ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਸਮੇਤ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਹਾਂ ਅਤੇ ਵਕੀਲਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਸਨਮਾਨਿਤ - ਮਜੀਠੀਆ
. . .  6 minutes ago
ਅਜਨਾਲਾ, 19 ਦਸੰਬਰ (ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਅਜਨਾਲਾ)-1984 ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂਚ ਟੀਮ ਬਿਠਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਅਤੇ ਇਸ ਕੇਸ 'ਚ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬੀਬੀ ਜਗਦੀਸ਼ ਕੌਰ, ਬੀਬੀ ਨਿਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ.....
ਆਈ.ਐਨ.ਐਕਸ ਮੀਡੀਆ ਮਾਮਲਾ : ਈ.ਡੀ. ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਪਹੁੰਚੇ ਪੀ. ਚਿਦੰਬਰਮ
. . .  21 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਦਸੰਬਰ - ਆਈ.ਐਨ.ਐਕਸ ਮੀਡੀਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਇਨਫੋਰਸਮੈਂਟ ਡਾਇਰੈਕਟੋਰੇਟ ਵੱਲੋਂ ਸੰਮਨ ਭੇਜੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਬਕਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਪੀ. ਚਿਦੰਬਰਮ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਸਥਿਤ ਈ.ਡੀ. ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਪਹੁੰਚੇ .....
30 ਅਤੇ 50 ਰੁਪਏ 'ਚ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼
. . .  2 minutes ago
ਪਟਿਆਲਾ, 19 ਦਸੰਬਰ (ਅਮਨ)- 30 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗ੍ਰਾਮ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਲਈ ਅੱਜ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਦਾਖਲ ਕਰਨ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਤਰੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਫਾਰਮ ਭਰਨ ਆਏ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ 'ਚ ਜਿੱਥੇ ਕਾਫੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ .....
ਏ.ਆਈ.ਏ.ਡੀ.ਐਮ.ਕੇ ਸੰਸਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਦ ਕੰਪਲੈਕਸ 'ਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ
. . .  40 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਦਸੰਬਰ- ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਅੰਨਾ ਦ੍ਰਵਿੜ ਮੁਨੇਤਰ ਕੜਗਾਮ (ਏ.ਆਈ.ਏ.ਡੀ.ਐਮ.ਕੇ) ਦੇ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵੇਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਡੈਮ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸੰਸਦ ਕੰਪਲੈਕਸ 'ਚ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ........
ਆਈ.ਐਨ.ਐਕਸ ਮੀਡੀਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਈ.ਡੀ. ਨੇ ਪੀ. ਚਿਦੰਬਰਮ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੰਮਨ
. . .  52 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਦਸੰਬਰ - ਇਨਫੋਰਸਮੈਂਟ ਡਾਇਰੈਕਟੋਰੇਟ (ਈ.ਡੀ) ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਪੀ. ਚਿਦੰਬਰਮ ਨੂੰ ਆਈ.ਐਨ.ਐਕਸ ਮੀਡੀਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਈ.ਡੀ. ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਸੰਮਨ ਭੇਜਿਆ .....
ਪਟਿਆਲਾ ਹਾਊਸ ਕੋਰਟ 'ਚ ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ. ਵੱਲੋਂ ਮਿਸ਼ੇਲ ਦੀ ਜ਼ਮਾਨਤ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ
. . .  about 1 hour ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਦਸੰਬਰ- ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਵੱਲੋਂ ਅਗਸਤਾ ਵੈਸਟਲੈਂਡ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਕਥਿਤ ਵਿਚੋਲੀਏ ਕ੍ਰਿਸਟੀਅਨ ਮਿਸ਼ੇਲ ਦੀ ਜ਼ਮਾਨਤ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾ ਪਟਿਆਲਾ ਹਾਊਸ ਕੋਰਟ 'ਚ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਮਿਸ਼ੇਲ ਦੇ ਵਕੀਲ ਅਲਜੋ ਕੇ ਜੋਸਫ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ.....
ਟਾਊਨ ਜੰਡਿਆਲਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਸਬ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ
. . .  about 1 hour ago
ਜੰਡਿਆਲਾ ਗੁਰੂ, 19 ਦਸੰਬਰ( ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੋਸਨ)- ਪੁਲਿਸ ਟਾਊਨ ਜੰਡਿਆਲਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਸਬ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਸਤਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਪੁਲਿਸ ਚੌਂਕੀ ਵਿਖੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਥਿਤ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਕੇ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ......
ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੱਗੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ
. . .  about 1 hour ago
ਬਾਘਾਪੁਰਾਣਾ, 19 ਦਸੰਬਰ (ਬਲਰਾਜ ਸਿੰਗਲਾ)- ਪੰਚਾਇਤੀ ਚੋਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੋਣਾਂ ਲੜਨ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ 'ਚੋਂ ਭਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪੱਤਰ ਭਰਨ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਨਗਰ ਕੌਂਸਲ ਬਾਘਾ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟ .....
ਦੇਸ਼ ਦੇ 8.50 ਲੱਖ ਕੈਮਿਸਟਾਂ ਵਲੋਂ 8 ਜਨਵਰੀ ਤੋਂ ਈ. ਫਾਰਮੇਸੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹੱਲਾ ਬੋਲਣ ਦਾ ਐਲਾਨ
. . .  about 1 hour ago
ਸੰਗਰੂਰ, 19 ਦਸੰਬਰ (ਧੀਰਜ ਪਸ਼ੋਰੀਆ)- ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਕੈਮਿਸਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਸੁਰਿੰਦਰ ਦੁੱਗਲ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਆਗੂ ਰਾਜੀਵ ਜੈਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ 8.50 ਲੱਖ ਕੈਮਿਸਟ 8 ਜਨਵਰੀ ਤੋਂ ਈ-ਫਾਰਮੇਸੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹੱਲਾਂ ਬੋਲ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ...
ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਕਈ ਹਸਪਤਾਲਾਂ 'ਚ ਅੱਜ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਹੜਤਾਲ
. . .  about 2 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਦਸੰਬਰ- ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ 'ਚ ਸੱਤਵੇਂ ਤਨਖ਼ਾਹ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਲਾਗੂ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ 'ਚ ਸਥਾਨਕ ਡਾਕਟਰ ਅੱਜ ਹੜਤਾਲ 'ਤੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਹੜਤਾਲ ਕਾਰਨ ਓ. ਪੀ. ਡੀ. 'ਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਲੋਕ ਮੰਚ

ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ ਜਾਵੇ?

ਭਾਰਤ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਲਗਪਗ 42 ਫੀਸਦੀ ਹਿੱਸਾ ਬੱਚੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਬਾਲ ਵਿਕਾਸ ਮੰਤਰਾਲਾ ਵਲੋਂ ਸਾਲ 2007 ਵਿਚ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਇਕ ਸਰਵੇਖਣ ਅਨੁਸਾਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਸੰਖਿਆ ਵਿਚੋਂ 50 ਫੀਸਦੀ ਦੇ ਕਰੀਬ ਬੱਚੇ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ। ਜਿਸਮਾਨੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਛੇੜਛਾੜ ਨੁੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇਸ ਗੁਨਾਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮੁਕੱਰਰ ਕਰਦਾ ਪੀ.ਓ.ਸੀ.ਐਸ.ਓ. ਐਕਟ-2012 ਭਾਵ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਾਨੂੰਨ ਅੱਜ ਲਾਗੂ ਹੈ ਪਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਬਾਰੇ ਮੁੱਢਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੇਕ ਆਮ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਐਕਟ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਐਕਟ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ 'ਬੱਚਾ' ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹਰ ਉਹ ਲੜਕਾ ਜਾਂ ਲੜਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ 18 ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਇਸ ਐਕਟ ਅਨੁਸਾਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਅੰਗਾਂ ਸਦਕਾ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ 7 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜੁਰਮ ਦੀ ਬਰਬਰਤਾ (ਕਰੂਰਤਾ) ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਮਰ ਕੈਦ ਤੱਕ ਵੀ ਵਧਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭਾਰੀ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜੇਕਰ ਫੌਜ, ਪੁਲਿਸ, ਜੇਲ੍ਹ, ਹਸਪਤਾਲ, ਅਨਾਥ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪਾਗਲਖਾਨਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕਿਸੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਲੋਂ ਸਬੰਧਤ ਸੰਸਥਾ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 10 ਸਾਲ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਕੈਦ ਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਘਰਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੇ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲਿਆ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇੰਟਰਨੈੱਟ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸਾਈਟਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਟੀ.ਵੀ. ਉੱਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਭਾਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮੁਕਤਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਕੇ ਅਪਰਾਧ ਵੱਲ ਤੋਰਦੀ ਹੈ। ਨੌਕਰੀਪੇਸ਼ਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਇਕੱਲੇਪਨ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੱਖੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਟੁੱਟਣ ਕਾਰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਦੇਖਭਾਲ ਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਕੂਲੀ ਪਾਠਕ੍ਰਮ 'ਚੋਂ ਨੈਤਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਮਨਫੀ ਹੈ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ 'ਚੋਂ ਵੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਮੁੱਕਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲਈ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰੇਕ ਵਰਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।

-410, ਚੰਦਰ ਨਗਰ, ਬਟਾਲਾ। ਮੋਬਾ: 97816-46008


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਦਿਲ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਅਨਾਥ-ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ

ਰੱਬ ਦੀ ਬਣਾਈ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਜੀਵ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਕੜੀ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੌਧਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਤੀ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲੀ ਜਾਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਬੌਧਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਦਕਾ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਦੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੰਦਰਮਾ ਤੱਕ ਮਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ਕੇ ਸਵਾਰਥੀ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਪਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋਰੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ। ਬੱਚੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲਏ ਕਮਰੇ ਵਰਗੀ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਅਨਾਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਏ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਨਤਕ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਇਕ ਸੱਜਣ ਆਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਅਸੀਂ ਅਨਾਥ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿਓ ਜੀ।
ਸੱਜਣ ਨਾਲ ਕਾਫੀ ਵਿਚਾਰ-ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਹਿੰਦਾ ਇਕ ਗੱਲ ਕਹਾਂ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਤਲਬੀ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੂਨ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਭਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀਰਾਨੀ ਛਾ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹਿਲਾਂ 200 ਕਮਰਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 450 ਕਮਰਿਆਂ ਤੱਕ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਏ, ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰਵਾਇਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਾਧਾ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਸਭ ਇੱਥੇ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਗਲਾ ਦੌਰ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਜਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕੁਝ ਦਾਨ ਤਾਂ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿਧਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਕਿਧਰੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਨਾ ਉਸਾਰਨੇ ਪੈ ਜਾਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੇ, ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ ਦਾਨ ਦੇਈਏ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ? ਸੱਜਣ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਏ।

-ਪਿੰਡ ਗਹਿਲੇ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ।
ਮੋਬਾ: 99887-66013

ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ

'ਗੈਂਗਸਟਰ' ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਆਏ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਧਰੇ ਗੈਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿੜ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਧਰੇ ਪੁਲਿਸ ਐਨਕਾਊਂਟਰ ਕਰ ਕੇ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਨਕਾਊਂਟਰਾਂ ਕਰ ਕੇ ਮੌਜੂਦਾ ਗੈਂਗਸਟਰ ਤਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਨਕਾਊਂਟਰ ਵਿਖਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਮਾਪਿਆਂ, ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਤਦ ਹੀ ਇਹ ਗੈਂਗਸਟਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਹਨ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਕਰਨ ਲਈ। ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੰਟੂ ਗੁਰੂਸਰੀਆ ਅਤੇ ਲੱਖਾ ਸਿਧਾਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਗਾਓ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਸਕੂਲੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਸਲੀ ਤਬਦੀਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆਂਦੀ। ਜੇ ਇਹੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਉਦੋਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕਦੇ ਗਲਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਨਾ। ਸਕੂਲੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜ਼ਰੂਰ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨੀਆਂ ਵੀ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੇਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਦਤ ਵੀ ਪਾਈ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਚੰਗੀਆਂ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਣ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਇਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਾਉਣ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਗ੍ਰਾਂਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੁਫਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਭਗਤ ਸਿੰਘ, ਕਰਤਾਰ ਸਿੰਘ ਸਰਾਭਾ ਅਤੇ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੰਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਿੱਤ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੁਧਾਰ ਆ ਸਕੇ। ਸਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਜੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਪਾਸੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਘਰ-ਘਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਵੇ, ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਨਾਂਅ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੇ।
ਆਉ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹੀਏ ਤੇ ਵਿਚਾਰੀਏ
ਮਿਲ ਕੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੀਏ।

-ਪਿੰਡ ਬੜੈਚ, ਡਾਕ: ਦਾਖਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੁਧਿਆਣਾ।
ਮੋਬਾ: 99144-88265

ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ ਸੁਖਾਵੇਂ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ

ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ-ਉਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਮਾਪੇ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਦਬਾਅ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਮਾਪਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਦਬਾਅ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਦੂਜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੱਚੇ ਇਸ ਦਬਾਅ ਕਾਰਨ ਚੰਗੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਧੀਆ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦਿਖਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਣ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਾਸਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤਣਾਅਮੁਕਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਪੇ ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰਾਂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸੰਦ ਹੋਣ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਓਨੀ ਦੇਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਬੱਚਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾਪਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੌਰਾਨ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇ ਔਖੇ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਾਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਭੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਟੀ.ਵੀ. ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨਪਸੰਦ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਾਸਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਮਤਿਹਾਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਭਵਨ ਵਿਚ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਜੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ, ਇਸ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ ਪੇਪਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਰਹਿ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪੇਪਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਛੁੱਟ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਮਾਪੇ ਵੀ ਦਬਾਅ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਡਿਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਕੇ ਅਗਲੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਜੁਟ ਜਾਓ।
ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੋਵੇਂ ਰੱਖਣ ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੁਖਾਵੇਂ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

-ਮਾਡਲ ਟਾਊਨ, ਮੁਕੇਰੀਆਂ
।ਮੋਬਾ: 94647-30770

ਜ਼ਖ਼ਮ ਡੂੰਘੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਗਏ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਦੇ

ਨੌਕਰੀ-ਚਾਕਰੀ ਕਰਕੇ ਪਿਛਲੇ ਵੀਹ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਪਰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਕ-ਦੋ ਵਾਰ ਪਿੰਡ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਰਹਿੰਦ-ਮੁਹਾਲੀ ਸੜਕ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਵੱਲ ਗੱਡੀ ਮੋੜਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਬੀਵੀ ਤੇ ਬੱਚੇ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਾਪਾ ਪਿੰਡ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਸਤੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੱਥ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸੇ ਸੜਕੇ ਸਰਹਿੰਦ-ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਸਕੂਲ/ਕਾਲਜ ਸਾਈਕਲ-ਬੱਸ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਇਸੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਬਹਾਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ-ਮੇਲੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਂਜ ਅੱਜ ਦੀ ਕੰਮਾਂ ਭਰੀ ਪਟਾਰੀ ਕਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੋਹੜ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਬੈਠ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ। ਪਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬੋਹੜ ਹੁਣ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਲਭਦੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਨੇ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਟਰੈਕਟਰ, ਟਰਾਲੀਆਂ, ਗੱਡੀਆਂ, ਸਕੂਟਰ, ਮੋਟਰਸਾਈਕਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਗੱਡੀ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਝੱਲਣ ਦੀ ਵੀ ਹੁਣ ਇਹ ਸੜਕ ਆਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਸਵਾਲੀਆ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਤੱਕਦੀ ਵੀ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਲਾਂ 'ਚ ਗਵਾਚ ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕਰਕੇ ਲੰਘਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਜ਼ਖਮ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੰਨੋ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਡੂੰਘੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰੜ ਕੇ ਮੇਰੀ ਚੀਸ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ? ਬਾਕੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੋਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੈਣੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਾਰ ਪਾਉਣੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਵਾਉਣੇ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਭਾਅ? ਤੇਰੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਪਿੰਡ 'ਚ ਵੋਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਹੋਣੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੁਣ ਲੈ। ਜੇ ਹੁਣ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਬੋਲੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਲਿਖਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਗੱਲ ਤੇਰੀ ਇਕੱਲੀ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਸੜਕਾਂ ਹਨ ਜੋ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਵਿਚਲੀ ਵੱਡੀ ਤਸਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬੜਾ ਫਰਕ ਹੈ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਮਨਾਂ 'ਚ। ਹਾਲੇ ਤਾਂ ਗਲੀਆਂ-ਨਾਲੀਆਂ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ 'ਚ। ਮੀਡੀਆ ਵਿਚਲੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਤੇ ਤਸਵੀਰਾਂ 'ਚ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਲਗਦੈ ਸੜਕਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈਆਂ ਨੇ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ ਲਿੰਕ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀਆਂ ਕਈ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਖੰਨਾ-ਸਮਰਾਲਾ ਸੜਕ 'ਤੇ ਕਦੀ ਲੰਘ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਬਦਲਵਾਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭੋਗੇ। ਪਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰੇ ਕਿਹੜਾ ਬਦਲਵਾਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣ? ਇਸ ਲਈ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰ ਬਹੁੜੇਗਾ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ 'ਤੇ ਮੱਲ੍ਹਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦਰਵੇਸ਼!

-ਦੋਰਾਹਾ (ਲੁਧਿਆਣਾ)। ਮੋਬਾ: 98142-45959

ਮਰ ਰਹੀ ਹੈ ਮੇਰੀ ਭਾਸ਼ਾ

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਮੌਤ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਕੋ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ-'ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਦੋਂ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੰਘ ਗਈ।' ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਸਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਪਲ-ਪਲ ਖਿਸਕਦੀ ਜਾਂਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕੋਈ ਬਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੌਤ ਟਲਦੀ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬੋਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆ ਰਹੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬੇਫਿਕਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਖਰੀ ਪੁਸ਼ਤ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਦੋਂ ਇਹ ਮੌਤ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਹੁੰਦੀ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿੱਘ ਭਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲੇਜੇ ਵਿਚ ਸਾਂਭ ਕੇ ਦਫ਼ਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। 'ਮਾਂ ਸਦਕੇ, ਆ ਖਾਂ ਮੇਰੇ ਕਲੇਜੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆ', 'ਆ ਮੇਰੇ ਲਾਲ... ਆ ਮੇਰਾ', 'ਪੁੱਤ ਕੇਸੀਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਾ', 'ਆ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ... ਆ ਬੱਸ਼ੀ ਪਾਈਏ... ਆ ਜਾ ਮੇਰੇ ਕਲੇਜੇ ਠੰਢ ਪਾ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤ... ਆ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉਤਾਰ ਲਵਾਂ।' ਮੇਰੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ 'ਚੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਦੱਸੇ ਖਾਂ, ਕਿਨੇ ਕੁ ਘਰ ਬਚੇ ਹਨ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਮੋਹ ਭਰੀ ਤੇ ਖੜਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨੀਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, 'ਵੇ ਮਰ ਜਾਣਿਆ, ਅਉਂਤਰਿਆ, ਇਧਰ ਆ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਭੰਨਾਂ।' ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਪਿਆਰ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹਾਏ ਡੈਡ, ਡੈਡਾ, ਮੌਮ, ਆਂਟ ਦੇ ਥੱਲੇ ਦਫ਼ਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਭਾਪਾ ਜੀ, ਬਾਪੂ ਜੀ, ਬੇਬੇ ਜੀ, ਬੀਬੀ ਜੀ, ਚਾਚੀ ਜੀ, ਫੁੱਫੜ ਜੀ, ਝਾਈ ਜੀ, ਅੰਮੀ ਜੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੀ ਮੋਹ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸੁਖਦ ਅਹਿਸਾਸ ਜਦੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਰ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੇਠ ਦਫ਼ਨ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਚੀ-ਖੁਚੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣੀ ਖਿਚੜੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੂਜੀ ਪੁਸ਼ਤ ਤੱਕ ਲੰਗੜੀ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੰਡਰਾਅ ਰਹੇ ਖ਼ਤਰੇ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਜਤਾਏ ਤਾਂ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਆਮ ਲੋਕ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੀ-ਭਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਲਾਂਭਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਅਚੇਤ-ਸੁਚੇਤ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਲੋਕ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਅਖੌਤੀ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਭਾਵ ਮਿਲਗੋਭੇ ਵਾਲਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਸਿਰਜੀ ਜਾਣ, ਰਹਿਣਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਪੰਜਾਬੀ' ਹੀ ਹੈ। ਬਸ ਏਨਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਕਿ ਮਾਂ ਤੇ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੱਬ ਰਾਖਾ!

-ਸ: ਸੈ: ਸਕੂਲ, ਪੱਟੀ (ਲੜਕੇ), ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਤਰਨ ਤਾਰਨ। ਮੋਬਾ: 98147-64344

ਗ਼ਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਆਰਥਿਕ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ

ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਬੇਹੂਦੇ ਬਿਆਨ ਕੁਝ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗ਼ਰੀਬੀ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਏ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਅਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਏ ਕਿਸੇ ਗ਼ਰੀਬ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗ਼ਰੀਬ ਵਿਚਾਰਾ ਅਗਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ-ਕਰਦਾ ਫਾਕੇ ਕੱਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿਚ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕ ਗ਼ਰੀਬ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦਾ ਧੀ-ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗ਼ਰੀਬੀ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਸਾਡੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲਈ ਬੇਸ਼ੱਕ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇਕ ਜਾਂ ਦੋ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵੇਲੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰਨਾ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਖਵੇਂਕਰਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਉਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਅਫਸਰ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ-ਮਹੱਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗੇ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਖਵੇਂਕਰਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਿਹਾੜੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਰੋਟੀ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪਛੜੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਘੁਮਿਆਰ ਬਰਾਦਰੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਧੰਦਾ ਸੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਣਾ ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਿਹਾਜ ਨਾਲ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਡਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁਣ ਸਟੀਲ ਦੇ ਭਾਡਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਚੌਪਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀਆਂ-ਕਿਹੜੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਹਣਤਾਂ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲਈ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦਾ ਭੇਦਭਾਵ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਥਿਕ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗ਼ਰੀਬੀ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਸੰਭਵ ਹੈ।

-ਮਨਜੀਤ ਸਟੂਡੀਓ, ਨੇੜੇ ਭਾਰੂ ਗੇਟ, ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ। ਮੋਬਾ: 94174-47986

ਸਮਾਰਟ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕਦੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ?

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਇਕ ਸੌ ਸਮਾਰਟ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਲਈ 48 ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੀ ਰਕਮ ਵੰਡਣੀ ਸੀ। ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ 100 ਸਮਾਰਟ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਸੂਚੀ ਵਿਚੋਂ 98 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਐਲਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਤਹਿਤ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ 200 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ 100-100 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦੇਣੇ ਸਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਰਾਸ਼ੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤਾਜ਼ਾ ਖ਼ਬਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਯੋਜਨਾ ਤਹਿਤ 500 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਣਾ, ਇਸ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਯੋਜਨਾ ਤਹਿਤ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਬਿਜਲੀ ਸਪਲਾਈ ਦੇਣਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੈਮਰੇ ਲਗਵਾਉਣੇ, ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਯੰਤਰ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਣਾ ਵਗੈਰਾ-ਵਗੈਰਾ, ਪਰ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਯੋਜਨਾ ਤਹਿਤ ਜਿੰਨੀ ਰਕਮ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰ ਜਾਂ ਨਿਗਮ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਪਾਵੇਗਾ।
ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ 15 ਫੀਸਦੀ ਖੇਤਰ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ 250 ਏਕੜ ਦਾ ਪਾਰਕ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਵਿਵਸਥਾ ਸੁਚਾਰੂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਕਰੀਏ 12 ਲੱਖ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਕੱਟ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹਨ। ਸੜਕਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਹੀ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੜਕਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੀਵਰੇਜ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਮ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਜ਼ਾਇਜ ਕਬਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। 10 ਫੁੱਟ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਫੁੱਟਪਾਥ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ 50 ਫੁੱਟ ਤੱਕ ਨਾਜ਼ਾਇਜ ਕਬਜ਼ੇ ਕਰੀ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਦਾ ਚੱਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ ਤਾਂ ਕੀ, ਪੂਰਾ ਦੇਸ਼ ਹੀ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ।
1 ਜੂਨ, 2017 ਨੂੰ ਸ: ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ਨੇ ਇਹ ਐਲਾਨ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਮੇਤ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਪੁੱਜੀਆਂ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਇਕ ਕਾਨੂੰਨ ਲਿਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਕਸੂਰਵਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਵਿਹਲਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਜਲਦੀ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਕਿਨਾ ਕੁ ਕਾਰਗਰ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਤਾਂ ਸਭ ਜਾਣੂ ਹਨ ਪਰ ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉੱਪਰ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਕਬਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਹੀ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਪਰ ਛੱਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮਕਾਨਾਂ ਦੇ ਲੈਂਟਰ 5-7 ਫੁੱਟ ਤੱਕ ਅਗਾਂਹ ਸਰਕਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਯਾਨੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਵਧਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਰਾਸਰ ਗ਼ਲਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਉਸਾਰੀਆਂ ਸਬੰਧੀ ਸਬੰਧਤ ਮਹਿਕਮੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਬਿਲਡਿੰਗਾਂ ਉਸਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਪਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵਰਤ ਕੇ ਉਸਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਸੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਤੇ ਸਬੰਧਤ ਮਹਿਕਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਚੱਬਾ, ਤਰਨਤਾਰਨ ਰੋਡ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ-143022.
ਮੋਬਾ: 97817-51690, harmindersinghchabba@gmail.com

ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਬਦਲਦਾ ਜੀਵਨ ਢੰਗ

ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਪ੍ਰਚਲਤ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਰੱਬ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਾਦੇ ਢੰਗ ਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅਮੀਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਅਨੋਖੀ ਰੌਣਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵਿਹੜੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਸਾਂਝੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੌਣਕ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਆਹ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਆਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੰਜੇ-ਬਿਸਤਰੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਸੁਆਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲੋਹੜੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ 'ਚੋਂ ਪਾਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਸਾਂਝੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੋਹੜੀ ਬਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਮੇਲੇ ਲਗਦੇ। ਲੋਕ ਟੋਲੀਆਂ ਬਣਾ ਕੇ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ। ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਣਕ ਦੀ ਵਾਢੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਭ ਸ਼ਗਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਕਣਕ ਦੀ ਹੱਥੀਂ ਵਾਢੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਉਣ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਖੀਰ-ਪੂੜੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਨਵਵਿਆਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਕੇ ਜਾ ਕੇ ਤੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਬੜਾ ਚਾਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਤੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕਿਸੇ ਸਾਂਝੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਪੀਂਘਾਂ ਝੂਟਦੀਆਂ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੇਕ ਘਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖੋਆ, ਪੰਜੀਰੀ, ਪਿੰਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਸੀ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੰਚਾਇਤ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਿਬੇੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੀ ਰੌਣਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤਿਉਹਾਰ ਘਰਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਨਾ ਤਾਂ ਤੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਪੀਂਘਾਂ ਝੂਟਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਨਿਬੇੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਥਾਣਿਆਂ, ਕਚਹਿਰੀਆਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤਾਂ, ਧਰਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਬਣਾ ਲਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭਾਈਚਾਰਕ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਸੱਟ ਮਾਰੀ ਹੈ।

-ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ। ਮੋਬਾ: 73077-36899

ਔਕੜਾਂ ਅਤੇ ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੋ

ਵਿੰਗੇ-ਟੇਢੇ ਤੇ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਰਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਾਇਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਗਿਆਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਇਤਿਹਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਤਮ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਔਕੜਾਂ ਅਤੇ ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਨਾਂਅ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਔਖੇ ਤੋਂ ਔਖੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਪਿਆ ਪਰ ਉਹ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਗਏ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਹੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਤ-ਹਾਰ, ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਗ਼ਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ, ਪੀੜਾ, ਕਸ਼ਟ, ਨਾਕਾਮਯਾਬੀ ਅਤੇ ਹਾਰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅਤੇ ਬਿਰਤੀ ਨੂੰ ਹਲੂਣਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਕੜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁੱਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੁੱਖ ਹੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੀਰਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਔਕੜਾਂ ਅਤੇ ਅਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਿਨਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਿਆਂ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਜਿਹਾ ਇਨਸਾਨ ਜਲਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਗ਼ਲਤ ਹੱਥਕੰਡੇ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਏਨਾ ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਉਸ ਕੋਲ ਪਛਤਾਵੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰੇ ਬਗੈਰ ਮਹਾਨ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। 1897 ਵਿਚ ਲੜੀ ਗਈ ਸਾਰਾਗੜ੍ਹੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹੌਲਦਾਰ ਈਸ਼ਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ 21 ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੀ 10000 ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਅੱਗੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ 21 ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਜਾਓ ਤਾਂ ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਹੀ ਕੌਮ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹਾਰਿਆ। ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਦੇ ਹਨ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਾਹਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਹਾਂ-ਪੱਖੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਧੂਰੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਅਸਫ਼ਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੂੰਜੇ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ ਬਾਣ ਦੇ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਢੇਰੀ ਢਾਹ ਕੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਲੱਗਾ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ। ਹੌਸਲਾ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪੈਣ ਨਾਲ ਔਕੜਾਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਤਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਅਸਫ਼ਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਨਵੇਂ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਤਲਾਸ਼ ਕਰੋ। ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆਉਣ 'ਤੇ ਤੂਹਾਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕਈ ਨਵੇਂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਸਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

-ਸਟੇਟ ਐਵਾਰਡੀ, ਇੰਗਲਿਸ਼ ਕਾਲਜ, ਮਾਲੇਰਕੋਟਲਾ।
ਮੋਬਾ: 98140-96108

ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਦੇਣ

ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਬਿਨਾਂ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੇ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਵੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਗਧੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਲੱਦੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਚੰਦਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਭਾਰਤ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ, ਨੇਤਾ, ਵਿਚਾਰਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਡਾ: ਸਰਵਪੱਲੀ ਰਾਧਾ ਕਿਸ਼ਨਨ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ 40 ਸਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਅਧਿਆਪਕ ਦਿਵਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਈ।
ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖਿਆ ਗੁਰੂਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਦਾ ਨਿਬੇੜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਦਰਜਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਗੁਰੂ/ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੰਸਾਰ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਦਲਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋੜ ਹੈ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਦੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਿੱਤੇ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰੱਖਣ ਦੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੈਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਡਾਕਟਰ, ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਵਿਗਿਆਨੀ ਆਦਿ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਦਰਜਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਕੰਜੇ ਕੱਸੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਉਸ ਦੇ ਕਿੱਤੇ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕੇ।
ਲੋੜ ਹੈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਡਿਗਦੇ ਮਿਆਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਿੱਤੇ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸੁਧਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

-ਸ: ਪ੍ਰਾ: ਸਕੂਲ, ਲਲਹੇੜੀ, ਬਲਾਕ ਖੰਨਾ-2 (ਲੁਧਿਆਣਾ)।
ਮੋਬਾ: 81465-58019

ਵਿਰਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ

ਸਮਾਂ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਾਸ-ਦਰ-ਵਿਕਾਸ ਇਸ ਮੁਕਾਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਨਵੇਂ ਦਿਸਹੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਰਹੱਸ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਪਿੰਡ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਸਾਡੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿਚ ਹੈ। ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗਵਾ ਵੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਛੇਤੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਮੋਬਾਈਲ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਨੂੰ ਸਦਉਪਯੋਗ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬੜਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਪਸੀ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨੌਜਵਾਨ ਇਨਸਾਨੀ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿਰਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੀਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲੇਬਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੀਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਏ ਜਾਣ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪਹਿਚਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਖੰਭ ਲਾ ਕੇ ਉਡ ਗਈ ਹੈ। ਫੋਕੇ ਫੈਸ਼ਨ, ਦਿਖਾਵੇ ਵਿਚ ਇਸ ਕਦਰ ਗ੍ਰਸੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਦਗੀ ਵੀ ਘਟੀਆਪਨ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਤਰੱਕੀ ਪਸੰਦ ਇਨਸਾਨ ਹਰ ਸੁਖ ਸਹੂਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਸੁਖ ਸਹੂਲਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਵੀ ਸਕੂਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣੇ ਪੈਣ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਵਧੀਆ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਣ ਦੇ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਕਈ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਅਮੀਰ ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਗ਼ਲਤ ਰਸਤੇ ਪੈ ਕੇ ਐਨਾ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਿਖੜੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਐ ਨੌਜਵਾਨੋਂ! ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣੋ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਓ, ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੱਖੀਏ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਲੋਪੋਂ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੋਗਾ।
ਮੋਬਾ: 98780-02774

ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ

ਜੇਕਰ ਅਜੋਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਕ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਉਹ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਹੱਥੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਦਾ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਪੰਜਾਬੀ ਗੱਭਰੂ ਆਪਣੇ ਕਿਸਾਨ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਖੇਤ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਲੇਬਰ ਦਾ ਕੰਮ ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪਛੜ ਗਏ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਉਦਾਹਰਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜਾਪਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਖਣਿਜ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੁਚਾਲ ਅਤੇ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕਸ ਅਤੇ ਆਟੋ ਮੋਬਾਈਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਸੰਜੀਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਸ਼ੀਨੀਕਰਨ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੇ ਸਾਂਭ ਲਿਆ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਮੋਬਾਈਲ ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਤ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਲ-ਮਿਲ ਕੇ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰੀਏ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਕ ਨਰੋਏ ਕਿਰਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਕਿਰਤ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਈਏ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਈਏ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਕਰੀਏ।

-ਪਿੰਡ ਬਰੌਂਗਾ ਜ਼ੇਰ, ਤਹਿ: ਅਮਲੋਹ (ਫਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ)। ਮੋਬਾ: 99141-42300

ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੰਜਾਬ ਬਣ ਜਾਏਗਾ ਗੈਂਗਲੈਂਡ?

ਗੁਰੂਆਂ-ਪੀਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਧਦੀਆਂ ਕਤਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਟ-ਮਾਰ ਦੀਆਂ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕਈ ਗਰੁੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠ ਗੈਂਗਸਟਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਜਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੋਈ ਖੌਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਫੈਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਉਂ ਆਏ ਦਿਨ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਲੋਕ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੁਲਿਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਗਾਂ ਨਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧੜੇ ਨਾਲ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਸ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗ਼ਲਤ ਰਸਤੇ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੈਂਗਸਟਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਕਾਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਘਟੀਆ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸਵਾਸ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਇਕ ਸਬੂਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਤੇ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਕੌਣ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ? ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਗਾਣੇ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਗਾਣੇ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰ ਹੁਣ ਇਥੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਹੋ ਮਾਹੌਲ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੰਜਾਬ ਗੈਂਗਲੈਂਡ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ? ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜੇਕਰ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਗੈਂਗਲੈਂਡ ਦੇ ਸਰਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰੀ ਨੂੰ ਲਾਂਭੇ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਹੋ ਸਕੇ। ਗੈਂਗਸਟਰ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਇਸ ਦਲਦਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਾ ਸਮਝੇ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ :
'ਰੱਖੜੀ ਵੀ ਰੋਵੇਗੀ ਤੇ ਅੰਮੜੀ ਵੀ ਰੋਵੇਗੀ,
ਸਿਵਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਬੁੱਢੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਰੋਵੇਗੀ।'

-ਮੋਬਾਈਲ : 98144-94984

ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਵਪਾਰੀਕਰਨ

ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਵਿੱਦਿਆ ਮੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਵਿੱਦਿਆ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਸਾਧਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਕੂਲ, ਕਾਲਜ ਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਦਿਆ ਨੂੰ ਵਸਤੂ ਬਣਾ ਕੇ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਵਿੱਦਿਆ ਵੇਚੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੇਵਲ ਇਸ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿੱਦਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ, ਆਤਮਿਕ, ਨੈਤਿਕ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਵਿੱਦਿਆ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਤੀਜਾ ਨੇਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿੱਦਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, 'ਵਿਦਿਆ ਵੀਚਾਰੀ ਤਾ ਪਰਉਪਕਾਰੀ।' ਸਮੁੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਇਨਸਾਨ ਬਣਾ ਕੇ ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜੇਕਰ ਸਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਸਕੇ। ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇਣ ਨੂੰ ਪਰਉਪਕਾਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਿੱਦਿਆਦਾਤਾ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ' ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਲਚੀ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿੱਦਿਆ ਪਰਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਗੋਂ ਮੰਡੀ ਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਪਰ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਵਪਾਰੀਕਰਨ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰ੍ਹੇਆਮ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਮਿਆਰ ਦਿਨ-ਬਦਿਨ ਡਿਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਵਪਾਰੀਕਰਨ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਮੁਨਾਫੇ ਲਈ ਵਰਤਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਲਾਭ ਤੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

-ਰਾਮਗੜ੍ਹ ਸਰਦਾਰਾਂ, ਤਹਿ: ਪਾਇਲ (ਲੁਧਿਆਣਾ)। ਮੋਬਾ: 95929-63950

ਮਿਲਾਵਟਖ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਲੋੜ

ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਵਾਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਕਿੰਨੀ ਮਿਲਾਵਟ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਿਲਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ 'ਤੇ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਿਲਸਿਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਬੜੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਪਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮਾਤਰਾ 'ਚ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਲਦੀ ਅਮੀਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅਮੀਰ ਹੋਣ ਦੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ 'ਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਿਲਵਾੜ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਆ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ 70 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵਾਸੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮਿਲਾਵਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ 'ਚ ਸਹੂਸਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ 'ਚ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿੱਜੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਹੂਲਤਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਕੀਟ 'ਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਲੈਬੋਰਟਰੀ ਵਿਚ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਉਣਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਕਿੰਨੀ ਮਿਲਾਵਟ ਹੈ।
ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਮਠਿਆਈ ਦੀ। ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਤਰਾ 'ਚ ਜਲਦੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਮਠਿਆਈ 'ਚ ਇੰਨੀ ਕੁ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਲਾਵਟ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਟੀਮਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਮਿਲਾਵਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿਲਾਵਟਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ਵਿਚ ਵਰਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਸਪਰੇਆਂ ਤੇ ਟੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਮਿਲਾਵਟ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰਾਂ 'ਚ ਬੀਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਵਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਦਮ ਉਠਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ ਕਦਮ ਉਦੋਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਸਾਬਤ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਖੁਦ ਵੀ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਮਿਲਾਵਟਖੋਰ, ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਗੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਗੇ।

-ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਤਰਨ ਤਾਰਨ।

ਕੂੜੇ-ਕਰਕਟ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ

ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। 'ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਵਿਕਾਸ' ਨਾਂਅ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਕਾਸ ਦੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਦਾਸਤਾਨ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ ਵਣਮਾਨਸ ਤੋਂ ਅੱਜ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ 'ਸਿੰਧ ਘਾਟੀ ਦੀ ਸੱਭਿਅਤਾ' ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਫ਼ਾਈ ਦਾ ਬਹੁਤ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਸਲਖਾਨੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਭਵਨ ਨਿਰਮਾਣ ਕਲਾ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੀ ਸੀ। ਸਿੰਧ ਘਾਟੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਉਦੋਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੱਝਾਂ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਗੁਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪਾਲਤੂ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲ ਰੱਖੇ ਸਨ। ਇਹ ਸੱਭਿਅਤਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਯੁੱਗ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਠੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਆਲਾ-ਦੁਆਲਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੋਠੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਬਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਰਥੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦਮ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਧਨ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਖੁਦ ਦੀ ਹੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਰੰਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ, ਕਸਬੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਚੁਰਸਤੇ ਗੰਦਗੀ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੂੜੇ-ਕਰਕਟ ਦੇ ਅੰਬਰ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੂੜੇ-ਕਰਕਟ ਦੇ ਗੰਦੇ ਢੇਰ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸੱਭਿਅਕ ਲੋਕ ਮੂਕ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਨੱਕ ਢਕ ਕੇ ਬੰਦਬੂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕੂੜਾ-ਕਰਕਟ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਰਕ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ, ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਨਗਰ ਨਿਗਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਉਪਰਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਹੁਦੇਦਾਰੀਆਂ ਸਾਂਭਣ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪੈਸਾ ਹੀ ਰੱਬ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਿਆਸੀ ਨੇਤਾ ਜਦੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੌਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਲਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੂੜੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਬਣਾ ਸਕੇ। ਨੇਤਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮਾਂ ਤੇ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਸਹਿਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਮਸਲੇ ਵੱਲ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇਕ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਰ ਸਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਕੋਟਲੀ ਖਾਸ, ਤਹਿ: ਮੁਕੇਰੀਆਂ (ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ)। ਮੋਬਾ: 94653-69343





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX