਦੀ ਗੱਲ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਬਿਨਾਂ ਗਤ ਨਹੀਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹੀਂ ਬੰਦਿਆ।

ਸਾਹਿਤਕ ਸਰਗਰਮੀਆਂ

ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ 75ਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਨ 'ਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਵਿਚਾਰ ਗੋਸ਼ਟੀ
ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਹਿੰਦੀ ਕਵੀ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ 75ਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਵਸ 'ਤੇ ਐਸ. ਡੀ. ਕਾਲਜ ਫ਼ਾਰ ਵੁਮੈਨ ਜਲੰਧਰ ਵਿਖੇ ਪੰਜਾਬ ਲੇਖਕ ਸੰਘ, ਵਲੋਂ ਆਯੋਜਤ, ਵਿਚਾਰ ਧਾਰਾ ਮੰਚ (ਰਜਿ:), ਸਾਹਿਤ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੰਚ ਰਜਿ: ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਜਗਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਪਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਨੇਹੀਆਂ ਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿੰਦਰ ਪਰਦੇਸੀ ਨੇ ਗੋਸ਼ਠੀ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਮੁਮਤਾਜ਼ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਵੀ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ 32 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਰਤਾਂ ਸਾਹਿਤ ਜਗਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਿਤਕ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਸਾਹਿਤਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤ ਕੁਲਪਤੀ ਡਾ: ਐਸ.ਪੀ. ਸਿੰਘ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਸਨ ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹਿਮਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਥਾਕਾਰ ਤੇ ਆਲੋਚਕ ਸ: ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਭੋਗਲ, ਐਸ. ਡੀ. ਕਾਲਜ ਫਾਰ ਵੁਮੈਨ ਦੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਡਾ: ਕਿਰਨ ਅਰੋੜਾ, 'ਉੱਤਮ ਹਿੰਦੂ' ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਸ੍ਰੀ ਇਰਵਿਨ ਖੰਨਾ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਸ੍ਰੀ ਰਮਨ ਮੀਰ, ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਸੁਰੇਸ਼ ਸੇਠ, ਮੈਟਰੋ ਇਨਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਰਾਕੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਤੀਦੂਤ, ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ, ਸਨ। ਉਪਰੰਤ ਰਾਜਿੰਦਰ ਪਰਦੇਸੀ ਨੇ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕੇਂਦਰੀ ਸਮਾਚਾਰ ਸੰਪਾਦਕ/ਵਾਚਕ ਸ੍ਰੀ ਰਾਜਿੰਦਰ ਚੁੱਘ (ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਦੇ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤ) ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਿੰਦਰ ਚੁੱਘ ਹੋਰਾਂ ਮੰਚ ਦੀ ਵਾਗ ਡੋਰ ਸੰਭਾਲਦਿਆਂ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ 35 ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬੁਲਾਰੇ ਡਾ: ਤਰਸੇਮ ਗੁਜਰਾਲ ਹੋਰਾਂ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਰੌਚਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਚਰਚਿਤ ਕਵੀ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਕਾਵਿ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ। ਡਾ: ਹਰਮਹਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਤੇਜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਬਲਕਿ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸਹਿਜ ਅਤੇ ਠਰੰਮੇ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ'ਵਕਤ ਕੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਕੇ ਖਿਲਾਫ਼' ਵਰਗੀ ਲੰਮੀ ਕਵਿਤਾ ਅਗਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾਯੋਗ ਹੈ। ਕਥਾਕਾਰ ਸੁਰੇਸ਼ ਸੇਠ ਹੋਰਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ ਕਾਵਿਕ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਪੱਕੇ ਗਵਾਹ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਇਕ ਜੁਝਾਰੂ ਕਵੀ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਰ/ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਿਮਰ ਸਦੋਸ਼ ਹੁਰਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦਾ ਸਿਰਸਾ ਤੋਂ ਜਲੰਧਰ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਤਮਕ ਰੁਚੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ 'ਤੇ ਫ਼ਖਰ ਹੈ। ਡਾ: ਕੈਲਾਸ਼ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਸੋਢੀ, ਪ੍ਰਿੰ: ਜੇ. ਸੀ. ਜੋਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਇਰ ਐਸ. ਐਸ. ਹਸਨ ਨੇ ਵੀ ਸਪਰਾ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ ਪ੍ਰੋ: ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਭੋਗਲ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਕਾਵਿਕ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਉਦੋਂ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵਿਚ ਭਾਵੇਂ ਪੱਤਰਕਾਵਾਂ ਦੀ ਛਪਣ ਗਿਣਤੀ ਘਟੀ ਹੈ ਪਰ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੀ ਕਾਵਿ ਉਡਾਰੀ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਬਕਾ ਕੁਲਪਤੀ ਡਾ: ਐਸ. ਪੀ. ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੇ ਕਾਵਿ-ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੇੜਿਉਂ ਤੱਕਿਆ ਹੈ। ਕਵੀ ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਅੰਦਰ ਅਥਾਹ ਊਰਜਾ ਹੈ ਨਵੇਂ ਲੇਖਕ ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੀਆਂ ਕਾਵਿ ਕ੍ਰਿਤ ਪੁਸਤਕਾਂਂ'ਰਕਤਬੀਜ ਆਦਮੀ ਹੈ'ਂ ਡਾ: ਤਰਸੇਮ ਗੁਜਰਾਲ ਵਲੋਂ ਲਿਖਤ, 'ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਕਾ ਕਾਵਿਯ ਪਥ' ਅਤੇ ਡਾ: ਭੁਪੇਂਦਰ ਪਰਿਹਾਰ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ (ਸੰਪਾਦਿਤ ਪੁਸਤਕ) 'ਸਕਾਈ ਦ ਲਿਮਟ' ਦਾ ਲੋਕ-ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਰਵੇਸ਼ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਦਾ ਕਾਵਿ ਚਿੱਤਰ ਰਾਜਿੰਦਰ ਪਰਦੇਸੀ ਨੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਇਆ। ਡਾ: ਅਤੁਲ ਵੀਰ ਅਰੋੜਾ (ਕਵੀ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ) ਅਤੇ ਰਮੇਂਦਰ ਜਾਖੂਂਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਹਰਿਆਣਾ ਵਲੋਂ ਰਚਿਤ ਪ੍ਰੋ: ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਕਾਵਿ ਚਿੱਤਰ ਰਾਜਿੰਦਰ ਚੁੱਘ ਹੁਰਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਏ। ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਮੋਹਨ ਸਪਰਾ ਤੇ ਸੰਦੀਪਿਕਾ ਸਪਰਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕਮਲੇਸ਼ ਆਹੂਜਾ, ਵੀਨਾ ਵਿਜ, ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਅਮਿਤਾ ਅਗਰਵਾਲ, ਡਾ: ਜਯੋਤੀ ਗੋਗੀਆ, ਐਸ. ਐਸ. ਹਸਨ, ਵਿਜੇ ਸ਼ਾਇਰ, ਸਰਲਾ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਡਾ: ਕੰਵਲ ਭੱਲਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਲੇਖਿਕਾ, ਮੁਖਵਿੰਦਰ ਸੰਧੂ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਫੁੱਲ, ਜਤਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਵਿਰਕ, ਪ੍ਰੋ: ਸੰਦੀਪ ਚਾਹਲ, ਡਾ: ਨੀਲਮ ਜੁਲਕਾ, ਪ੍ਰੋ: ਨੀਰਜ ਜੈਨ, ਪ੍ਰੋ: ਸੋਮਨਾਥ ਸ਼ਰਮਾ, ਅਸ਼ੋਕ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤ, ਪੀ. ਡੀ. ਧੀਮਾਨ, ਬਲਵਿੰਦਰ ਅੱਤਰੀ, ਰਾਕੇਸ਼ ਆਨੰਦ, ਬਿੱਟੂ ਓਬਰਾਏ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸ: ਚੇਤਨ ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਕੀਤਾ।

-ਰਿਪੋਰਟ : ਅਕਵੀਰ ਕੌਰ

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ

ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ
ਅੱਜ ਨਰਾਇਣ ਦਾਸ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿਕੰਜਵੀਂ ਦੀ ਰੇਹੜੀ ਕੋਲ ਉਦਾਸ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਟਿਕੀ ਲਾਈ ਤੱਕਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਰੂਪਵਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਬੱਚੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਾਪਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸ਼ਿਕੰਜਵੀਂ ਦੀ ਰੇਹੜੀ ਕਿੱਥੇ ਲਗਾਵਾਂਗੇ? ਇਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤਾਂ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਪੁੱਟਦੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।' ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸਵਾਲ ਇਕ ਹੀ ਸੀ, ਕਿ ਹੁਣ ਘਰ ਦਾ ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਚੌਂਕਾ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਨਰਾਇਣ ਦਾਸ ਨੇ ਨਾ ਡੋਲਣ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਘਰ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਹਾ, 'ਰੱਬ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰੋ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਜੋ ਬੇਘਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਜੀਣਾ ਤਾਂ ਨੀ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਘਰ ਹੈ, ਕੰਮ ਦਾ ਕੀ ਐ, ਏਥੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸਹੀ, ਚਲੋ ਆਪਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ'। ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਹੁੰਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਹੁਣ ਸ਼ਿਕੰਜਵੀਂ ਦੀ ਰੇਹੜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।

-ਪ੍ਰਵੀਨ ਚੌਧਰੀ
ਪੁੱਤਰੀ ਸ੍ਰੀ ਪਵਨ ਚੌਹਾਨ, ਪਿੰਡ ਥੋਪੀਆਂ, ਤਹਿ. ਬਲਾਚੌਰ (ਨਵਾਂਸ਼ਹਿਰ)। ਮੋਬਾਈਲ : 98149-40008

ਅਜੀਬ ਮੁਸਕਾਨ
ਉੱਚੀ ਕੋਠੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਸਾਮਾਨ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਬੀਬੀ ਆਹ ਦੋ ਸੂਟ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਆਹ ਕੁੜਤਾ ਪਜਾਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸੂਟ ਬਾਪੂ ਜੀ ਲਈ । ਆਹ ਦੋ ਸੂਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਨੇ ਤੇ ਆਹ ਦੋ-ਦੋ ਸੂਟ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਲਏ ਨੇ। ਆਹ ਜੀਨ ਤੇ ਸ਼ਰਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਲਈ ਐ। ਤੇ ਆਹ ਬਾਕੀ ਸਾਮਾਨ ਘਰ ਵਾਸਤੇ...।'
'ਹੂੰਅਅ... ਠੀਕ ਐ । ਚੱਲ ਰੱਖ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਤੇ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੋਈ ਆਹਰ ਕਰ ।'
ਹੁਣ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲੀ, 'ਨੀਂ ਮੀਤੋ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਧਰ ਆ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਝਾੜੂ ਤੇ ਵਾਈਪਰ ਵੀ ਨਵੇਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਆਹ ਦੇਖ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਨਵਾਂ ਫਰਸ਼ੀ ਝਾੜੂ ਤੇ ਵਾਈਪਰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ...।' ਨਵਾਂ ਝਾੜੂ ਤੇ ਵਾਈਪਰ ਫੜ ਕੇ ਮੀਤੋ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲੈ ਕੇ ਸਫਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁੱਝ ਗਈ ।

-ਅਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੋਹਲੀ, ਜਗਰਾਉਂ ।
ਮੋਬਾਈਲ : 9417985058

ਮੈਨੂੰ ਬੁੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ
ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਤਵੰਤੇ ਸੱਜਣ ਵੀ ਜੁੜ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਮਸਲਾ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
'...ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ... ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇ... ਮੈਂ ਘਰ ਰੱਖਣਾ... ਮੈਂ ਕੋਠੀ ਰੱਖਣੀ ਆ... ਮੈਂ ਜ਼ਮੀਨ ਰੱਖਣੀ ਆ... ਪੰਚਕੂਲੇ ਵਾਲੇ ਫਲੈਟ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇ... ਲੁਧਿਆਣੇ ਵਾਲੀ ਫੈਕਟਰੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਕਰਵਾ ਲਈ ਸੀ... ਬੈਂਕ ਵਿਚਲੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨੇ... ਮੈਂ ਇਹ ਭਲਵਾਨ ਦੀ ਕਿਚ-ਕਿਚ ਤੋਂ ਬੜਾ ਦੁਖੀ ਆਂ... ਬੁੜ੍ਹੀ ਬੜਾ ਸਿਰ ਖਾਂਦੀ ਆ... ਮੇਰੀ ਗਾਂ ਵਰਗੀ ਘਰਵਾਲੀ ਡਾਢੀ ਔਖੀ ਆ...।'
'...ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਇਹ ਭਊ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਜਾਣਾ ਸਭ ਕੁਝ... ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਏਨ੍ਹੇ...।'
ਘਰਵਾਲੀ ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਬਾਗੋਬਾਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। '...ਪਾਪਾ ਮੈਂ ਭੀ ਬੜਾ ਹੋ ਕਰ ਆਪ ਕੋ ਘਰ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖੂੰਗਾ...' ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਪੰਜੇ ਉਂਗਲਾਂ ਛੋਟੂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਛਾਪ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰੇਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

-ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਪੰਛੀ
ਫੋਨ : 98559-91055.





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX