ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ ਧਮਾਕੇ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇਹ ਪਹੁੰਚੀ ਘਰ
. . .  14 minutes ago
ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ, 19 ਨਵੰਬਰ (ਹੇਰ, ਖੀਵਾ) - ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ ਵਿਖੇ ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਹੋਏ ਗਰਨੇਡ ਧਮਾਕੇ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ...
ਫੂਲਕਾ ਨੇ ਵਿਵਾਦਿਤ ਬਿਆਨ 'ਤੇ ਜਤਾਇਆ ਅਫ਼ਸੋਸ
. . .  19 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਆਪ ਵਿਧਾਇਕ ਐੱਚ.ਐੱਸ.ਫੂਲਕਾ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ ਵਿਖੇ ਬਣੇ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ 'ਚ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ ਸਬੰਧੀ ਦਿੱਤੇ ਵਿਵਾਦਿਤ ਬਿਆਨ 'ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਜਤਾਇਆ...
ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਦੇ ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ ਮਨੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਸਿਨਹਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ
. . .  25 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਰਾਕੇਸ਼ ਅਸਥਾਨਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੀ ਟੀਮ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਈ.ਪੀ.ਐੱਸ ਮਨੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਸਿਨਹਾ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ...
ਆਈ.ਆਰ.ਸੀ.ਟੀ.ਸੀ ਘੁਟਾਲੇ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ 20 ਦਸੰਬਰ ਤੱਕ ਮੁਲਤਵੀ
. . .  32 minutes ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਪਟਿਆਲਾ ਹਾਊਸ ਕੋਰਟ ਨੇ ਆਈ.ਆਰ.ਸੀ.ਟੀ.ਸੀ ਘੁਟਾਲੇ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ 20 ਦਸੰਬਰ ਤੱਕ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕੋਰਟ ਨੇ ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ...
ਵਾਰਾਨਸੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ
. . .  about 1 hour ago
ਵਾਰਾਨਸੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਵਾਰਾਨਸੀ ਦੇ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਵਿਖੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਿਸ ਉੱਪਰ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਚਨਾ...
ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅੱਜ ਆਉਣਗੇ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ
. . .  about 1 hour ago
ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ, 19 ਨਵੰਬਰ (ਹੇਰ, ਖੀਵਾ) - ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ 'ਚ ਬਣੇ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ ਵਿਚ ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅੱਜ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ...
ਐਨ.ਆਈ.ਏ ਦੀ ਟੀਮ ਮੁੜ ਤੋਂ ਪਹੁੰਚੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ
. . .  about 1 hour ago
ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ, 19 ਨਵੰਬਰ (ਹੇਰ, ਖੀਵਾ) - ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ 'ਚ ਬਣੇ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ ਵਿਚ ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਐਨ.ਆਈ.ਏ ਦੀ ਟੀਮ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ ਪਹੁੰਚ...
ਕੈਪਟਨ ਵੱਲੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਧਮਾਕੇ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸ਼ੱਕੀਆਂ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ 50 ਲੱਖ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਐਲਾਨ
. . .  about 2 hours ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾਸਾਂਸੀ ਵਿਖੇ ਬਣੇ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਭਵਨ 'ਚ ਹੋਏ ਧਮਾਕੇ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸ਼ੱਕੀਆਂ...
ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਵਿਵਾਦ : ਅਲੋਕ ਵਰਮਾ ਅੱਜ ਬੰਦ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਉਣਗੇ ਰਿਪੋਰਟ
. . .  about 2 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਬਨਾਮ ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਅਲੋਕ ਵਰਮਾ ਅੱਜ ਬੰਦ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਿਚ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ 'ਚ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾਖਲ...
ਸੋਨੀਆ ਤੇ ਰਾਹੁਲ ਨੇ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ
. . .  about 2 hours ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 19 ਨਵੰਬਰ - ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਵ. ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ 'ਤੇ ਅੱਜ ਕਾਂਗਰਸ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਤੇ ਸੋਨੀਆ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਲ ਜਾ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਖੇਡ ਜਗਤ

21ਵੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ 'ਚ

ਨੌਜਵਾਨ ਅਥਲੀਟ ਚਮਕੇ, ਪਰ ਹਾਕੀ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਫੇਰਿਆ

ਗੋਲਡਕੋਸਟ (ਆਸਟਰੇਲੀਆ) ਵਿਖੇ 4 ਤੋਂ 15 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੱਕ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ 21ਵੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੇ 26 ਸੋਨ, 20 ਚਾਂਦੀ ਤੇ 20 ਕਾਂਸੀ ਸਮੇਤ ਕੁੱਲ 66 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਗਮਾ ਸੂਚੀ ਵਿਚ ਤੀਜੀ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਨੇ 80 ਸੋਨ, 59 ਚਾਂਦੀ, 59 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 198 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਇੰਗਲੈਡ ਨੇ 45 ਸੋਨ, 45 ਚਾਂਦੀ, 46 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 136 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੂਜਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। 2014 'ਚ ਗਲਾਸਗੋ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ 15 ਸੋਨ ਤਗਮਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੁੱਲ 64 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ ਤੇ 2010 ਦੀਆਂ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ 38 ਸੋਨ, 27 ਚਾਂਦੀ, 36 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 101 ਤਗਮੇ ਤੇ 2002 ਦੀਆਂ ਮਾਨਚੈਸਟਰ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ 30 ਸੋਨ, 22 ਚਾਂਦੀ, 17 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 69 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ।
ਭਾਰਤ ਨੇ ਅਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿਚੋੋਂ 3, ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਵਿਚੋਂ 6, ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚੋਂ 9, ਪੈਰਾ ਸਪੋਰਟਸ ਪਾਵਰਲਿਫਟਿੰਗ ਵਿਚੋਂ 1, ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚੋਂ 16, ਸਕਵੈਸ਼ ਵਿਚੋਂ 2, ਟੇਬਲ ਟੈਨਿਸ ਵਿਚੋਂ 8, ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਵਿਚੋਂ 9, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿਚੋਂ 12 ਤਗਮੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ 218 ਖਿਡਾਰੀਆਂ (103 ਮਹਿਲਾ ਤੇ 115 ਮਰਦ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਾਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਮਾਣਮੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤਾ।) ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ 155 ਸੋਨ, 155 ਚਾਂਦੀ, 128 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 438 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ ਤੇ ਇਸ ਵਾਰੀ 66 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹੁਣ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ 494 ਤਗਮੇ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਇਸ ਵਾਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਅੰਕੜਾ 504 ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ।
ਚੈਂਪੀਅਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਚਮਕੇ : ਇਸ ਵਾਰੀ ਭਾਰਤੀ ਨਿਸ਼ਨੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨੇ 7 ਸੋਨ, 4 ਚਾਂਦੀ, 5 ਕਾਂਸੀ ਸਮੇਤ ਕੁੱਲ 16 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਾਜ ਰੱਖੀ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ 16 ਸਾਲਾ ਮੰਨੂੰ ਭਾਕਰ ਦਾ 10 ਮੀਟਰ ਏਅਰ ਪਿਸਟਲ ਦਾ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਅਹਿਮ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡ ਸੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ 15 ਸਾਲਾ ਅਨੀਸ ਭਾਨਾਵਾਲਾ ਨੇ 25 ਮੀਟਰ ਰੈਪਿਡ ਫਾਇਰ ਦੇ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਮਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬੇਹੱਦ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਗਗਨ ਨਾਰੰਗ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਮਾਨਵਜੀਤ ਸੰਧੂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਗਮੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ 'ਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੇ।
ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਲਵਾਨਾਂ ਨੇ ਵਿਖਾਇਆ ਦਮ-ਖਮ : ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਦਮਖਮ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਪਹਿਲਵਾਨਾਂ ਨੇ 5 ਸੋਨ, 3 ਚਾਂਦੀ, 4 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 12 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਤੇ ਪਹਿਲਵਾਨ ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਪਹਿਲਵਾਨ ਵਿਨੇਸ਼ ਫੋਗਾਟ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਸੋਨ ਤਗਮੇ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰੀਓ ਉਲੰਪਿਕ 'ਚੋਂ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਸਾਖਸ਼ੀ ਮਲਿਕ ਨੂੰ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ 'ਤੇ ਹੀ ਸਬਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਵੇਟਲਿਫਟਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਕੀਤੀ ਭਾਰਤ ਲਈ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਦੀ ਬਰਸਾਤ : ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਭਾਰ-ਤੋਲਕ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ 'ਤੇ ਖਰੇ ਉਤਰੇ। ਮਹਿਲਾ ਵਰਗ 'ਚ ਸੰਜੀਤਾ ਚਾਨੂੰ, ਸਤੀਸ਼ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗਮ ਨੇ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਤੇ ਮੀਰਾਬਾਈ ਚਾਨੂੰ ਤੇ ਪੂਨਮ ਯਾਦਵ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੋਨ ਪਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਮੈਰੀਕਾਮ ਬਣੀ ਬਾਕਸਿੰਗ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਆਇਰਨ ਲੇਡੀ : ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਨੇ 3 ਸੋਨ, 3 ਚਾਂਦੀ, 3 ਕਾਂਸੀ ਤੇ ਕੁੱਲ 9 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ। 35 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਪੁੱਜੀ ਐਮ.ਸੀ. ਮੈਰੀਕਾਮ ਨੇ ਕਮਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇੇਡਾਂ ਵਿਚ ਆਈਰਨ ਲੇਡੀ ਬਣਨ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਭਰਦੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਸੌਰਵ ਸੋਲੰਕੀ ਤੇ ਵਿਕਾਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਨੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ ਪਰ ਸਰਿਤਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥਲੈਟਿਕ 'ਚ ਨੀਰਜ ਚੋਪੜਾ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ : ਜੈਵਲਿਨ ਥਰੋਅ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚੋਂ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨੀਰਜ ਚੋਪੜਾ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੀ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਡਿਸਕਸ ਥਰੋਅ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚੋਂ ਸੀਮਾ ਪੂਨੀਆ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਬੇਟੀ ਨਵਜੀਤ ਕੌਰ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੁੱਗਣੀ ਕੀਤੀ। (ਚਲਦਾ)


ਮੋਬਾ: 98729-78781


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਦੇ ਕਰਵਟ ਲੈਂਦੇ ਹਾਲਾਤ

ਟੈਨਿਸ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਵਾਂ ਸੀਜ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਸਾਰ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਲਈ ਇਸ ਵੇਲੇ ਟੈਨਿਸ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਕਿ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਪਲ-ਪਲ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਲਈ ਲੰਘਿਆ ਸਮਾਂ ਰਲਿਆ-ਮਿਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਕਾਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੁਕੀ ਭਾਂਬਰੀ, ਰਾਮਕੁਮਾਰ ਰਾਮਨਾਥਨ ਤੇ ਸੁਮਿਤ ਨਾਗਲ ਨੇ ਕਾਮਯਾਬੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਤੋਂ ਆਸਾਂ ਕਾਇਮ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਬਰ ਇਹ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਟੈਨਿਸ ਖਿਡਾਰਨ ਅੰਕਿਤਾ ਰੈਨਾ ਤਾਜ਼ਾ ਡਬਲਿਊ.ਟੀ.ਏ. ਰੈਂਕਿੰਗ ਦੇ ਸਿੰਗਲ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਖਰਲੀ 200 ਵਿਚ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤੀਜੀ ਖਿਡਾਰਨ ਬਣ ਗਈ। ਤਾਜ਼ਾ ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿਚ 15 ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਨਾਲ 25 ਸਾਲ ਦੀ ਅੰਕਿਤਾ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੈਂਕਿਗ ਯਾਨੀ 197ਵੇਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਥਾਨ ਨਿਰੂਪਮਾ ਵੈਦਿਆਨਾਥਨ ਅਤੇ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸਾਨੀਆ 2007 ਵਿਚ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੈਂਕਿਗ 27ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਿਰੂਪਮਾ 1997 ਵਿਚ 134ਵੀਂ ਰੈਂਕਿੰਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਜਾਪਾਨ ਵਿਚ ਆਈ.ਟੀ.ਐੱਫ. ਸਰਕਟ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਅੰਕਿਤਾ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਬਰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ ਸਿੰਗਲ ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿਚ ਕਰਮਨ ਕੌਰ ਥਾਂਡੀ ਦੂਜੀ ਭਾਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੈਂਕਿੰਗ 267ਵੀਂ ਦੀ ਹੈ। ਏ.ਟੀ.ਪੀ. ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿਚ 105ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਯੁਕੀ ਭਾਂਬਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਖਰਲੇ ਸਿੰਗਲ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਾਮਕੁਮਾਰ ਰਾਮਨਾਥਨ (133), ਸੁਮਿਤ ਨਾਗਲ (213), ਪ੍ਰਜਨੇਸ਼ ਗੁਣੇਸ਼ਵਰਨ (264) ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਖਾੜੇ (396) ਦਾ ਨੰਬਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਡਬਲਜ਼ ਰੈਂਕਿੰਗ ਵਿਚ ਰੋਹਨ ਬੋਪੰਨਾ ਸਿਖਰਲੇ ਭਾਰਤੀ ਹਨ। ਉਹ 19ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਦਿਵਿਜ ਸ਼ਰਨ 42ਵੇਂ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਲਇਏਂਡਰ ਪੇਸ 45ਵੀਂ ਪਾਏਦਾਨ 'ਤੇ ਹਨ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਇਏਂਡਰ ਪੇਸ ਅਤੇ ਰੋਹਨ ਬੋਪੰਨਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੇ ਨਵੇਂ ਸੀਜ਼ਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਡੇਵਿਸ ਕੱਪ ਏਸ਼ੀਆ ਓਸ਼ੀਏਨੀਆ ਜ਼ੋਨ ਗਰੁੱਪ ਇਕ ਵਿਚ ਚੀਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਡਬਲਜ਼ ਮੈਚ ਨਾ ਸਿਰਫ ਜਿੱਤਿਆ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੇਸ ਨੇ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫਲ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਉਪਲਬਧੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਕਰ ਲਈ। ਪੇਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ 43ਵਾਂ ਡੇਵਿਸ ਕੱਪ ਮੈਚ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੈਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਇਸ ਉਪਲਬਧੀ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਜਿੱਤ ਹੀ ਦੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮਰੋ ਦੇ ਮੈਚ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਸੈੱਟ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਿੱਤ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜਿੱਤ ਭਾਵੇਂ ਆ ਗਈ ਹੈ ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਸੰਘ ਦੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੇਸ ਅਤੇ ਬੋਪੰਨਾ ਟੀਮ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਇਹੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਰਵਟ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੀਜ਼ਨ ਮੌਕੇ ਵੇਖਣਾ ਇਹ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਟੈਨਿਸ ਹੋਰ ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਕਰਵਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।


-ਪਿੰਡ ਢਿੱਲਵਾਂ, ਡਾਕ: ਦਕੋਹਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜਲੰਧਰ-144023
E-mail : sudeepsdhillon@ymail.com

ਕਾਸ਼! ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰਿਆਣੇ 'ਚ ਜੰਮੇ ਹੁੰਦੇ

1947 'ਚ ਭਾਰਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਲੱਖਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸਮਤਾਂ ਲੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਕਰੋੜਾਂ-ਅਰਬਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਸਾੜੀ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦੁਖਾਂਤ ਵਾਪਰਿਆ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਬਦਲਦੇ ਸਨ, ਪਰਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ ਦੁਆਬ ਉਦੋਂ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਭਰਨ ਜੋਗਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ। ਮੰਗਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣੇ। ਨੰਗੇ ਧੜ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਅਨਾਜ ਏਨਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਧੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਢਿੱਡ ਇਹ 'ਕੱਲੇ ਹੀ ਭਰਨ ਲੱਗੇ। ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਮੱਲਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਪਰ ਕਈ ਖੇਤਰ ਐਸੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਮੱਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਖੇਤਰ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਹੈ।
1951 ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ 'ਚ ਪਹਿਲੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਦੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਜਿੰਨੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ 80 ਫੀਸਦੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਨ। ਨਿੱਕਾ ਸਿੰਘ, ਛੋਟਾ ਸਿੰਘ, ਬਖਤਾਵਰ ਸਿੰਘ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਮਦਨ ਲਾਲ, ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ, ਸੋਮ ਨਾਥ, ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿੰਘ, ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਪਰਸਾ ਸਿੰਘ, ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਐੱਸ ਬਖਸ਼ੀ, ਕਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ, ਕੇਸਰ ਸਿੰਘ, ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸੂਰਤ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਪੰਜਾਬੀ ਖਿਡਾਰੀ ਵਿਕਟਰੀ ਸਟੈਂਡ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਫੌਜੀ ਖੇਡਾਂ 'ਤੇ ਛਾ ਗਏ। ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਹਰੇ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਯਾਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਰਾਜਾ ਭਲਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਗੁਰੂ ਦੱਤ ਸੋਂਧੀ। ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤੀ ਦਲ ਦਾ ਝੰਡਾਬਰਦਾਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਗੇਡੀਅਰ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ ਸੀ। ਦੂਜੀਆਂ ਤੇ ਤੀਜੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਤਗਮੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਜਿੱਤੇ ਲਗਪਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤੇ। ਟੋਕੀਓ ਦੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜੇ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਜੂੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਨ। ਜਕਾਰਤਾ ਤੇ ਬੈਂਕਾਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਤਗਮੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤੇ।
ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਤ 1960ਵਿਆਂ ਤੇ 70ਵਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹੀ। ਪਰ 80ਵਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਐਸੀ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹਦਾ ਗਰਾਫ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਜਾਈ ਜਾ ਰਿਹੈ। ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਜੁ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਇਐ! ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਡਣ ਦਾ ਜੇਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਨਹੀਂ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨੀ ਕਦਰ ਕੀਮਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਵਾਲ ਹੈ, ਉਲੰਪਿਕ, ਏਸ਼ੀਆ, ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਤੇ ਕੌਮੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਜਲੌਅ ਪੰਜਾਬੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਕਿਉਂ ਪੈਂਦਾ ਜਾਂਦੈ? ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਰਿਆਣਾ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜਾਂਦੈ? ਗੋਲਡਕੋਸਟ ਦੀਆਂ 21ਵੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ 66 ਤਗਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ 3 ਤਗਮੇ ਪੰਜਾਬੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੇ 22 ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ। ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ 9 ਸੋਨ, 6 ਚਾਂਦੀ ਤੇ 7 ਕਾਂਸੀ ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ 1 ਚਾਂਦੀ ਤੇ 2 ਕਾਂਸੀ ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੜੇ ਬਹਾਦਰ, ਮਿਹਨਤੀ ਤੇ ਤਕੜੇ ਜੁੱਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੇਠ ਸੋਟਾ ਫੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦੈ ਕਿ ਕਸਰ ਕਿਥੇ ਹੈ?
2014 ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ 15 ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹਰਿਆਣੇ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪੰਜ ਸੋਨ ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਲ 64 ਤਗਮਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਕੁਲ ਤਗਮਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 9 ਸੀ। 1 ਸੋਨਾ, 4 ਚਾਂਦੀ ਤੇ 4 ਤਾਂਬੇ ਦੇ। ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਕੁਲ 21 ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ 5-13-3 ਤਗਮੇ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੇਤੂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਤਗਮਿਆਂ ਲਈ 16 ਲੱਖ, 11 ਲੱਖ ਤੇ 6 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਦ ਕਿ ਹਰਿਆਣੇ ਨੇ 1 ਕਰੋੜ, 50 ਲੱਖ ਤੇ 25 ਲੱਖ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦੋਂ ਖੁੰਢ ਚਰਚਾ ਚੱਲੀ ਸੀ ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇਨਾਮੀ ਰਕਮ ਹਰਿਆਣਾ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰਕਮ ਨਾਲੋਂ ਸਵਾ ਗਿਆਰਾਂ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਘੱਟ ਖਰਚ ਹੋਈ। ਵੇਖੋ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਬੱਚਤ! ਨਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤਰੱਕੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਪਈਆਂ! ਜਦੋਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਕੋਚ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਰੀ ਜਾਂਦੈ ਤਾਂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਕੀ ਹੈ? ਰੱਖ ਲਏ ਤਾਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਮੰਗਣਗੇ। ਐਵੇਂ ਵਾਧੂ ਦਾ ਸਿਆਪਾ। ਏਦੂੰ ਚੰਗਾ ਹੈ ਨੌਜਵਾਨ ਨਸ਼ੇ ਪੱਤੇ 'ਚ ਈ ਪਏ ਰਹਿਣ!
ਹੁਣ ਦੀ ਖੁੰਢ ਚਰਚਾ ਵੀ ਸੁਣ ਲਓ। ਗੋਲਡਕੋਸਟ ਤੋਂ ਜਿੱਤੇ ਤਗਮਿਆਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ 11 ਲੱਖ, ਪਰਦੀਪ ਠਾਕੁਰ ਨੂੰ 6 ਲੱਖ ਤੇ ਨਵਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਵੀ 6 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹੀ ਦੇਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਉਹ ਵੀ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਕੋਲ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ? ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ, ਵਾਧੂ ਅਫਸਰਾਂ, ਬਾਡੀਗਾਰਡਾਂ ਤੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰਾਂ ਦੇ ਖਰਚੇ ਈ ਨਹੀਂ ਮਾਣ! ਜੇ ਕਿਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਸੀ! ਚਿੰਤਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਹਰਿਆਣਾ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਹੈ ਜੀਹਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ 1 ਕਰੋੜ 50 ਲੱਖ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 75 ਲੱਖ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 50 ਲੱਖ ਦੇਣੇ ਹਨ। ਨਾਲੇ ਦੇਣੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ। ਲਾ ਲਓ ਹਿਸਾਬ ਹਰਿਆਣੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਘਾਟਾ ਪਊ। ਵੇਖ ਲਓ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਬੱਚਤ ਕੀਤੀ?
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਈ ਝੂਰੀ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਆਖੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, 'ਕਾਸ਼ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਰਿਆਣੇ 'ਚ ਜੰਮੇ ਹੁੰਦੇ!'

ਮਾਣਯੋਗ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨ-ਏਕਤਾ

ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੀ ਏਕਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਵੀਲਚੇਅਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਸਕੇਗੀ ਪਰ ਉਹ ਹਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬੜੇ ਫ਼ਖਰ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਮਾਰੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਨਾ ਤੋ ਹਮਾਰੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਹੈ'। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀਲਚੇਅਰ 'ਤੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਜਨਮ 7 ਜੂਨ, 1985 ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬਿਯਾਨ ਦੇ ਘਰ ਮਾਤਾ ਰੇਨੂ ਬਿਯਾਨ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਸਾਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਏਕਤਾ ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਕੇ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਉਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ 12ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਕਰਕੇ ਉਚੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਾਲ 2003 ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹਿਪਾਠੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਰ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੀਪਤ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਪਾਰਕਿੰਗ ਲਈ ਖੜ੍ਹੀ ਹੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੜ੍ਹੀ ਕਾਰ ਉੱਪਰ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਟਰੱਕ ਆ ਪਲਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਰ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਪੰਜ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਹੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਸਖਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕਤਾ ਦਾ ਦਿੱਲੀ ਵਿਖੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇਲਾਜ ਚੱਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਨਕਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਅਸਹਿ ਸਦਮਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਏਕਤਾ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਚੱਲ-ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ, ਸਗੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਵੀਲਚੇਅਰ 'ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਏਕਤਾ ਡੂੰਘੇ ਸਦਮੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਧੁੰਦਲਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਪੱਖੇ 'ਤੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਪੱਖਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹਵਾ ਆਉਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਕਦਮ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਆਲਾ-ਦੁਆਲਾ ਹੀ ਪੱਖੇ ਦੀ ਗਤੀ ਵਾਂਗ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਲਚੇਅਰ ਦੌੜਾਈ ਤੇ ਮਨ 'ਚੋਂ ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਕਿ 'ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੱਲਣ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੈ।' ਏਕਤਾ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਅੰਗੜਾਈ ਭਰੀ ਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਏਕਤਾ ਉਚੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤਾਂ ਕਰ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੇਲ-ਕੁੱਦਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਸਬੱਬ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਰਜਨ ਐਵਾਰਡ ਵਿਜੇਤਾ ਅਮਿਤ ਸਰੋਆ ਨਾਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਬਸ ਉਸ ਨੇ ਵੀਲਚੇਅਰ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਐਸੀ ਉਤਾਰੀ ਕਿ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਲਚੇਅਰ 'ਤੇ ਖੇਡ ਕੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖਿਡਾਰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਹੈ।
ਸਾਲ 2016 ਵਿਚ ਉਹ ਜਰਮਨੀ ਕਲੱਬ ਥਰੋਅ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪੰਚਕੂਲਾ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਕਲੱਬ ਥਰੋਅ ਵਿਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਡਿਸਕਸ ਥਰੋਅ ਵਿਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਰਹੀ। ਸਾਲ 2017 ਵਿਚ ਜੈਪੁਰ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਕਲੱਬ ਥਰੋਅ ਵਿਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਅਤੇ ਡਿਸਕਸ ਥਰੋਅ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਵਿਜੇਤਾ ਬਣੀ। ਸਾਲ 2017 ਵਿਚ ਹੀ ਲੰਡਨ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਵਰਲਡ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਿਆਂ ਪੂਰੇ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਰੈਂਕ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਚੋਂ 6ਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਡੁਬਈ ਵਿਖੇ ਗਰੈਂਡ ਪ੍ਰੈਕਸ ਵਿਚ ਖੇਡਦਿਆਂ ਪੂਰੇ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂਅ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਸਾਲ 2018 ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਏਕਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਲ 2020 ਵਿਚ ਟੋਕੀਓ ਵਿਖੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਲੰਪਿਕ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਟੋਕੀਓ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕੌਮੀ ਤਿਰੰਗਾ ਜ਼ਰੂਰ ਲਹਿਰਾਏਗੀ। ਏਕਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਚ ਅਮਿਤ ਸਰੋਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ।


-ਮੋਬਾ: 98551-14484

ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਹਾਕੀ ਖੇਡ ਲਈ ਮਸੀਹਾ

ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ ਜੋ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਠੀਕ ਸੇਧ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਮੁਹੱਬਤੀ ਚੁੱਕੇ ਕਦਮ ਤਾਂ ਮੁਬਾਰਕ ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਡ ਖੇਤਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਵਿਚਾਰਨਾ ਅਸੀਂ ਇਹ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਦਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤਦ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾਯੋਗ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਣ, ਸਾਰਥਿਕ ਹੋਣ। ਹਾਕੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਹਾਕੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ-ਜਾਨ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ। ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ 'ਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਖੇਡ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ, ਇਕ ਮਾਣਯੋਗ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਕੀ ਦੇ ਖੇਤਰ 'ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਮੱਲਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਹਾਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ ਸੂਬਾ ਹੈ ਪਰ ਰਾਹ 'ਚ ਕਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਪੁੰਗਰਦੇ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ 'ਚ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸਟਰੋਟਰਫ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ, ਹਾਕੀ ਸਟਿੱਕਾਂ ਅਤੇ ਹਾਕੀ ਕਿੱਟਾਂ ਦੀ ਘਾਟ, ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੇ ਹਾਕੀ ਕਲੱਬਾਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ, ਚੰਗੀਆਂ ਹਾਕੀ ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਪਰ ਹਾਕੀ ਪ੍ਰੇਮ ਫਿਰ ਵੀ ਅਮਰ ਰਿਹਾ। ਖੇਡ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਹਾਕੀ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਕੋਈ ਦੱਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਵਸਦੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ?
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਈ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਹਾਕੀ ਦਮ ਤੋੜਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਹਾਕੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮਲੇਵਾ ਵੀ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਕੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਰਹੀ, ਉਹ 'ਪਛਾਣ' ਵੀ ਖ਼ਤਰੇ 'ਚ ਪੈਂਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿਥੇ ਰਹੇ? ਅਸਾਂ ਸੁਣਿਐ ਕਿ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਤਨ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲੰਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੋਸਤੋ! ਜਿਸ ਸੂਬੇ ਦਾ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹੀ ਮੁੱਕਦਾ ਗਿਆ, ਟੁੱਟਦਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਸ ਖੇਡ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲੰਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਸੀ। ਇਕੱਲੀ ਕਬੱਡੀ ਹੀ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਥੇ ਹੀ ਬਸ ਨਹੀਂ, ਹਕੀਕਤ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਚੌਧਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਤਾਲਮੇਲ ਰੱਖਿਆ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਕਾਹਦੇ ਵਾਸਤੇ? ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਚੌਧਰੀਆਂ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਚੂਨਾ ਲਾਇਆ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਸਾਡੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਹਨਤ-ਮੁਸ਼ੱਕਤ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਜੇ ਕਿਤੇ ਖੇਡ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਡ ਜਗਤ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਫਖ਼ਰ ਵੀ ਕਰਦੇ।
ਕਬੱਡੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜੇ ਕਿਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਹਾਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਬੀੜਾ ਉਠਾ ਲੈਂਦੇ, ਗਰਾਸ ਰੂਟ ਤੋਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਹਾਕੀ ਦਾ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਜੇਤੂ ਬਿਗਲ ਵੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੰਜਾਬ 'ਚ 60 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹਾਕੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹਾਕੀ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਗੁਰਬਤ ਬੇਕਸੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਰਚਾ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਜਿਸ ਖੇਡ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤ੍ਰਿਸਕਾਰਿਆ। ਹਾਕੀ ਨਾਲ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਪਰ ਕਬੱਡੀ ਨਾਲ ਮਾਂ-ਖੇਡ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਹੋਂਦ 'ਚ ਆ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮਾਂ-ਖੇਡ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇ। ਕੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਖੇਡ ਮਾਂ-ਖੇਡ ਵੀ ਹੁੰਦੀ? ਮੀਡੀਆ, ਪਬਲਿਕ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਨੇਤਾ ਵੀ ਦੁਹਾਈ ਦਿੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਕੁਮੈਂਟੇਟਰ ਵੀ। ਸਾਨੂੰ ਲਗਦੈ ਮਾਂ-ਖੇਡ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਦਾ ਕਬੱਡੀ ਨੂੰ ਹਾਕੀ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਅਖਵਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ, ਗਲੀ-ਗਲੀ, ਮੁਹੱਲੇ-ਮੁਹੱਲੇ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪਾਂ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਦਦ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਵੀ ਇਸ ਰੁਝਾਨ 'ਚ ਹੀ ਵਹਿ ਤੁਰੀ। ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਕਲਮ ਕਬੱਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ। ਹਾਕੀ ਅਤੇ ਕਬੱਡੀ ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਡ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਲਾ ਅੰਤਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕਬੱਡੀ ਅਤੇ ਬੈਲ-ਗੱਡੀਆਂ ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਖੇਡ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤਾਂ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਖੇਡ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਜੇ ਕਿਤੇ ਭਰਪੂਰ ਮਦਦ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਹਾਕੀ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਨਤੀਜੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋਣੇ ਸਨ।
ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ 'ਚ ਵੀ ਉਹ ਬੜੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਡਮੁੱਲਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਹਾਕੀ ਗਾਇਬ ਹੈ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਕੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਇਕ ਉਲੰਪਿਕ ਖੇਡ ਹੈ। ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹਾਕੀ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੁਲਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁਣ ਵੀ ਪ੍ਰਯੋਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਤਰਨ। ਗਰਾਸ ਰੂਟ 'ਤੇ ਵੀ ਹਾਕੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਜਦੋਂ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੰਚ 'ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੂਨੀਅਰ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਝੂਮੇ। ਇਸ ਲਈ ਹਾਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਹਾਕੀ ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਜਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ। ਹਾਕੀ ਮੈਦਾਨ ਐਸਟਰੋਟਰਫ ਜਾਂ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਹੋਂਦ 'ਚ ਲਿਆਉਣ। ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੇ ਖਰਾਬ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜੇ ਹਾਕੀ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਹਾਕੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਖੁਦ ਹਾਕੀਆਂ, ਹਾਕੀ ਕਿੱਟਾਂ ਵੰਡਣ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮੀ ਰਾਸ਼ੀ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਇਕ ਆਮ ਖਿਡਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਸਿੱਧੀ ਪਹੁੰਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਕੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦਮ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੈਸੇ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ।


-ਡੀ. ਏ. ਵੀ. ਕਾਲਜ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ।
ਮੋਬਾ: 98155-35410

ਨਿਸਾਰ ਅਹਿਮਦ - ਭਾਰਤ ਦਾ ਉਸੈਨ ਬੋਲਟ

ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਅਥਲੀਟ ਵਿਸ਼ਵ ਮੰਚ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਦੇ 16 ਸਾਲਾ ਨਿਸਾਰ ਅਹਿਮਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਨਿਸਾਰ 'ਤੇ ਫੋਕਸ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੂਬੇ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅਥਲੀਟਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਧਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿੰਗਸਟਨ (ਜਮਾਇਕਾ) ਦੇ ਰੇਸਰਜ਼ ਟ੍ਰੈਕ ਕਲੱਬ (ਜੋ ਉਸੈਨ ਬੋਲਟ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦੌੜਾਕਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ) ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਹਾਲ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਖੇਡ ਇਤਿਹਾਸ 'ਤੇ ਜੇਕਰ ਸਰਸਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਪਗ ਸਾਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖਿਡਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਘਾਟ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਥਿਤੀ ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਥੋਕ ਮੰਡੀ ਆਜ਼ਾਦਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਲਿਨ ਬਸਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਦਾਖ਼ਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਯੋਗ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। ਨਿਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮੁਹੰਮਦ ਹੱਕ ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਾਲਕ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਂ ਸ਼ਫੀਕੂਨਿੰਸਾ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਚੁੱਲ੍ਹਾ-ਚੌਂਕਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਲਗਪਗ 6000 ਰੁਪਏ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇਕ ਮੈਂਬਰ ਖੇਡ ਵਿਚ ਕੈਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਜਦੋਂ ਨਿਸਾਰ ਤੀਜੀ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਸੀ ਤਾਂ ਅਸ਼ੋਕ ਵਿਹਾਰ ਗੌਰਮਿੰਟ (ਲੜਕਿਆਂ) ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪੀ. ਟੀ. ਟੀਚਰ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂਅ ਅੰਤਰ-ਜ਼ੋਨ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਹੇਠ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਛਾਤਰਸਾਲ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦੀ ਕੋਚ ਸੁਨੀਤਾ ਰਾਏ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟ੍ਰਾਇਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸੁਨੀਤਾ ਰਾਏ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਨਿਸਾਰ ਸਿਖਅਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਿਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਸੂਬੇ ਦੀ ਮੀਟ ਦੌਰਾਨ ਦਿਖਾਈ। ਜੂਨੀਅਰ ਵਰਗ ਵਿਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 100 ਮੀਟਰ ਵਿਚ 11 ਸੈਕਿੰਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਜੇਤੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 0.02 ਸੈਕਿੰਡ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਨਿਸਾਰ ਨੇ ਅੰਡਰ-16 ਦੇ ਦੋ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜੇ, ਡਬਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 200 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੌੜ ਵੀ ਜਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ।
ਪਰ ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ 2014-15 ਵਿਚ ਰਾਂਚੀ ਵਿਚ ਹੋਏ ਸਕੂਲ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ 2016 ਵਿਚ ਕੋਝੀਕੋਡ ਵਿਚ ਹੋਏ ਅਗਲੇ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਸੋਨ ਤੇ ਦੋ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਡਰ-16 ਦੇ ਸਰਬਉੱਤਮ ਅਥਲੀਟ ਦਾ ਐਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। 2016 ਦੀ ਟੈਲੇਂਟ ਸਰਚ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੈਸ ਅਥਾਰਿਟੀ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਲਿਮਿਟਡ (ਗੇਲ) ਅਤੇ ਐਂਗਲੀਅਨ ਮੈਡਲ ਹੰਟ ਨੇ ਨਿਸਾਰ ਨੂੰ ਉਲੰਪਿਕ ਤਗਮਾ ਲਿਆ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਸੰਭਾਵੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਚੁਣਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਹਿਯੋਗ 2020 ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਲਹਾਲ, ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਖੇਡ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਨਿਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਟਾਈਮਿੰਗ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। 100 ਮੀਟਰ ਵਿਚ ਉਹ 11 ਤੋਂ 10.85 ਸੈਕਿੰਡ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ 200 ਮੀਟਰ ਵਿਚ 22.08 ਤੋਂ 21.73 ਸੈਕਿੰਡ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅੰਡਰ-16 ਰਿਕਾਰਡ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਵਿਜੇਵਾੜਾ ਵਿਚ ਹੋਈ ਜੂਨੀਅਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਹਾਲ ਦੇ 'ਖੇਲੋ ਇੰਡੀਆ' ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ 100 ਮੀਟਰ ਵਿਚ 10.76 ਸੈਕਿੰਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਜਮਾਇਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਫੈੱਡਰੇਸ਼ਨ ਕੱਪ ਵਿਚ ਵਾਪਸੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਨਿਸਾਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਪੈਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਚ ਸੁਨੀਤਾ ਰਾਏ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਨਿਸਾਰ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ 100 ਮੀਟਰ 10 ਸੈਕਿੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਹੋਏ ਫੈੱਡਰੇਸ਼ਨ ਕੱਪ ਵਿਚ ਨਿਸਾਰ ਕਟ-ਆਫ ਮਾਰਕ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਚੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੀ। ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਟਾਈਮਿੰਗ ਹੀਟਸ ਵਿਚ 11.04 ਸੈਕਿੰਡ ਸੀ ਤੇ ਸੈਮੀ ਫਾਈਨਲ ਵਿਚ 10.96 ਸੈਕਿੰਡ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਫਾਈਨਲ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨਿਸਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਕੁਲ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ। ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਡੋਪਿੰਗ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਟਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਿਸਾਰ ਬੋਲਟ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋਹਨ ਬਲੈਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਕਆਊਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੋਚ ਗਲੇਨ ਮਿਲਸ ਤੋਂ ਟਿਪਸ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਵਧਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਪੈਸਾ ਵੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਮੁੱਦਾ ਹੈ। ਗੇਲ ਨਿਸਾਰ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕਿੱਟ ਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਟਿਕਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਉਪਲਬਧ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਫਰੰਟ ਦੇ ਬਦਰੂਦੀਨ ਅਜਮਲ ਦੀ ਅਜਮਲ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇ ਨਿਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮਾ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਨੂੰ ਫੰਡ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਰਥਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਾਸਿਕ ਸਮਰਥਨ ਕੀ ਰਹੇਗਾ, ਇਹ ਹਾਲੇ ਤੈਅ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਅਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿਚ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਖਾਸ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਦੀ-ਕਦੀ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ, ਪੀ. ਟੀ. ਊਸ਼ਾ ਜਾਂ ਅੰਜੂ ਬੌਬੀ ਜਾਰਜ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਜੋ ਨਿਸਾਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੁਨਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਖ਼ਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਅਥਲੀਟਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਖਲਾਈ ਉਪਲਬੱਧ ਕਰਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਚਾਹੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੋਚ ਲਿਆਉਣੇ ਹੋਣ।


-ਇਮੇਜ ਰਿਫਲੈਕਸ਼ਨ ਸੈਂਟਰ

ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੂੰ ਫਿਰ ਘੇਰਿਆ ਗੇਂਦ ਛੇੜਖਾਨੀ ਵਿਵਾਦ ਨੇ

ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਪਰਤ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਇਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਦੌਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਟੈਸਟ ਲੜੀ ਵਿਚ ਗੇਂਦ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਅਜਿਹਾ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਖੇਡ ਜਗਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਇਕ ਨਵੀਂ ਚਰਚਾ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਦੋਵਾਂ ਟੀਮਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਕੇਪਟਾਊਨ ਟੈਸਟ ਵਿਚ ਆਸਟਰੇਲੀਅਨ ਖਿਡਾਰੀ ਬੈਨਕ੍ਰਾਫਟ ਨੂੰ ਗੇਂਦ ਉੱਤੇ ਪੀਲੀ ਟੇਪ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੌਰਾਨ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਬੈਨਕ੍ਰਾਫਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰਿਕਟ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਨੇ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਵਾਰਨਰ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬੈਨਕ੍ਰਾਫਟ ਉੱਤੇ ਵੀ 9 ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦੇ ਕੋਚ ਡੈਰੇਨ ਲੀਹਮੈਨ ਭਲੇ ਹੀ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਜੋ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੀਮ ਵਿਚ ਭਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਟੀਮ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਲੀਹਮੈਨ ਨੇ ਜਦੋਂ 2013 ਵਿਚ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਟੀਮ ਵਲੋਂ ਕੋਚ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਟੀਮ ਦਾ ਸੰਕਟਮੋਚਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਲੀਹਮੈਨ ਨੂੰ ਟੀਮ ਵਿਚ ਗਲਤ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਭਰਨ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਟੀਮ ਦੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਟੀਮ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਨ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਹਿਸ ਛਿੜ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੰਦ, ਜ਼ਿੱਪਰ (ਚੇਨ), ਮਿੰਟ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਹੁਣ ਰੇਗਮਾਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੈਂਟਲਮੈਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿਚ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦੋਸ਼ 70 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਜਾਨ ਲੀਵਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 2000 ਵਿਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਵੱਕਾਰ ਯੂਨਿਸ ਨੂੰ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਯੂਨਿਸ ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਵਸੀਮ ਅਕਰਮ ਉੱਤੇ 1992 ਵਿਚ ਰਿਵਰਸ ਸਵਿੰਗ ਲਈ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਾ ਸੀ।
ਇੰਗਲੈਂਡ ਦਾ ਸਾਬਕਾ ਕਪਤਾਨ ਮਾਈਕਲ ਆਰਥਟਨ ਵੀ ਜੇਬ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਸੁਕਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਰੱਖੀ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ 2000 ਪੌਂਡ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਰੀਅਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦਾ ਮਾਰਕਸ ਟ੍ਰੈਸਕੋਥਿਕ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ 2005 ਵਿਚ ਐਸ਼ੇਜ਼ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿਚ ਮਿੰਟ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਚਮਕਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਸੀ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਕਪਤਾਨ ਸ਼ਾਹਿਦ ਅਫਰੀਦੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਕਪਤਾਨ ਫਾਫ ਡੂ ਪਲੇਸਿਸ ਵੀ ਦੋ ਵਾਰ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਦਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਿੰਨੀ ਚਰਚਾ ਐਤਕੀਂ ਛਿੜੀ ਹੈ, ਏਨੀ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਛਿੜੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਕੈਮਰੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਆਈ.ਸੀ.ਸੀ. ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੱਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।


-ਪਿੰਡ ਢਿੱਲਵਾਂ, ਡਾਕ: ਦਕੋਹਾ, ਜ਼ਿਲਾ ਜਲੰਧਰ-144023
E-mail : sudeepsdhillon@ymail.com

ਏਸ਼ੀਅਨ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਦੀ ਦੀਵਾਨੀ ਹੈ ਦੁਨੀਆ

ਏਸ਼ੀਅਨ ਗੇਮਜ਼, ਉਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਗ੍ਰੈਂਡ ਸਲੈਮ ਵਰਗੇ ਇਵੈਂਟ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੁਨਰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਖਿਡਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਾਰਨ ਚਰਚਾ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹਿਲਾ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਫੈਨਜ਼ ਦਾ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਵਿਚ ਕਜ਼ਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਲੀਬਾਲ ਟੀਮ ਦੀ ਖਿਡਾਰੀ ਸਬੀਨਾ ਅਲਤਿਨਬੇਕੋਵਾ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੁਰਖੀਆਂ 'ਚ ਸੀ। 19 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ ਸਾਊਥ ਕੋਰੀਆ 'ਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਹੇ 17ਵੀਆਂ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਹਿਲਾ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਚਰਚਾ 'ਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੈਨਿਸ ਗ੍ਰੈਂਡ ਸਲੈਮ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ 'ਚ ਮਹਿਲਾ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਸਟਾਈਲ ਕਾਰਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੰਦਨ ਉਲੰਪਿਕ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਮੈਚਿੰਗ ਨੇਲਪੇਂਟ ਅਤੇ ਟੈਟੂ ਦੇ ਲਈ ਮਹਿਲਾ ਖਿਡਾਰੀ ਸੁਰਖੀਆ 'ਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਰੂਸ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਦਿੱਖ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਸ਼ਾਰਾਪੋਵਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚਕਮਾ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਦੀ ਸਵਿਮਰ ਸੇਟਫਨੀ ਏਯੂ
2008 ਦੀਆਂ ਬੀਜਿੰਗ ਉਲੰਪਿਕ 'ਚ ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਟੇਫਨੀ ਏਯੂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਕਾਫੀ ਰਿਕਾਰਡ ਦਰਜ ਹਨ। ਸਿਰਫ 22 ਸਾਲ ਦੀ ਸਟੇਫਨੀ 200, 400, 800 ਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਫ੍ਰੀ ਸਟਾਈਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ 4×100 ਮੀਟਰ ਮੇਡਲੇ ਰਿਲੇਅ ਦੌੜ 'ਚ ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਦੀ ਨੰਬਰ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਤੈਰਾਕ ਹੈ।
ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਸਟਾਰ-ਜਵਾਲਾ ਗੁੱਟਾ
ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੀ ਇਸ ਸਟਾਰ ਖਿਡਾਰਨ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ 'ਚ ਸੰਪੰਨ ਹੋਏ ਰਾਸ਼ਟਰ ਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਅਸ਼ਵਨੀ ਪੋਨੱਪਾ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ। ਸਾਊਥ ਇੰਡੀਅਨ ਫ਼ਿਲਮਾਂ 'ਚ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਜਵਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਰਚਾ 'ਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੀਨੀ ਟੈਨਿਸ ਖਿਡਾਰਨ-ਲੀ ਨਾ
ਚੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਮਹਿਲਾ ਟੈਨਿਸ ਸਟਾਰ ਲੀ ਨਾ ਨੇ 2011 'ਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਓਪਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਓਪਨ ਦਾ ਖ਼ਿਤਾਬ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਲੀ ਨਾ ਵਰਤਮਾਨ ਵਰਲਡ ਰੈਂਕਿੰਗ 'ਚ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ।
ਸਾਊਥ ਕੋਰੀਆ ਦੀ ਫੁੱਟਬਾਲਰ :
ਜੁਨ ਮਿਨ-ਕਿਊਂਗ
ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਟੀਮ ਦੀ ਸਟਾਰ ਗੋਲਕੀਪਰ ਹਨ ਮਿਨ-ਕਿਉਂਗ। ਸਾਊਥ ਕੋਰੀਆ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਟੀਮ ਲਈ 31 ਮੈਚ ਖੇਡ ਚੁੱਕੀ 29 ਸਾਲ ਦੀ ਜੁਨ ਮਹਿਲਾ ਫੁੱਟਬਾਲ ਕਲੱਬ ਗੋਆਂਗ ਡੇਕਯੋ ਦੀ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਹੈ।
ਟੈਨਿਸ ਸਟਾਰ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ
ਟੈਨਿਸ ਸਟਾਰ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੋ ਗ੍ਰੈਂਡ ਸਲੈਮ ਖ਼ਿਤਾਬ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੀਡੀਆ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਟਾਈਲ ਸਟੇਟਮੈਂਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਰਚਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। 2014 'ਚ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਆਈ.ਪੀ.ਐਲ. ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੰਕ ਲਿਪਸਟਿਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਰਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।
ਹਾਈ ਜੰਪਰ ਸਵੇਤਲਾਨਾ
ਰਾਦਿਜਵਿਲ ਤਾਸ਼ਕੰਦ 'ਚ ਜੰਮੀ ਸਵੇਤਲਾਨਾ ਨੇ 2006 'ਚ ਵਰਲਡ ਜੂਨੀਅਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਜਲਵਾ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਹ ਪਟਾਯਾ 'ਚ ਹੋਏ ਏਸ਼ੀਅਨਸ਼ਿਪਸ ਅਤੇ ਮਕਾਊ 'ਚ ਆਯੋਜਿਤ ਏਸ਼ੀਅਨ ਜੂਨੀਅਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਰਹੀ ਹੈ। 2014 'ਚ ਚੀਨ 'ਚ ਆਯੋਜਿਤ ਏਸ਼ੀਅਨ ਇੰਡੋਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਵੇਤਲਨਾ ਨੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਚੀਨੀ ਬੀਚ ਵਾਲੀਬਾਲ ਪਲੇਅਰ-ਝੇਂਗ ਜੀ
29 ਸਾਲ ਦੀ ਝੇਂਗ ਜੀ ਇਸ ਖੇਡ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਅੱਵਲ ਖਿਡਾਰਨ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ 2006 ਦੇ ਸੋਹਾ ਏਸ਼ੀਆਡ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2008 ਦੇ ਬੀਜਿੰਗ ਉਲੰਪਿਕ 'ਚ ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਕੀਤਾ। 2013 ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਬਦਬਾ ਦਿਖਾਇਆ।


-ਮੋਬਾ: 99157-27311

ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਸੁੱਟੀ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਨੇ ਅਪਾਹਜਤਾ ਦੀ ਬੇੜੀ

'ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੌੜ ਰਹੀ ਹੈ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਸੇ, ਕੌਨ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨਾ ਸਫ਼ਰ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਮਾਨਾ ਕਿ ਅੰਧੇਰਾ ਪਰ ਗਮ ਨਾ ਕਰ, ਆਗੇ ਉਜਾਲੇ ਆਨੇ ਭੀ ਬਾਕੀ ਹੈਂ।' ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਦੀ, ਜੋ ਅਪਾਹਜ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੁਲੰਦ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਪਾਹਜਤਾ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ ਸੋਨ ਤਗਮਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਸਾਧੇ ਹਨ। ਇਸ ਬੜੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ੀਲ ਤੇ ਹੋਣਹਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਖਿਡਾਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਲੋਹਾ ਮੰਨਵਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੇ, ਸਗੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਫੁੰਡੇ ਹਨ। ਅਥਲੀਟ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਦਾ ਜਨਮ ਰਾਜਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜੋਧਪੁਰ ਦੀ ਤਹਿਸੀਲ ਬਾਲੇਸਰ ਦੇ ਇਕ ਪਿੰਡ ਖੁਡਿਆਲਾ ਵਿਖੇ 26 ਜੂਨ, 1994 ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਲਾਡੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਮਾਤਾ ਰੁਕਮ ਦੇਵੀ ਕੰਵਰ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਹੋਇਆ। ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਨੇ ਅਜੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਹੀ ਟੱਪੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਣੀ ਕਿ ਸੇਰੀਬਰਲ ਪਾਲਸੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲੋਂ ਕੰਟਰੋਲ ਟੁੱਟ ਜਾਣਾ। ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੇ ਜੀਤੂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਪਰ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਨਿਜਾਤ ਨਾ ਪਾ ਸਕੀ।
ਇਸ ਖਤਰਨਾਕ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਪੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਨੇ ਜੋਧਪੁਰ ਦੇ ਕਸਬਾ ਮਾਣਕਲਾਓ ਦੇ ਸਪੈਸ਼ਲ ਸਕੂਲ 'ਸੁਚੇਤਾ ਕਿਰਪਲਾਨੀ ਸਕੂਲ' ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਮਲਾ ਨਹਿਰੂ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਬੀ.ਏ., ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੀ ਸੈਂਟਰਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਐਮ.ਏ. ਪਬਲਿਕ ਪਾਲਸੀ ਲਾਅ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਬੜੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਖੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਾਪਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਵੀਂ ਦਿਲੀ ਤੋਂ ਪੀ.ਐਚ.ਡੀ. ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਲ 2016 ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ 7ਵੀਂ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ 100 ਮੀਟਰ, 200 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 400 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿਚ ਇਕ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਅਤੇ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਆਗਾਜ਼ ਕੀਤਾ।
ਸਾਲ 2017 ਵਿਚ 8ਵੀਂ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਜੋ ਉਦੇਪੁਰ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਵਿਚ ਖੇਡਦਿਆਂ 100 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ, 200 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਛਾਲ ਵਿਚ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਕੀਤਾ। ਸਾਲ 2018 ਵਿਚ ਪਟਨਾ (ਬਿਹਾਰ) ਵਿਖੇ ਹੋਈ 14ਵੀਂ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ 100 ਮੀਟਰ, 200 ਮੀਟਰ ਅਤੇ ਲੌਂਗ ਜੰਪ ਖੇਡਦਿਆਂ ਤਿੰਨ ਸੋਨ ਤਗਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਲ 2018 ਵਿਚ ਹੀ ਪੰਚਕੂਲਾ ਵਿਖੇ ਹੋਈ 18ਵੀਂ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪੈਰਾ ਅਥਲੈਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਨੇ 100 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 200 ਮੀਟਰ ਵਿਚ ਦੋ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਰਾਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹੌਸਲਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਪਾਹਜਤਾ ਵੀ ਹਾਰ ਮੰਨ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਮਾਡਲਿੰਗ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੀ ਰੈਂਪ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਲਵੇ ਬਿਖੇਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਬਾਰੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ, 'ਨਿਖਰਤੀ ਹੈ ਮੁਸੀਬਤੋਂ ਸੇ ਹੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਯਾਰੋ, ਜੋ ਚਟਾਨ ਸੇ ਨਾ ਉਲਝੇ ਵੋ ਝਰਨਾ ਕਿਸ ਕਾਮ ਕਾ।' ਜੀਤੂ ਕੰਵਰ ਦੇ ਬੁਲੰਦ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲੀ ਸਲਾਮ!


-ਮੋਬਾ: 98551-14484

ਕੌਣ ਸਮਝੇਗਾ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਦਰਦ?

ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵਰਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਹਰਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ, ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤਿਆਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹਨ ਤੱਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਦੌਰ 'ਚੋਂ, ਕਿਨ੍ਹਾਂ-ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ 'ਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਕਲਾ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਥਾਪੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੇਡ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂਅ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤਾੜੀਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਗਮੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਹਿਮ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਮੁਬਾਰਕ ਹੱਥਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਹੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਖੇਡ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸੰਸਕਾਂ ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇਕ ਨਿੱਜੀ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਹਨ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਖਿਡਾਰਨ ਜਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਬਾਖੂਬੀ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਮਾਂ-ਸਨਮਾਨਾਂ, ਸੋਵੀਨਰ, ਤਗਮਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਸਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਘਰ ਬਣਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੌਕਰੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਨੌਕਰੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਸੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਅਤੇ ਰੁਤਬਾ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਯੂਸੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਐਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਮਾਮ ਖੇਡ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਖੇਡ ਜਗਤ 'ਚ ਖਿਡਾਰੀ ਵਰਗ ਦੇ ਇਸ ਦੁਖਾਂਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਬੈਂਕਾਂ, ਬੀਮਾ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਬੋਰਡ, ਪੁਲਿਸ ਵਿਭਾਗ ਆਦਿ 'ਚ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਸਕੂਲਾਂ-ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਕਈ ਸਾਲ ਖਿਡਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵਿਭਾਗ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਆਲਮ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੀਰਤੀਮਾਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤਗਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਜਾਂ ਸਰਕਾਰੇ-ਦਰਬਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਹੋਵੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ ਸਦਾ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ, ਬੜਾਵਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਦੇਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉੱਪਰੋਂ-ਉੱਪਰੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਲੰਪਿਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ, ਏਸ਼ੀਆਡ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ 'ਚ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਗਿਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿਚ ਜੁੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲਮ 'ਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। 1982 ਦੇ ਦਿੱਲੀ ਏਸ਼ੀਆਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ 5 ਫ਼ੀਸਦੀ ਕੋਟਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕੋਟੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਹੋਈ ਪਰ 8-10 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਕਦਮ ਰੁਕ ਜਿਹੀ ਗਈ। ਖੇਡ ਜਾਣਕਾਰ, ਖੇਡ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਜਰਬੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੀ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਉਲੰਪਿਕ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜੋ ਅਜਿਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮੰਦਾ ਰੁਝਾਨ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਨ 'ਚ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ੀ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ 'ਚ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਉਣਾ ਹੀ ਬੇਅਰਥ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਕਈ ਲੱਖ ਖਿਡਾਰੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਨੌਕਰੀ ਸਿਰਫ ਜੁਗਾੜੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹੀ ਹਾਲ ਸਾਡੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਪ੍ਰਿਆ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨੇਤਾ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਖਿਡਾਰੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੇ ਆਲਮ 'ਚ ਦਿਨ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹੀ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਹੇ। ਆਖਰ ਕਦੋਂ ਜਾਗੇਗੀ ਸਾਡੀ ਸਰਕਾਰ?


-ਡੀ. ਏ. ਵੀ. ਕਾਲਜ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ।
ਮੋਬਾ: 98155-35410





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX