ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ
. . .  33 minutes ago
ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ,13 ਨਵੰਬਰ { ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ }- ਗੋਨੇਆਲਾ ਰੋਡ ਦੀ ਗਲੀ ਨੰਬਰ 16 ਵਿਚ ਕਰੀਬ ਸਾਡੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਮੰਦਿਰ ਚ ਲਗਾਈ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘਰ ‘ਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ...
ਗਰਨੇਡ ਤੇ ਜਿੰਦਾ ਕਾਰਤੂਸਾਂ ਸਮੇਤ ਮਹਿਲਾ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ
. . .  about 1 hour ago
ਸ੍ਰੀਨਗਰ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਸ੍ਰੀਨਗਰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲਾਏਪੋਰਾ ਵਿਖੇ ਸਰਚ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਰਨੇਡ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਮਾਤਰਾ 'ਚ ਜਿੰਦਾ ਕਾਰਤੂਸ ਬਰਾਮਦ...
ਸਦਾਨੰਦ ਗੌੜਾ ਤੇ ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਤੋਮਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਾਧੂ ਚਾਰਜ
. . .  about 2 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਤਰੀ ਸਦਾਨੰਦ ਗੌੜਾ ਨੂੰ ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਖਾਦ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦਾ ਵਾਧੂ ਚਾਰਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਤੋਮਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਿਕਮੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ...
ਸਰਕਾਰ ਨੇ 8 ਪੂਰਬ ਉੱਤਰੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸੰਗਠਨਾਂ ਉੱਪਰ ਪਾਬੰਦੀ ਵਧਾਈ - ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲਾ
. . .  about 3 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਉੱਤਰੀ ਦੇ 8 ਅੱਤਵਾਦੀ ਸੰਗਠਨਾਂ ਉੱਪਰ ਪਾਬੰਦੀ 5 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ...
ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ 'ਚ ਡੀ.ਐਮ.ਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣ - ਯੇਚੁਰੀ
. . .  about 3 hours ago
ਚੇਨਈ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਡੀ.ਐਮ.ਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਟਾਲਿਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੀ.ਪੀ.ਆਈ (ਐਮ) ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਯੇਚੁਰੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ...
ਸਾਂਝਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੋਰਚਾ ਤੇ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੱਠਲ ਦੀ ਕੋਠੀ ਦਾ ਘਿਰਾਓ
. . .  about 3 hours ago
ਲਹਿਰਾਗਾਗਾ, 13 ਨਵੰਬਰ (ਸੂਰਜ ਭਾਨ ਗੋਇਲ) - ਸਾਂਝਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੋਰਚਾ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਕਿਸਾਨ, ਮਜ਼ਦੂਰ, ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਦੋ ਕਿੱਲੋਮੀਟਰ...
ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਣੇ 1 ਲੱਖ ਦਾ ਇਨਾਮੀ ਬਦਮਾਸ਼ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ
. . .  about 3 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 13 ਨਵੰਬਰ (ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ) - ਦਿੱਲੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਕੁੰਜ ਇਲਾਕੇ 'ਚੋਂ ਮੋਹਿਤ ਨਾਂਅ ਦੇ ਬਦਮਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਣੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਦਮਾਸ਼ 'ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ 1 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ...
ਘੁਸਪੈਠ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ 2 ਅੱਤਵਾਦੀ ਢੇਰ
. . .  about 3 hours ago
ਸ੍ਰੀਨਗਰ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਕੁਪਵਾੜਾ ਜ਼ਿਲੇ 'ਚ ਪੈਂਦੇ ਕੇਰਨ ਸੈਕਟਰ ਵਿਖੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਲਾਂ ਨੇ ਘੁਸਪੈਠ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ 2 ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ...
ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ : ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਦ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਖ਼ਾਰਜ
. . .  about 3 hours ago
ਕੋਲੰਬੋ, 13 ਨਵੰਬਰ - ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਸੰਸਦ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਖ਼ਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ...
1984 ਸਿੱਖ ਦੰਗਾ ਮਾਮਲਾ: ਐੱਸ.ਆਈ.ਟੀ. 'ਚ ਤੀਜੇ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸਬੰਧੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗ ਪੱਤਰ
. . .  about 4 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 13 ਨਵੰਬਰ (ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ)- ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਮੀਨਾਕਸ਼ੀ ਲੇਖੀ, ਸਾਬਕਾ ਫ਼ੌਜ ਮੁਖੀ ਜਨਰਲ ਜੇ.ਜੇ.ਸਿੰਘ, ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ, (ਵਧੀਕ ਐਡਵੋਕੇਟ ਜਨਰਲ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਲੋਕ ਮੰਚ

ਫਜ਼ੂਲ ਹੈ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਿਆਂ ਦਾ ਬੋਝ


ਹਰੇਕ ਹਾਈਵੇ 'ਤੇ 40-50 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੜਕ 'ਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ-ਲੰਮੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਫੱਟ ਡੰਡਾ ਜਿਹਾ ਸੁੱਟ ਕੇ ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੈਸੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ।
ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਹੁਣ ਸੜਕਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਹ ਖੂਨ ਪੀਣੀਆਂ ਡੈਣਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੋਂ ਟੋਇਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਕਿ ਟੁੱਟੀਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਅੰਗਰੇਜ਼ ਜਦੋਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਭਾਂਤ-ਭਾਂਤ ਦੇ ਟੈਕਸ ਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਜੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਟੈਕਸਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਸਿੰਘਾਂ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਟੈਕਸ ਲੈਣ ਲਈ ਇਕ ਥਾਂ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ।
ਹੁਣ ਸੋਚਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਚੱਲਣ-ਫਿਰਨ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਸੀਂ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਬੁੱਤ ਬਣਾਉਣ, ਭਾਂਤ-ਭਾਂਤ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਖਰਚ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੈਸਾ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਖਰਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਸ ਆਜ਼ਾਦ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਟੋਲ ਪਲਾਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ? ਆਓ ਸੋਚੀਏ!

-ਆਦਰਸ਼ ਨਗਰ, ਸਮਰਾਲਾ। ਮੋਬਾ: 94173-94805


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਫਰਜ਼ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਲੋੜ

ਇਸ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਾਲੋਂ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਪਰ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਸਾ ਨਹੀਂ ਵੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਰਾਹੇ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਭਟਕਣਾ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਾਡੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ 'ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ।' ਆਪਣੇੇ-ਆਪ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਚਣ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਿਰਫ਼ ਬੁਲੇਟ 'ਤੇ ਪਟਾਕੇ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂ ਬਾਪੂ ਦੀ ਕਮਾਈ 'ਤੇ ਮੌਜਮਸਤੀ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਸ਼ਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਦਗੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੀ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਕੂੜੇ-ਕਲਚਰ, ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਛੂਆ-ਛਾਤ, ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਮਾਇਆ ਜਾਲ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੁੱਟ-ਖਸੁੱਟ, ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੀ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਆਮ ਬੰਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਜੋਕੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਲੋਕ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਲੱਬਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੈਡੀਕਲਾਂ, ਪੁਲਿਸ ਥਾਣਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਚਲਦੀਆਂ ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ਸਕੀਮਾਂ ਤੋਂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੈਂਕਾਂ 'ਚ ਬਹੁਤ ਖੱਜਲ-ਖ਼ੁਆਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵੱਲ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰਜੀਹ ਦੇ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਤਿਰ ਪੰਚ ਤੇ ਸਰਪੰਚ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਗਰਾਮ ਸਭਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਮਕਸਦ ਲਈ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਹ-ਵਾਸਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲਈ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਸਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਪਾਸੇ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਹੈ।

-ਪਿੰਡ ਤਖਤੂਪੁਰਾ (ਮੋਗਾ)। ਮੋਬਾ: 98140-68614

ਸ਼ਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਕਾਰਨ ਫ਼ਸਦੇ ਹਨ ਲੋਕ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ 'ਚ

ਸਿਆਣਾ ਅਖਵਾਉਂਦਾ ਵਰਗ ਜਦ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਸਿੱਧ ਕਰਕੇ ਬਾਬਿਆਂ ਕੋਲ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਸਿੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਸਿਆਣਾ ਵਰਗ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਲੁਕੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਖੰਡੀ ਬਾਬਾ ਵਰਗ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲੁਟੇਰੇ, ਬੇਈਮਾਨ, ਚੋਰ, ਠੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਰਕਾਰਾਂ, ਅਮੀਰਾਂ, ਲੁਟੇਰੇ, ਬੇਈਮਾਨਾਂ, ਸਿਆਣੇ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਆਣੇ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੇਈਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚਲਾਕ, ਬੇਈਮਾਨ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਿਆਣਾ ਅਖਵਾਉਂਦਾ ਵਰਗ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿਆਣੇ ਸਿੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਸੱਤਾ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਸੱਤਾ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਚਲਾਕ ਸਿਆਣੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਿਆਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਬੁਰਕੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਬਾ ਵਰਗ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੂਸਰੇ ਨੰਬਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧਾਰਮਿਕ ਸੱਤਾ ਦੇ ਸਤਾਏ, ਨਕਾਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਖੌਤੀ ਗੁਲਾਮ ਸਿਆਣਾ ਅਖਵਾਉਂਦਾ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਰਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਖਿਲਾਫ ਕਦੇ ਬੋਲਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੋ ਸਮਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲਾ ਆਮ ਵਰਗ ਨਵੇਂ ਧਰਮ, ਨਵੇਂ ਬਾਬੇ ਲੱਭਦਾ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੇ ਗੁਪਤ ਗੁਲਾਮਾਂ ਕੋਲ ਹੀ ਜਾ ਫਸਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕੋਈ ਪਖੰਡੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਅੱਤ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਿਆਣਾ ਅਖਵਾਉਂਦਾ ਵਰਗ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਢੋਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਢੋਲ ਰਾਜਸੱਤਾ ਖਿਲਾਫ ਵਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਹਮਸਫਰ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਬਣੇ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਪਖੰਡ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਸਮਾਜ ਪੱਖੀ ਫਲਸਫਿਆਂ ਉਪਰ ਵੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰੀ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਠਹਿਰ ਕੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ਹੀ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਤੋਂ ਬੇਮੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀਸ ਕਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ, ਸੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਤੱਤੀਆਂ ਤਵੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ, ਸੂਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਈਸਾ ਮਸੀਹ, ਹਾਥੀ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣਾ ਸਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਬੀਰ ਜੀ, ਕਰਬਲਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ।
ਸੋ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਅਖੌਤੀ ਸਿਆਣੇ ਵਰਗ ਦੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮਾਜ ਆਪਣੀਆਂ ਨੀਵਾਣਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਵਾਰਥਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਤੂਫਾਨੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਣਜਾਣ ਲੋਕ ਇਸ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਤਿਣਕਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਗਾੜ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਵਰਗ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਰਗ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।

-ਮੋਬਾ: 94177-27245

 

ਇਖਲਾਕੀ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰੋ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ

ਜਦੋਂ ਦੀ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਇਕਹਿਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਭਾਰੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਣਦੇਖੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ। ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਨੌਬਤ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਇਕ ਕੋਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਕਰਕੇ ਵੰਡ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਥ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਧੀ-ਪੁੱਤ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਜਾਂ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਿਹੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਅ ਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਝੱਲਦੇ ਨੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹ ਹੀ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਤ ਕਰਕੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਪੰਚਮ ਗੁਰੂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਮਰਿਆਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੋਤਮ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਦੇ ਮੁਕਾਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੀ ਹਨ। ਲੋੜ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਾਲਮੇਲ ਬਿਠਾਉਣ ਦੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਵਜੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਕਹੀ-ਸੁਣੀ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਮਾਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਰਤਣ ਤੱਕ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਨਮੋਲ ਨਿਆਮਤਾਂ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ ਜਾਵੇ। ਬੱਸਾਂ, ਰੇਲਾਂ, ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਲੋਪੋਂ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੋਗਾ।
ਮੋਬਾ: 98780-02774

ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਸਾਡੀਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ

ਪੰਜ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੂਬੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਪੰਜਾਬ ਅੱਜ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਜਿਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਦਾ ਪਹਿਨਦੇ, ਸਾਦਾ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਖੂਬ ਪਸੀਨਾ ਵਹਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਖੂਬ ਮਿਹਨਤ ਕਰਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਬੇਹੱਦ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਹੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਦਾ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਮੈਂਬਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ-ਮੋਟੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਪਰ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਬਣੀਆਂ ਅਲਮਾਰੀਆਂ, ਸ਼ੈਲਫਾਂ, ਟੇਬਲਾਂ, ਦਰਾਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਵਾਧੂ ਪੱਤੇ-ਸ਼ੀਸ਼ੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਿਸਕ ਦੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੀ. ਪੀ. ਘਟਦਾ-ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਾਲੇ ਪੀਲੀਏ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਲਰਜੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਤੇਜ਼ਾਬ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿਚ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਹੱਦ ਭੀੜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ ਕਿ ਇਲਾਜ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਿਗਾੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਖੁਦ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਗੇ ਦੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਉੱਪਰ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ 'ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ' ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਿਗਰ ਆਦਿ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਉੱਪਰ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਬਚਣਾ ਬੇਹੱਦ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਫਾਸਟ ਫੂਡ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਵਿਕਦੇ ਬਰਗਰ, ਟਿੱਕੀਆਂ, ਨਿਊਡਲ, ਪੀਜ਼ੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਪਾਲ ਕੇ ਕਈ ਲੋਕ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਖਿਲਵਾੜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰਦੀ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਵਿਆਹ-ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਮੁਫਤ ਦੇ ਮੀਟ-ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਲੀਆਂ, ਤੱਤੀਆਂ-ਠੰਢੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਐਨਾ ਸੇਵਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਰਾਬੀ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਕਈ-ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪ੍ਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਹੱਦ ਅਣਗਹਿਲੀ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿੱਕੀਆਂ ਚਾਹਾਂ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਿਰਚ-ਮਸਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਸੁਆਦੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿਥੇ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਦੀ ਖਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ, ਉਥੇ ਨਿਰੰਤਰ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਸਰਤ ਕਰਨੀ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਚੜਿੱਕ (ਮੋਗਾ)। ਮੋਬਾ: 94654-11585

ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕਾਹਦੇ ਲਈ?

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਲੜਕਿਆਂ ਦਾ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਹੀ ਬੜੀ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਾ ਜਲਦੀ ਖਰਾਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਟੌਹਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।' ਮੁੰਡਾ ਭਾਵੇਂ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਸੰਘ ਵਿਚ ਅੰਗੂਠਾ ਦੇਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਖਰੀਦ ਕੇ ਦੇਣ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਏਨੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਿਉਂ? ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਖਰੀਦ ਲਵੇ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਲੜਕੇ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਘੱਟ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਲੜਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਲੱਭੀ ਜਿਥੇ ਨਕਲੀ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਵਿਕਦੇ ਸੀ, ਆਮ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਭਾਅ ਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਜਚ ਗਈ। ਮੈਂ ਝੱਟ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਖਰੀਦ ਲਏ। ਇਕ ਜੈਕਟ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਕਲੀ ਬਟਨਾਂ 'ਤੇ ਇਕ ਬਰਾਂਡ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਕਲੀ ਬਰਾਂਡ ਵਾਲੀ ਜੈਕਟ ਪਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਦੋ ਦੋਸਤ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਬਰਾਂਡ ਬਾਰੇ ਸ਼ੇਖੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਐਨਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਠਾਠ-ਬਾਠ ਦੀਆਂ ਸ਼ੇਖੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਕਲੀ ਬਰਾਂਡ ਵਾਲੀ ਜਾਕਟ ਪਾ ਤਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਨਕਲੀ ਜੈਕਟ ਨੂੰ ਝੱਟ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਖੌਲ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਜੈਕਟ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਕ ਪਾਸਿਓਂ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਕਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ। ਟਿਕਟਿਕੀ ਲਗਾ ਕੇ ਦੇਖਣ ਮਗਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜੈਕਟ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ 'ਕਿਆ ਬਾਤ ਏ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬਰਾਂਡਡ ਜੈਕਟ ਪਾ ਕੇ ਆਏ ਹੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਜੈਕਟ ਹੀ ਨਕਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਟਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਂ ਬਰਾਂਡ ਦਾ ਨਾਂਅ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲੀ ਬਰਾਂਡਡ ਜੈਕਟ ਹੈ।'
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਬਹੁਤ ਹਾਸਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਕ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਕ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਅਤੇ ਇਕ ਆਮ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੰਬਾ-ਚੌੜਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ, ਮੇਰੀ ਨਕਲੀ ਜੈਕਟ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਧੋਖਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਆਲਿਟੀ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਤਾਂ ਫੋਕੀ ਟੌਹਰ ਬਣਾਉਣ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਐਕਟਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਟੀ. ਵੀ. 'ਤੇ ਨਾਂਅ ਲੈ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਂਅ ਬਰਾਂਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ-ਖੁੰਡੇ ਉਹੀ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਾ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਪੈਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਮੀਰ ਮੁੰਡੇ ਤਾਂ ਇੰਜ ਕਰਨ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਰੀਬ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਇੰਜ ਕਰੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੱਪੜਾ ਤਾਂ ਕੱਪੜਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਆਮ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਾ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੋਰੀਅਰ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਆਮ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ-ਮਹਿੰਗੇ ਫੈਸ਼ਨ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਤੋਂ ਆਮ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਡਿਜ਼ਾਇਨਿੰਗ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਿਜ਼ਾਇਨਿੰਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹੀ ਆਮ ਕੱਪੜਾ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀਆਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਐਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਆਮ ਕੱਪੜਾ ਬਰਾਂਡਡ ਕੱਪੜਾ ਕਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

-ਮੋਬਾ: 94655-54088

ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਕਾਨੂੰਨ

 ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇਕ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੁੱਧ ਉਤਪਾਦਨ 'ਚ ਲੱਗੇ ਲੱਖਾਂ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨਾਂ, ਚਮੜਾ ਉਦਯੋਗ 'ਚ ਲੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹਮਲਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂ ਮੰਡੀਆਂ 'ਚ ਊਠਾਂ, ਬੈਲਾਂ, ਸਾਨ੍ਹਾਂ, ਗਊਆਂ, ਮੱਝਾਂ, ਕੱਟੇ, ਕੱਟੀਆਂ, ਵੱਛੇ, ਵੱਛੀਆਂ ਦੀ ਵਿੱਕਰੀ 'ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਸਲ 'ਚ ਸਰਕਾਰ ਅਜਿਹੇ ਨਿਯਮ ਨੇਮਬੱਧ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਸ਼ੂ ਮੰਡੀ ਵਿਚੋਂ ਖਰੀਦੇ ਗਏ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਜਾਂ ਵਿਕਰੀ ਸਿਰਫ ਖੇਤੀ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮਾਸ ਲਈ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਸ਼ੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਕੀਟ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਵਪਾਰ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪੇਂਡੂ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਸ਼ੂ ਮੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਵਿੱਕਰੀ ਆਜ਼ਾਦ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਿਕ ਲੋਕ ਖਰੀਦ, ਵਿੱਕਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪਸ਼ੂ ਮੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪਸ਼ੂ ਵਿੱਕਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੇਕਾਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਅਵਾਰਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੁੱਲ 'ਤੇ ਖਰੀਦਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਕਿਸਾਨਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਦਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੜੱਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰਪੋਰੇਟਾਂ ਦੀ ਮੁਨਾਫਾਖੋਰੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਧਨ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡੇਅਰੀ ਫਾਰਮਿੰਗ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਧਰ ਗਊ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਬੁੱਚੜਖਾਨੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਮਾਸ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸਪਲਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸਲਮਾਨ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਕਿਸੇ ਮਸਲੇ ਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਪੱਤੋ ਹੀਰਾ ਸਿੰਘ (ਮੋਗਾ)।
ਮੋਬਾ: 98550-38775

ਪੇਸ਼ਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਜਬੂਰੀ :

ਵਿਆਹਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਲੱਚਰ ਨਾਚ

ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਬਲਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲੱਚਰਤਾ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਥੇ ਫਜ਼ੂਲ ਖ਼ਰਚੀ, ਸ਼ਰੀਕੇ ਵਿਚ ਨੱਕ ਉੱਚੀ ਰੱਖਣ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦਹੇਜ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੰਦਾ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਪੰਡ ਨਾਲ ਲੱਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਪਰ ਸੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਲੜਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਠੁਮਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੀ ਸੇਧ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਥੋਂ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜ਼ੀ ਤੇ ਸੰਗ-ਸ਼ਰਮ ਜਗਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤਿਆਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਹਫ਼ਤਾ-ਹਫ਼ਤਾ ਚਲਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਿੱਠਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਨਾਉਂਦਾ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਹ, ਵਿਆਹ ਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਿਜ਼ ਦੋ ਘੰਟੇ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ-ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਟੇਜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਲੱਚਰ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚਲੀ ਨੇੜਤਾ ਵੀ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਇਥੋਂ ਦੇ ਜਰਨੈਲਾਂ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਜੋ ਬਲੀਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਜੋਕੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ 'ਹਾਅ' ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੱਕ ਦਿਵਾੳਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧ ਨਗਨ ਨਚਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇੱਥੇ ਸਵਾਲ ਇਹ ਵੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸਟੇਜ ਦੇ ਉੱਪਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਪਿੱਛੇ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਭੱਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗ਼ਲਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਟੱਲੀ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨਹੀਂ? ਇਕ ਧੀ ਆਪਣਾ ਡੋਲਾ ਤੁਰਨ ਵੇਲੇ ਭੁੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸੁਪਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਹਾਂ 'ਤੇ ਫਜ਼ੂਲ ਖ਼ਰਚ ਕਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਨਾਚ ਕਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਲੋੜਵੰਦ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਕੇ ਇਕ ਚੰਗਾ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅੱਧ-ਨਗਨ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗੰਦੇ ਗਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਸਗੋਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਾਚ ਗਾਣੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

-ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ।
ਮੋਬਾ: 98721-35434





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX