ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਡਾਲਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 110 ਪੈਸੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਰੁਪਿਆ
. . .  6 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 11 ਦਸੰਬਰ- ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਰੁਪਏ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਭਾਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਰੁਪਿਆ, ਡਾਲਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 110 ਪੈਸੇ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਾਲ 72.42 ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੰਘੇ ਦਿਨ ਰੁਪਿਆ 50 ਪੈਸੇ ਦੀ...
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਚੋਣ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨਾਂ 'ਚ ਭਾਜਪਾ ਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸਖਤ ਮੁਕਾਬਲਾ
. . .  16 minutes ago
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਚੋਣ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨਾਂ 'ਚ ਭਾਜਪਾ ਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚਕਾਰ ਸਖਤ ਮੁਕਾਬਲਾ...
ਪੰਜ ਰਾਜਾਂ ਚੋਣ ਨਤੀਜੇ : 3 ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨਾਂ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਬਹੁਮਤ
. . .  25 minutes ago
ਪੰਜ ਰਾਜਾਂ ਚੋਣ ਨਤੀਜੇ : 3 ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰੁਝਾਨਾਂ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਬਹੁਮਤ
ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਬੰਬ ਧਮਾਕਾ ਮਾਮਲਾ : ਅਵਤਾਰ ਅਤੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ 'ਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਪੇਸ਼
. . .  51 minutes ago
ਅਜਨਾਲਾ, 11 ਦਸੰਬਰ (ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਢਿੱਲੋਂ)- ਰਾਜਸਾਂਸੀ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਅਦਲੀਵਾਲਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ 'ਚ ਹੋਏ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਥਿਤ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅੱਜ ਅਜਨਾਲਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ 'ਚ...
ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ 54 ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ 24 ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗੇ
. . .  about 1 hour ago
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ 'ਚ ਭਾਜਪਾ 109 ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ 107 ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗੇ
. . .  about 1 hour ago
ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੁਰਜੀਤ ਭੱਲਾ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਸਤੀਫ਼ਾ
. . .  about 1 hour ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 11 ਦਸੰਬਰ- ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੁਰਜੀਤ ਭੱਲਾ ਨੇ ਅੱਜ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ (ਪੀ. ਐੱਮ. ਈ. ਏ. ਸੀ.) ਤੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ...
ਰਾਜਸਥਾਨ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ 90 ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ 72 ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗੇ
. . .  about 1 hour ago
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ 102 ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ 96 ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗੇ
. . .  about 1 hour ago
ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ 'ਚ ਕਾਂਗਰਸ 50 ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ 19 ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗੇ
. . .  about 1 hour ago
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਸਾਹਿਤ ਫੁਲਵਾੜੀ

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ

ਇੱਟਾਂ
ਭੱਠੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਾ ਕੇ ਭੱਠੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਕਮਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਬਲ ਇੱਟ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਲਾਈ ਹੈ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਟੁੱਟੀ-ਭੱਜੀ ਦੋਮ ਇੱਟ ਲਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਢਾਹੋ ਸਾਲਿਓ, ਨਹੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਏਥੋਂ ਭਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਐਨਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਢਾਹੁਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਬਾਬੂ ਜੀ ਰਾਤ ਕੋ ਬਨਾਏ ਨੇ, ਹਨੇਰੇ ਮੇਂ ਕੁਝ ਅੱਬਲ ਇੱਟ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਹਮਨੇ ਜਾਣ ਬੂਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾਈ।'
'ਜੇ ਇਹ ਇੱਟਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਰਤ ਲਈਆਂ ਕੁੱਤਿਓ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂਗਾ?' ਬਾਬੂ ਜੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲੇ। ਜਦੋਂ ਬਾਬੂ ਜੀ ਮੰਦਾ-ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ। ਕਹਿੰਦਾ, 'ਪਾਪਾ ਤੂੰ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਇਹ ਇੱਟਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹਨ?'
'ਪੁੱਤਰਾ! ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਨਹੀਂ।'
'ਪਾਪਾ ਇੱਟਾਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਬਾਬੂ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈਆਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ?'
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਤਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।

-ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ ਤਲਵੰਡੀ ਕਲਾਂ,
ਗਿੱਲ ਨਗਰ, ਗਲੀ ਨੰ: 13, ਮੁਲਾਂਪੁਰ ਦਾਖਾ (ਲੁਧਿਆਣਾ)। ਮੋਬਾ: 94635-42896

ਚਾਰਾ
ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਮਾਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਘਰ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
'ਕੋਈ ਗੱਲ ਨ੍ਹੀਂ ਮੈਂ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਇਕ-ਅੱਧੇ ਦਿਨ 'ਚ ਮੋੜ ਆਵਾਂਗਾ', ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਸਰਾਸਰ ਮੁੱਕਰ ਗਿਆ।
'ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਟਰੇਡ ਮਾਰਕਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਕਾਨ 'ਚ ਵੜਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੋਂ ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਣਾ ਐ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਂਦਾ ਐ', ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
'ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਅਜੇ ਐਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਸੁਬ੍ਹਾ-ਸ਼ਾਮ ਏਹੋ ਕੰਮ ਕਰੀਦੈ।'
'ਸਾਡੀ ਦੁਕਾਨ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਇਕ ਵਾਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਮੁੜਕੇ ਮੁੜਦੀ ਨਹੀਂ। ਗਈ ਸੋ ਗਈ। ਇਹ ਇਸ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ਹੈ। ਇਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਹ ਪੈਂਦਾ ਐ। ਚੰਗੇ-ਬੁਰੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖ ਐ।'
'ਅੱਛਾ!' ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਸਾਮਾਨ ਥਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਂ ਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੇਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਚੀਜ਼ ਕੁਝ ਮਹਿੰਗੀ ਸੀ। ਮਾਰਕਾ ਉਹੀ। ਉਹਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਢੁੱਕੀ ਤੇ ਚਲਦਾ ਬਣਿਆ, ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬੰਦਾ ਮਰਦਾ ਕੀ ਨ੍ਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਰੌਲਾ ਪਾਏ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛੇ ਦੌੜੇ ਤੇ ਕਹੇ, ਆਹ! ਆਹ ਫੜੋ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ, ਮੇਰਾ ਮਾਲ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ। ਉਸ ਨੇ ਦੜ ਹੀ ਵੱਟ ਲਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।

-ਡਾ: ਮਨੋਹਰ ਸਿੰਗਲ
-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਬਰੀਵਾਲਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ-152025.
ਮੋਬਾਈਲ : 94175-30266.


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਕਹਾਣੀ: ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ

ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਨੇ ਵਿਸਕੀ ਦੇ ਦੋ ਜਾਮ ਲਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਕਲੌਤੀ ਲਾਡਲੀ ਧੀ ਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਨੇੜਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਦਿੱਲੀਉਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇਟਰਰ ਨੇ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਜੁਮਾ ਵੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਇਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਏਜੰਸੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਾਰਡ ਵੰਡੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਢ ਪਤਵੰਤਿਆਂ ਦੀ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਸੀ। ਬੀਬਾ ਜੀ ਦੀ ਬਾਰਾਤ ਵੀ ਰਣਜੀਤ ਗੜ੍ਹ ਦੇ ਖਾਨਦਾਨੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਢੁਕਣੀ ਸੀ। ਪਟੜੀ ਫੇਰ ਇਸ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਦਾ ਬੜਾ ਚਾਅ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਲਈ ਸਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬੀਬੀ ਜੀ ਆਪਣੀ ਵੈਡਿੰਗ ਡਰੈਸ ਦੀ ਟਰਾਈ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਵੇਲੀ ਸੁੰਨੀ-ਸੁੰਨੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਬੀਬੀ ਜੀ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਪਿਛੋਂ ਵੀ ਤਾਂ ਹਵੇਲੀ ਨੇ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਾਲੀ ਕੋਠੀ ਵਿਚ ਚਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਥੇ ਇਕੱਲੇ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਈ-ਮੇਲ ਮਿਲੀ।
ਪਿਆਰੇ ਪਾਪਾ,
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਦਮਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਗਣੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਲੱਭਿਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਟੇਟਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੋਗੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਚੋਰੀ-ਛੁਪੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੁਸਤਾਖੀ ਦੀ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੋਗੇ।
ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਡਲੀ
ਨਵਕਿਰਨ।
ਈ-ਮੇਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਨੂੰ ਬੜਾ ਧੱਕਾ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਦੂਸਰੀ ਸ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਈ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅੱਛੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਲਹੌਜ਼ੀ ਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਮਾਸਟਰ ਡਿਗਰੀ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਨਾਆਵੇ ਕਿ ਇਸ ਸੰਕਟ ਦਾ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਔਲਾਦ ਦੇ ਐਸੇ ਆਪ-ਹੁਦਰੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਉਤੇ ਕਈ ਮਾਪੇ ਤਾਂ ਅਣਖ ਦੀ ਖਾਤਰ ਖ਼ੂਨ ਤੱਕ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਇਕ ਗ਼ਲਤੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੂਜੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਰਜਵਾੜੇ ਧਨਾਢ ਖਾਨਦਾਨ ਵਿਚੋਂ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਪੱਛਮੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਇਕ ਬਾਲਗ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਨਿੱਜੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।
ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਕਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਫ਼ੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਪਿਛੋਂ ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੁੱਕੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਪਰ ਫੌਰੀ ਮਾਮਲਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਕਦਮ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦਾ ਸੀ।
ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਸਬੰਧ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਿਕਰ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਵਿਚ ਲੈਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ।
ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਸੂਝ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸ਼ਾਦੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਸੇ ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਨਵਕਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰ ਆਪ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਡੋਲੀ ਤੋਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਫੇਰ ਸੋਚੀਂ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਦੂਰ ਨੇੜੇ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਕਹਿ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਸ਼ਸ਼ੋਪੰਜ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਦੇ ਹਰਬਖਸ਼ੀਸ਼ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਜੋ ਪੰਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਹੋਰ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਪਿਛੋਂ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਜੱਜ ਬਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੁਲਕ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਤੇ ਮੁਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਤੇ ਜਬਰੀ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੇ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਾਧੂ ਜ਼ਮੀਨ ਬਿਨਾਂ ਮੁਆਵਜ਼ ਦੇ ਮੁਜ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ। ਜਦ 1952 ਵਿਚ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਬਹੁਮਤ ਨਾਲ ਚੁਣ ਕੇ ਪੈਪਸੂ ਦੀ ਅਸੰਬਲੀ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਬਣਾ ਕੇ ਪਟਿਆਲੇ ਭੇਜਿਆ।
ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਦਾ ਮਨਭਾਉਂਦਾ ਲੇਖਕ ਟਾਲਸਟਾਏ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਜਦ 1917 ਦੇ ਰੂਸ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਜਵਾੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਲੁੱਟੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਗੀਰਾਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਟਾਲਸਟਾਏ ਦੇ ਭੂਮੀ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕੋਠੀ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਜੱਦੀ ਘਰ ਵਿਚ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਮੁਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੀ ਇਕ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਐਮ.ਏ. ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਦੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅੱਛੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਪਾਸ ਦਹੇਜ ਦੇਣ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਗੁਰਕਿਪਾਲ ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਪਾਇਆ। ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਅੰਨਾ ਕੀ ਭਾਲੇ ਦੋ ਨੈਣ। ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਤਾਂ ਭਾਗ ਜਾਗ ਪਏ। ਬੈਠੇ ਬਿਠਾਏ ਨੂੰ ਧੀ ਲਈ ਅੱਛਾ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਠੀਕ ਹੀ ਹੈ ਰੱਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਛੱਪਰ ਪਾੜ ਕੇ।
ਮਿਥੀ ਹੋਈ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਵਕਿਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਧੀ ਮਿੰਦੋ ਦੀ ਡੋਲੀ ਰਣਜੀਤਗੜ੍ਹ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਮਿੰਦੋ ਨੇ ਕਦੇ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਐਨਾ ਦਾਜ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਐਨੀ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਗੁਰਕਿਰਪਾਲ ਲਈ ਕਠਿਨ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

-161 ਐਫ, ਸ਼ਹੀਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨਗਰ, ਪੱਖੋਵਾਲ ਰੋਡ, ਲੁਧਿਆਣਾ-141013. ਮੋਬਾਈਲ : 94170-06625.

ਪਿਆਰ ਨਫ਼ਰਤ

ਰਾਜ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਪਿਆ ਸਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮਿਲਨ ਸਾਡੇ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਕਦੀ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਐਮ. ਏ. ਪਾਸ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਭਰਤੀ ਸਿੱਧੀ ਹੀ ਗਜ਼ਟੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਹਣੀ-ਸੁਨੱਖੀ ਲੜਕੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੀ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਲਵੇ ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਰ ਪਾਏ। ਇਹ ਰਾਜ ਕਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਜਮਾਤਾਂ ਇਕੱਠਿਆਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਹ ਲੜਕੀ ਮਿਲਨ ਵੀ ਉਸ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਦ ਮਿਲਨ ਸਾਡੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਿਲਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਟ ਬੋਲਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੀ ਚਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਵੀ ਸੀ ਤਾਂ ਰਾਜ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਕਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਪੀਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਰਾਜ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਕਦੀ ਵੀ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉਤੇ ਕਦੀ ਐਸੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹੀ ਉੱਘੜੀਆਂ ਅਸਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕਦੀ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਹ ਲੜ ਵੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਚੁੱਪ-ਚਪੀਤੇ ਮੇਰੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਡ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਰਡ ਮਿਲਨ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੀ। ਸਾਧਾਰਨ ਜਿਹਾ ਇਹ ਕਾਰਡ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਾਰਡ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਿਲਨ ਨਾਲੋਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਛੋਟੀ ਅਸਾਮੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਇਕ ਗਜ਼ਟੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਪੱਤਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫ਼ਖਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਦੀ ਉਤੇ ਪੁੱਜਾ ਸਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੈਸੀਅਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸ਼ਗਨ ਵੀ ਪਾ ਆਇਆ ਸਾਂ। ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਅਮਲੇ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵਿਤਕਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਕ ਅਫ਼ਸਰ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਸ ਮਾਣ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਅਫ਼ਸਰ ਲੋਕੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸਨ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਸਰਾਹਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮੌਕਾ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਕਦੀ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਈ। ਰਾਜ ਹਾਲਾਂ ਗਜ਼ਟੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਮਿਲਨ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਵੀ ਗਜ਼ਟੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤਰੱਕੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਹਰ ਲਗਾ ਕੇ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਹਾਦਸੇ ਵਿਚ ਮਿਲਨ ਦਾ ਪਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੇਖਦਿਆਂ-ਦੇਖਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮਿਲਨ ਫਿਰ ਇਕੱਲੀ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੇਖਦਿਆਂ-ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਜ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕ ਹੀ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਰਾਜ ਅਤੇ ਮਿਲਨ ਆਪੋ ਵਿਚ ਘਟ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੀ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੈਠਾ-ਬੈਠਾ ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪੋ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਗਜ਼ਟੀ ਅਫਸਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਰਾਜ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਬਲ ਬਣ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲਾਂ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜ ਅਤੇ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੀ ਕਰ ਲਵਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਾਹੁਣ ਜਾਂ ਠੀਕ ਸਮਝਣ ਤਾਂ ਆਪੋ ਵਿਚ ਸ਼ਾਦੀ ਹੀ ਕਰ ਲੈਣ। ਦੋਨੋਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਕਿਫ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲਨ ਦਾ ਪਤੀ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਫੜਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਜਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣਦਾ।
ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਹੀ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਹੀ ਕਰ ਲਵੇ। ਰਾਜ ਨੇ ਝਟ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਗਰ ਮਿਲਨ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਨਾ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਸ ਆਪ ਹੀ ਮਿਲਨ ਨੂੰ ਆਖ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਬੀਵੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਆਖ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਿਲਨ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਜ ਨਾਲ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸੋਚਦਾ ਹੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਿਆਰ, ਇਹ ਨਫ਼ਰਤ ਆਦਮੀ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਆਦਮੀ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਵਕਤ ਮਿਲਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਇਸ ਦੇ ਘਰ ਆਪ ਦੀ ਬੀਵੀ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਹ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਹੋ ਆਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਰਾਜ ਇਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ।

-101-ਵਿਕਾਸ ਕਾਲੋਨੀ, ਪਟਿਆਲਾ।

ਪ੍ਰਸੰਸਾ

(ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਅੰਕ ਦੇਖੋ)
* ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੇਖਕ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
* ਝੂਠੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਘੁਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
* ਜਿਹੜਾ ਸਿਫਤਾਂ (ਪ੍ਰਸੰਸਾ) ਦੇ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
* ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਤਾਰੀਫ ਇਕ ਕੰਨ ਤੋਂ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ।
* ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਹੀ ਭਲਾਈ ਹੈ।
* ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦਾ ਮੋਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
* ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਰਹੋ।
* ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਸੀਮਤ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
* ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
* ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਪੂਛ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੋਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
* ਅਕਸਰ ਕਈ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ ਮੋਹ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਲੋਚਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
* ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
* ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ-ਫੋਕੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ।
* ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਚਾਹੇ ਲੋਕ ਤਾਰੀਫ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ।
* ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਦੀਆਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਸਿਉਂਕ ਵਾਂਗ ਚੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
* ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਚੰਗਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਇਹੋ ਰਾਇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।
* ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਵੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੇ ਬਦਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲੇ। ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਭਾਸ਼ਣ ਨਾ ਦਿਓ, ਚੰਗੀ
ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦਿਓ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ।
* ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸਰਨਾ ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰ
ਨਹੀਂ ਉਖੜਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
* ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਵਰ੍ਹਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾਚਾਰ, ਦਇਆ
ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮ 'ਤੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
* ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
* ਤਾਰੀਫ ਕਰਨਾ ਕਲਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤਾਰੀਫ ਸਵੀਕਾਰਨਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੁਨਰ ਹੈ। ਇਕ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਤਾਰੀਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਅਦਾ ਕਰੋ।
* ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਫੂਕ ਦੇਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਮਾਹਿਰ ਹੋਵੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਦੇ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਫਿਰੇਗੀ।
* ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਪ ਮੀਆਂ ਮਿੱਠੂ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਭਾਵ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਆਪ ਹੀ ਕਰੀ ਜਾਣੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

-ਮੋਬਾਈਲ : 99155-63406.

ਮਿੰਨੀ ਵਿਅੰਗ: ਟਿਕਟ ਵਾਪਸੀ

ਭੌਂਦੂ ਰਾਮ ਨੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਟੀ ਤੇ ਸਕੂਟਰ ਸਟੈਂਡ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਟਿਕਟ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਜਾ ਲਾਈਨ 'ਚ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਇੰਜਣ ਨੇ ਕਿਸੇ ਬੇਵਫਾ ਵਾਂਗੂੰ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਠਣਕਿਆ, ਰੱਬ ਖੈਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਟਿਕਟ ਲੈ ਕੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕਿ ਗੱਡੀ ਤਾਂ ਸੱਜ ਵਿਆਹੀ ਮੁਟਿਆਰ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਸੱਜਣ ਨਾਲ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਈ, ਨੌਂ ਦੋ ਗਿਆਰਾਂ ਹੁੰਦੀ ਠੁੰਮਕ-ਠੁੰਮਕ ਕਰਦੀ ਔਹ ਗਈ, ਔਹ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਊਠ ਵਾਂਗ ਬੁੱਲ੍ਹ ਲਟਕਾਈ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੌਂਦੂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਮਾਸਟਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਅਲਖ ਜਗਾਈ, 'ਬਾਬੂ ਜੀ! ਗੱਡੀ ਤਾਂ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਟਿਕਟ ਵਾਪਸ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਸਟੇਸ਼ਨ ਮਾਸਟਰ ਭੌਂਦੂ ਰਾਮ ਦੀ ਅਲਖ ਪੁੱਟਦੇ ਤੇ ਟਿਕਟ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਬੋਲੇ, 'ਦਸ ਰੁਪਏ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ?'
'ਜੀ ਹਾਂ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੋਤੇ ਦੇ ਕੰਨ ਜਿੱਡਾ ਦਸ ਰੁਪਏ ਦਾ ਨਵਾਂ-ਨਕੋਰ ਨੋਟ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਸਟੇਸ਼ਨ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਦਸ ਰੁਪਏ ਲਏ ਤੇ ਭੌਂਦੂ ਰਾਮ ਦੀ ਟਿਕਟ ਕੈਂਸਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
'ਜਨਾਬ! ਪੈਸੇ ਦੇ ਦਿਓ।'
'ਕਾਹਦੇ?'
'ਟਿਕਟ ਕੈਂਸਲ ਕਰਵਾਈ ਦੇ, ਹੋਰ ਕਾਹਦੇ।'
'ਓਹ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਬੋਰਡ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਹੁਣ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ।'
ਜਦ ਭੌਂਦੂ ਰਾਮ ਨੇ ਬੋਰਡ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ, ਹਿੰਦੀ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ 'ਚ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, 'ਪਲੀਜ਼! ਧਿਆਨ ਦੇਵੋ, ਟਿਕਟ ਕੈਂਸਲ ਕਰਾਈ ਦੇ ਤੀਹ ਰੁਪਏ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਹ ਦੇਖ ਉਹ ਚੱਕਰਾਅ ਗਿਆ ਤੇ ਸਕੂਟਰ ਸਟੈਂਡ ਤੋਂ ਸਕੂਟਰ ਲੈ ਕੇ ਦਸ ਰੁਪਏ ਹੋਰ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਸੋਚਦਾ ਬੇਰੰਗ ਲਿਫਾਫੇ ਵਾਂਗੂੰ ਘਰ ਪਰਤ ਆਇਆ ਕਿ ਜੇ ਵੀਹ ਰੁਪਏ ਦੀ ਟਿਕਟ ਕੈਂਸਲ ਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ ਕਿ ਦਸ ਰੁਪਏ ਤਾਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ 'ਅਬ ਪਛਤਾਏ ਹੋਤ ਕਿਆ, ਜਬ ਚਿੜੀਆ ਚੁਗ ਗਈ ਖੇਤ' ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਸੀ ਉਸ ਦਾ।

-ਸਟਰੀਟ ਆਰ. ਕੇ. ਸ਼ਟਰਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਇੱਛੇ ਵਾਲਾ ਰੋਡ, ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ। ਮੋਬਾ: 90418-26725

ਨਹਿਲੇ 'ਤੇ ਦਹਿਲਾ: ਗੋਲੀ ਮਾਰੋ ਜੀ

ਦੂਜੀ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗ ਵੇਲੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਜੰਗ ਮੰਤਰੀ ਜਨਾਬ ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇਣ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਹੰਗਾਮੀ ਹਾਲਾਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗੱਡੀ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕੀ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੰਗੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੈਕਸੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕ ਟੈਕਸੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਟੈਕਸੀ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਾਡੇ ਜੰਗ ਮੰਤਰੀ ਜਨਾਬ ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਹੈ। ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਗੋਬਾਗ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਨਤੀ ਵਰਗੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਕੋਲ ਛੱਡ ਕੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਜਿਥੇ ਚਰਚਿਲ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਸੁਣਨਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰਾਈਵਰ ਮੰਨ ਗਿਆ ਅਤੇ ਟੈਕਸੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਾ ਕੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 5 ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਟੈਕਸੀ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਦੋ ਪੌਂਡ ਬਣਿਆ। ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 10 ਪੌਂਡ ਦਾ ਨੋਟ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਬਾਕੀ ਅੱਠ ਪੌਂਡ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ ਹੈ, ਰੱਖ ਲੈ।' ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੋਟ ਜੇਬ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜਨਾਬ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਕਦੋਂ ਜਾਣਾ ਹੈ?' ਜਨਾਬ ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਛੇਤੀ ਘਰ ਜਾਹ, ਚਰਚਿਲ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਟੈਕਸੀ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੋਲੀ ਮਾਰੋ ਜੀ ਚਰਚਿਲ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਗਾਹਕ ਕਿਤੇ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਮਿਲਣੇ ਨੇ।'

-ਝੇਠੀ ਨਗਰ, ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ ਰੋਡ, ਖੰਨਾ-141401. ਮੋਬਾ: 94170-91668

ਦੋ ਲਘੂ ਕਥਾਵਾਂ

ਇਨਸਾਨੀਅਤ
ਪਲਾਂ-ਛਿਣਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਪਤਵੰਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਜੁੜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੌਕੀਦਾਰ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਫਾਰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੇਈਮਾਨ ਤੇ ਕੰਮਚੋਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਪਾਗਲ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਲੀ ਦੇ ਖਾਲੀ ਪਲਾਟ ਵਿਚ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖਫਾ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਸਭ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝ ਗਏ। ਪਰ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਤਾਂ ਕੀ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਸ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਤ੍ਰੀਮਤਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬੰਗਲਿਆਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਰਦੇ ਹਟਾ ਨੱਕ-ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਹਰਕਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਕਦੀ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਟ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਕਦੀ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਹੱਸ ਕੇ ਇਕਦਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕਰ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਮਾਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੰਗਾਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੌਫ ਜਿਹਾ ਖਾ ਕੇ ਝੱਟ ਪਰਦੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਬਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗਲੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬੱਚੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਤ੍ਰਭਕਣ ਲੱਗੇ। ਪਤਵੰਤਿਆਂ ਦੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਿਰ ਜੁੜੇ। ਬਾਹਰੋਂ ਬੰਦੇ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਹੀ ਗਲੀ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹਟਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉਸੇ ਥਾਂ ਇਕ ਕੁੱਤੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਆਪਣੇ ਪੰਜ-ਸੱਤ ਕਤੂਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਈ। ਗਲੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਬਲੂਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਕੜਕਦੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗੱਤੇ ਦੇ ਡੱਬੇ ਰੱਖ ਕੇ ਛਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 'ਮਾਂ ਰੱਜੇਗੀ ਤਾਂ ਹੀ ਦੁੱਧ ਆਵੇਗਾ' ਸੋਚ ਕੇ ਕਈ ਘਰਾਂ ਨੇ ਦੋਧੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਲਿਆ। ਸਾਹਬਾਂ ਵਲੋਂ ਨਵੇਂ ਚੌਕੀਦਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਸ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਬੰਗਲਿਆਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਰਦੇ ਹਟਾ ਕੇ ਤ੍ਰੀਮਤਾਂ ਮੋਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਬਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਆਖਰ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਵੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ।

-ਮਨਜੀਤ ਸਿੱਧੂ,
ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਰਤਨਗੜ੍ਹ, ਤਹਿ: ਰਤੀਆ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਫਤਿਹਾਬਾਦ (ਹਰਿਆਣਾ)-125051.
ਮੋਬਾ: 94664-78709

ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਬਦਲੇ ਅਸੀਸਾਂ
'ਬਾਬਾ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ।' ਬੱਸ ਵਿਚ ਟਿਕਟਾਂ ਕੱਟ ਰਹੇ ਕੰਡਕਟਰ ਨੇ ਅੱਸੀ ਕੁ ਸਾਲ ਦੇ ਇਕ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦਾ ਸਬਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਵਿਚਾਲੇ ਪਿਆ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਪਿਆਜ਼ੀ ਰੰਗ ਦੇ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਿਚੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਦੋ ਗੋਭੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਦੋ ਆਲੂ, ਦੋ ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਇਕ ਟਮਾਟਰ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਾਖ਼ੂਬੀ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਬਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤਾਂ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਪੱਤਰੀ ਵਿਚ ਅੜ ਕੇ ਫਟ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਵਿਚਾਰਾ ਫਟੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਢਣ ਦੀ ਅਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਬਾਬੇ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਧਿਆਪਕਾ ਪਾਲ ਕੌਰ ਨੇ ਝੱਟ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਕਾਗਜ਼-ਪੱਤਰ ਕੱਢ ਕੇ ਪਰਸ ਵਿਚ ਪਾਏ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਬਾਪੂ ਜੀ, ਸਬਜ਼ੀ ਆਹ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਿਚ ਪਾ ਲਓ।' ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਸਬਜ਼ੀ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਇਕੋ ਸਾਹ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਅਸੀਸਾਂ ਪਾਲ ਕੌਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਾਲ ਕੌਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਿਥੇ ਉਸ ਵਡੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਸਕੂਨ ਮਿਲਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਅਥਾਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਫਲ ਢੇਰ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।

-ਜਗਸੀਰ ਸਿੰਘ ਮੋਹਲ
ਸਰਦੂਲਗੜ੍ਹ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮਾਨਸਾ।
ਮੋਬਾਈਲ : 94632-56909.





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX