ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਸਰਬਸੰਮਤੀ ਵਾਲੇ ਸਰਪੰਚਾਂ ਅਤੇ ਪੰਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਭਰਨੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ
. . .  1 day ago
ਲੁਧਿਆਣਾ, 18 ਦਸੰਬਰ (ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸਿੰਘ)-ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ-ਕਮ-ਜ਼ਿਲਾ ਚੋਣ ਅਫ਼ਸਰ ਸ੍ਰੀ ਪ੍ਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਅਗਰਵਾਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਗਾਮੀ ਪੰਚਾਇਤ ਚੋਣਾਂ ...
ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਡੋਨਾਲਡ ਟਰੰਪ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰਾਲਾ ਨੂੰ ਸਪੇਸ ਕਮਾਂਡ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਨਿਰਦੇਸ਼
. . .  1 day ago
ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਪੁਣਛ 'ਚ ਪਾਕਿ ਵੱਲੋਂ ਗੋਲਾਬਾਰੀ ਜਾਰੀ , ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਹੀ ਜਵਾਬ
. . .  1 day ago
ਰਾਜਸਥਾਨ 'ਚ ਨਵੀਂ ਸਰਕਾਰ ਬਣਦਿਆਂ ਹੀ 40 ਆਈ ਏ ਐੱਸ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦਾ ਤਬਾਦਲਾ
. . .  1 day ago
ਅਸਾਮ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮੁਆਫ ਕੀਤਾ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ 600 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਰਜ਼
. . .  1 day ago
ਗੁਹਾਟੀ, 18 ਦਸੰਬਰ - ਪੰਜ ਰਾਜਾਂ 'ਚ ਚੋਣ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਕਰਜ਼ ਮੁਆਫੀ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਹਵਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਤੇ ਛਤੀਸਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਅਸਾਮ ਦੀ ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਅਸਾਮ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 600 ਕਰੋੜ...
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸੰਗਰੂਰ 'ਚ ਤਿੰਨ ਚੋਣ ਅਬਜ਼ਰਵਰ ਨਿਯੁਕਤ
. . .  1 day ago
99 ਫੀਸਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ 18 ਫੀਸਦੀ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜੀ.ਐਸ.ਟੀ. ਦੇ ਦਾਇਰੇ 'ਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ - ਮੋਦੀ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 18 ਦਸੰਬਰ - ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨਰਿੰਦਰ ਮੋਦੀ ਨੇ ਜੀ.ਐਸ.ਟੀ. ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੋਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 99 ਫੀਸਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ 18 ਫੀਸਦੀ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜੀ.ਐਸ.ਟੀ. ਦੇ ਦਾਇਰੇ 'ਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਮੋਦੀ ਨੇ ਇਹ ਐਲਾਨ ਮੁੰਬਈ...
ਆਈ.ਪੀ.ਐਲ. ਨਿਲਾਮੀ : ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਸੈਮ ਕੁਰੈਨ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਨੇ 7 ਕਰੋੜ 20 ਲੱਖ 'ਚ ਖਰੀਦਿਆ
. . .  1 day ago
ਆਈ.ਪੀ.ਐਲ. ਨਿਲਾਮੀ : ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਸੈਮ ਕੁਰੈਨ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਨੇ 7 ਕਰੋੜ 20 ਲੱਖ 'ਚ ਖਰੀਦਿਆ...
ਸਰਹੱਦੀ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਭੁਚਾਲ ਦੇ ਝਟਕੇ ਮਹਿਸੂਸ
. . .  1 day ago
ਖੇਮਕਰਨ, 18 ਦਸੰਬਰ - ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਰਹੱਦੀ ਇਲਾਕੇ ਅੰਦਰ ਭੁਚਾਲ ਦੇ ਝਟਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ...
ਆਈ.ਪੀ.ਐਲ. ਨਿਲਾਮੀ : ਵਰੁਣ ਚਕਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਨੇ 8 ਕਰੋੜ 40 ਲੱਖ 'ਚ ਖਰੀਦਿਆ
. . .  1 day ago
ਆਈ.ਪੀ.ਐਲ. ਨਿਲਾਮੀ : ਵਰੁਣ ਚਕਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਨੇ 8 ਕਰੋੜ 40 ਲੱਖ 'ਚ ਖਰੀਦਿਆ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਸਾਹਿਤ ਫੁਲਵਾੜੀ

ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲ

ਬੈਂਕ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਫ਼ੌਜੀ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਸਤੀ ਨੂੰ ਚਲ ਪਿਆ |
ਜਿੱਥੇ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀਤੋ ਦੇ ਕੇ ਗਈ ਸੀ | ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ | ਸਭ ਕੁਝ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਛੁਡਾ ਕੇ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਆ ਬੈਠਾ ਸੀ | ਘਰ ਵਾਲੀ ਗੁਜਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨੂੰ ਹਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ | ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਆਪ ਧੋਵੇ ਅਤੇ ਰੋਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨੱਕ ਬੁੱਲ੍ਹ ਕਢਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਬਰੋਬਰ ਲਗਦਾ ਸੀ | ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਗੜਕੇ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ | ਸੋ ਸਿਰਹਾਲੀ ਛੱਡ ਉਸ ਨੇ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਆ ਕੇ ਕੋਠੀ ਪਾ ਲਈ ਪਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੇ ਔਖੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ | ਕੱਪੜੇ ਧੋਂਦਿਆਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਹੀ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਖਰਾਬ ਕਰ ਲਏ | ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਕੇ ਨਹਾਉਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਠਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਠਰ ਜਾਂਦਾ | ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਬੈਂਕ 'ਚ ਆਈ ਸੀਤੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ਆਉਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਗਈ ਸੀ | ਉਹਦੀ ਨਿਗਾਹ 'ਚ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਸੀ | ਜੋ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਆਂਗਨਵਾੜੀ 'ਚ ਸੀ ਪਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸੀ | ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਬੀ ਫੜਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਜਾਇਆ ਕਰੇ | ਅਜੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਦੀ ਰਿੰਗ ਟਿਊਨ ਵੱਜ ਉਠੀ, 'ਸਤਿਗੁਰ ਮੇਲ ਮਿਲਾਏ, ਹਮ ਘਰ ਸਾਜਨ ਆਏ' ਖਾਂਦਾ-ਪੀਂਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਟਿਊਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਬਦਲਣੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ | ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਦੋਂ ਛੱਡੂਗੀ | ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ | ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਕੋਟਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ | ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਰੋਕ ਕੇ ਫੋਨ ਆਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਧਰੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, 'ਹੈਲੋ ਫ਼ੌਜੀ ਸਾਹਬ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨਗਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹਾਂ | ਭਲਾ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੁਢਾਪਾ ਪਿਨਸ਼ਨਾਂ ਆ ਗਈਆਂ?'
'ਬੀਬੀ ਅਜੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵੀਹ ਤਰੀਕ ਹੋਈ ਹੈ | ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪਹਿਲੀ-ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਛਿਆ ਕਰੋ', ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦਿਆਂ ਜੇਬ 'ਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਤੋਰ ਲਿਆ |
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਸਤੀ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਹੀ ਆਟਾ ਚੱਕੀ ਕੋਲੋਂ ਸੀਤੋ ਦਾ ਘਰ ਪੁੱਛਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੋਂ ਸੀਤੋ ਹੀ ਹੱਟੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਮਿਲ ਗਈ | ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਕੇ ਬੋਲੀ, 'ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਆ ਗਏ ਫ਼ੌਜੀ ਸਾਹਬ?'
'ਹਾਂ ਜੀ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਹੈ | ਕਿਤੇ ਜਾਣਾ-ਆਉਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਹੀ ਪਤਾ ਕਰ ਆਵਾਂ | ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਣਾ ਪਤਾ... |'
'ਨਹੀਂ ਅਜੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਆਜੋ ਘਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ', ਘਰ ਆ ਕੇ ਸੀਤੋ ਨੇ ਇਕ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੋਨ ਕੰਨ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਬੋਲੀ, 'ਨੀ ਕੰਮੋ ਕਿੱਥੇ ਐ ਤੂੰ?... ਨੀ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਘਰ ਆ... ਅੱਛਾ ਮਕਾਨ ਬਦਲ ਲਿਆ... ਕਿਉਂ ਇਥੇ ਕੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸੀ... ਚਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ... ਨੀ ਇਕ ਫ਼ੌਜੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਐ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਪਾਈ ਸੀ... ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ... ਹੈ ਤਾਂ ਕੱਲਾ ਕਹਿਰਾ ਹੀ... ਇਹ ਤੂੰ ਵੇਖਲਾ ਹੁਣ... ਇਧਰ ਦਾ ਹੀ ਐ ਜਿਧਰ ਤੂੰ ਗਈ ਏਾ... ਚਲ ਚੰਗਾ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ, ਆਪੇ ਗੱਲ ਕਰ ਲਿਉ... |'
ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ | ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਮਰ ਦਾ ਅਸਰ ਕਬੂਲੀ ਮਾਨੋਚਾਹਲ ਵਾਲੀ ਕਰਮਜੀਤ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ | ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ |
ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ ਜਿਹੇ ਛੁੱਟੀ ਆਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕੁਝ ਫਲ ਖਰੀਦ ਕੇ ਬੈਗ 'ਚ ਪਾ ਲਏ | ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਜੁਆਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਨਾ ਲਿਜਾਣ ਤੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਦੀਆਂ ਤੱਤੀਆਂ-ਠੰਢੀਆਂ ਨਾ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ | ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੁਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਚਾੜ੍ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਖ ਕੇ ਲੜਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ | ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੇਂਡੂ ਮੁਟਿਆਰ ਖੜੋਤੀ ਮਿਲੀ | ਜਿਸ ਦੇ ਗੋਦੀ ਜੁਆਕ ਚੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਵੇਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ | ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਦੀ ਬੱਸ ਲੰਘ ਗਈ ਸੀ | ਫ਼ੌਜੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸੁਆਰੀ ਦੀ ਝਾਕ 'ਚ ਖੜੋਤਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੜੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ | ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਸੋਚਦਾ ਵੀ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੁਟਿਆਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ ਕਿ ਨਾ | ਬੁਲਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸ ਬਹਾਨੇ ਬੁਲਾਵੇ | ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਉਸ ਮੁਟਿਆਰ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, 'ਭਾਅ ਜੀ ਕੀ ਟਾਇਮ ਹੋ ਗਿਆ?'
'ਸੱਤ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਆ', ਫ਼ੌਜੀ ਬੋਲਿਆ, 'ਕੀ ਪ੍ਰੋਬਲਿਮ ਐ? ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਤੁਸੀਂ?'
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਹੈ?' ਮੁਟਿਆਰ ਨੇ ਉਲਟਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ |
'ਜੀ ਜੰਡੋਕੇ, ਇਥੇ ਮੈਂ ਵਿਆਹਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ੌਜ 'ਚੋਂ ਐਨੋਲੀਵ ਆਇਆ ਹਾਂ | ਸੋਚਿਆ ਜੁਆਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦਾ ਹੀ ਜਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਉਣਾ ਪਊ | ਹੁਣ ਹੈ ਕੋਈ ਬੱਸ ਗੱਡੀ ਦਾ ਟਾਇਮ ਕਿ ਨਹੀਂ |'
'ਸ਼ਾਇਦ ਨਹੀਂ ਜੀ | ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਖੁਦ ਗੱਡੀ ਨੇ ਲੇਟ ਕਰਤਾ | ਨਾ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਫੋਨ ਕਰਨਾ ਪਊ | ਘਰੋਂ ਆ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣਗੇ', ਕਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਟਿਆਰ ਨੇ ਗੋਦੀ 'ਚ ਸੁੱਤੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਮਾਰਿਆ |
'ਵੈਸੇ ਜਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਐ ਤੁਸੀਂ?'
'ਜੀ ਜੰਡੋਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਐ ਸਾਡਾ ਪਿੰਡ ਵੀ, ਮਾਨੋਚਾਹਲ | ਮੇਰਾ ਨਾਂਅ ਕਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੈਰੋਂ ਵਿਆਹੀ ਹਾਂ |'
'ਵੈਰੀ ਗੁੱਡ | ਫਿਰ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਇਧਰੋਂ ਵੀ ਗੁਆਂਢੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਧਰੋਂ ਵੀ | ਮੈਂ ਸਿਰਹਾਲੀ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ | ਕੈਰੋਂ ਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਹਾਂ | ਸੁੱਖਾ ਪਟਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਕਸੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੈ | ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਕੁ ਹੈਗਾ?'
'ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ, ਮੈਂ ਨਛੱਤਰ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਨੂੰ ਹ ਹਾਂ | ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਬੱਸ 'ਤੇ ਕੰਡੈਕਟਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਫ਼ੌਜੀ ਹੈ | ਕਦੇ ਲੰਘਦੇ-ਟੱਪਦੇ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਜਾਇਓ | ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ ਸਾਡਾ', ਕਰਮਜੀਤ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਵਰਿ੍ਹਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ |
'ਲੈ ਫੇਰ ਤਾਂ ਗੇੜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰਾਂਗੇ | ਦੂਹਰੀ ਤੀਹਰੀ ਸਕੀਰੀ ਪੈ ਗਈ ਆਪਣੀ ਤਾਂ | ਨਾਲੇ ਪਟਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਆਊਾ, ਅੱਜ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ?'
'ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ | ਵੈਸੇ ਵੀ ਉਹ ਮਘਰਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਘੱਟ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਆ | ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ | ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ | ਆਪਾਂ ਭਾਅ ਜੀ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ |'
'ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਐ, ਰੱਬ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ', ਉਸ ਨੇ ਠੰਢਾ ਹਓਕਾ ਲੈ ਕੇ ਮਨ 'ਚ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ | ਫ਼ੌਜੀ ਨੇ ਘੜੀ 'ਤੇ ਟਾਇਮ ਵੇਖਦਿਆਂ ਗੱਲ ਬਦਲੀ, 'ਕੋਈ ਠੰਢਾ ਤੱਤਾ ਲਓਗੇ?'
'ਨਾ ਜੀ, ਇਸ ਵਕਤ ਤਾਂ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ', ਕਰਮਜੀਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ |
'ਸ਼ਾਇਦ ਬੱਸ ਤਾਂ ਹੁਣ ਕੋਈ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ | ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੇ | ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਪੈਸ਼ਲ ਸੁਆਰੀ ਮੈਂ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ | ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੈਰੋ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਆਵਾਂਗਾ |'
ਉਸ ਵਲੋਂ ਹਾਮੀ ਭਰਨ 'ਤੇ ਸੌ ਰੁਪਏ 'ਚ ਕਾਰ ਕਰਵਾ ਲਈ | ਆਪਣਾ ਬਕਸਾ ਅਤੇ ਬੈਗ ਡਿੱਗੀ 'ਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ | ਜਦ ਕਿ ਕਰਮਜੀਤ ਆਪਣਾ ਪਰਸ ਲੈ ਕੇ ਮਗਰਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ | ਅਗਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਫ਼ੌਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਰਮਜੀਤ ਜੀ ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾ ਲਿਓ, ਇਕ ਫ਼ੌਜੀ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ |'
'ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਫ਼ੌਜੀ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੌਜ 'ਚ ਹੀ ਵਰਦੀ ਪਾਉਂਦੇ ਆ, ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਆ | ਮੇਰੀ ਜੇਠਾਣੀ ਜਦ ਕਿਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਫ਼ੌਜੀ ਰੇਸ ਲਾਉਣ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ', ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਮਜੀਤ ਹੱਸੀ |
ਉਸ ਦੀ ਇਕੋ ਝਲਕ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ ਕਿ ਫ਼ੌਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣਦੀ | ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ | ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਛੁੱਟੀ ਲੜਾਈ-ਝਗੜੇ 'ਚ ਬੀਤਦੀ | ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲਿਆ ਸੀ | ਜਦ ਕਿ ਘਰ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ | ਇਹ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪੈਨਸ਼ਨ ਆਉਣ 'ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਗਈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ... |
ਪੈਨਸ਼ਨ ਆਉਂਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਂਕ ਗਾਡ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ | ਕੈਰੋ ਵਿਚਦੀ ਲੰਘ ਕੇ ਡਿਊਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਫ਼ੌਜੀ ਭਰਾ ਦਾ ਹਾਲਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਨਛੱਤਰ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਘਰ ਹੋ ਆਵੇ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਚੋਰ ਸ਼ਰਮਾ ਗਿਆ | ਕਈਆਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਪੋਸਟਿੰਗ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਦੇ ਬੈਂਕ 'ਚ ਹੋ ਗਈ | ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਸੀ ਕਿ ਨੂੰ ਹ-ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਦੂਰੀਆਂ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਟਿਚ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ | ਰੋਟੀ ਬਣਾ ਕੇ ਨੂੰ ਹਾਂ ਫੜਾਉਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਬਲਕਿ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ | ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਿਖਾਈ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਰੋਟੀਆਂ ਘਰ 'ਚ ਪਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਧੂਹ ਲਿਜਾਂਦੇ | ਉਸ ਨੇ ਘਰ 'ਚ ਬਤੇਰਾ ਐਡਜੈਸਟਮੈਂਟ ਹੋਣਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਵਿਚਾਰ ਘਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਦੇ | ਹਾਰ ਕੇ ਕਰਜ਼ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਆਕੇ ਕੋਠੀ ਪਾ ਲਈ | ਵੈਸੇ ਵੀ ਹੁਣ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਆਈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ | ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ 60 ਪਰਸੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ |
ਜਦ ਕਿ ਕੁਝ ਨਾ ਸਮਝਦੀ ਹੋਈ ਕਰਮਜੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਬੁਲਾਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੋ ਹੋ ਭਾਅ ਜੀ |'
'ਓ ਹਾਂ', ਫ਼ੌਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ 'ਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੀ ਆਪ ਉਹੀ ਕਰਮਜੀਤ ਹੋ ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਕੇ ਮਾਨੋਚਾਹਲ ਐ?'
'ਹਾਂ ਜੀ ਪਰ ਆਪ...?'
(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)

-ਥਾਂਦੇ ਵਾਲਾ, ਵਾਰਡ ਅਟੈਂਡੈਂਟ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ |
ਫੋਨ : 98885-26276.


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ: ਸਹੂਲਤ

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇਕ ਨਾਮੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਗਈ ਤਾਂ ਇਕ ਬਹੁਮੰਜ਼ਿਲਾ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਇਮਾਰਤ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ ਮੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਕਰਮਚਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨੇ ਕੀਤਾ | ਰਸਮੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਲੋਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ 'ਤੇ ਚਾਨਣਾ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ 'ਇਥੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ | ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ | ਸੈਸਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਕਾਪੀਆਂ, ਆਈ.ਡੀ. ਕਾਰਡ, ਵਰਦੀ, ਟਾਈ, ਬੈਲਟ, ਬੂਟ ਅਤੇ ਜ਼ਰਾਬਾਂ, ਸਟੇਸ਼ਨਰੀ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |' 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ?' ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਸਵਾਲ ਸੀ | 'ਵੇਖੋ ਜੀ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਸਿਲੇਬਸ ਹੀ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਐ, ਇਸ ਲਈ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਟਿਊਸ਼ਨ 'ਬਾਹਰੋਂ' ਰਖਵਾ ਦੇਣਾ |'
ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਬੁੱਤ ਬਣੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ |

-ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਚਹਿਲ
ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਚਹਿਲਾਂਵਾਲੀ, ਮਾਨਸਾ | ਫੋਨ -9056526703.

ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਦੋਂ ਹੋਵੋਗੇ?

ਇਕ ਗਿੱਠ ਦੀ ਮੈਡਮ ਜਵਾਲਾ ਠਾਕੁਰ ਦੇ 100-100 ਫੁੱਟੇ ਸਵਾਲ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ | 'ਸਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ 'ਇਹ' (ਪਤੀ ਗੰੁਝਲਦਾਰ ਮੁੱਛੜੀਆਂ) ਹੱਸਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?' 'ਕੋਈ ਗੱਲ ਸ਼ੇਅਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?' 'ਇਹ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ?' ਕੋਈ ਗੱਲ ਪੁੱਛੋ 'ਠੀਕ ਐ', 'ਠੀਕ ਐ', 'ਹਾਂਜੀ ਹਾਂਜੀ', 'ਓ. ਕੇ., ਓ. ਕੇ. |' ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਝੁਰਲੂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹਣੀ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਿੱਦੜਸਿੰਗੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜਵਾਲਾ ਠਾਕੁਰ ਦੀ ਇਕ-ਇਕ ਗੱਲ ਬੜੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ | ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਸਰੋਤੇ ਬਣ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਰੋਗ ਕੱਟ ਸਕਦੇ ਹੋ | ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਠਾਹ ਸੋਟਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ | 'ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਵ ਮੈਰਿਜ ਕਰਵਾਈ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਹੱਸਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?' ਅੱਠ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਲਾ ਠਾਕੁਰ ਦੀ ਲਵ ਮੈਰਿਜ ਸ੍ਰੀ ਗੰੁਝਲਦਾਰ ਮੁਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਕ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸਪੁੱਤਰੀ ਪਾਰਸ ਹੈ | ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੰੁਝਲਦਾਰ ਮੁੱਛੜੀਏ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਲਗਦੀ ਹੈ | 'ਸਰ! ਮੇਰੀ ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ ਜ਼ਰਾ... ਮੈਂ ਕੋਈ ਜੈਮਿਨੀ ਸਰਕਸ ਦਾ ਜੋਕਰ ਆਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹੱਸੀ ਜਾਵਾਂ |'
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁੱਧ ਪਰ ਸਵਾਦ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮ ਲੁਧਿਆਣਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ | ਸਮਰਪਿਤ ਸੇਵਾਦਾਰ ਰੇਨੂੰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ | ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਅੱਸੀ ਵਰਿ੍ਹਆਂ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ ਸੰਤੋਸ਼ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂ | ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਤੋਸ਼ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ | ਅਸਲ ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਭੋਜਨ ਸਵਾਦ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸੰਤੋਸ਼ ਥਾਲੀ ਵਗਾਹ ਮਾਰਦੀ ਹੈ | ਮੈਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 80 ਵਰਿ੍ਹਆਂ ਦੀ ਸੰਤੋਸ਼ ਕੋਲ ਵੀ ਠਹਿਰਾਅ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਕਾਰਨ ਚੀਨੀ ਦੇ ਫੱਕੇ ਮਾਰਨੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ | ਬਾਬੇ ਦਾ ਘੜਿਆ ਘੜਾਇਆ ਉੱਤਰ 'ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੂਗਰ ਕਿੱਥੇ ਐ... ਉਹ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਜੇ ਮੈਂ ਗੋਲੀ ਨਾ ਖਾਵਾਂ |'
ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ੍ਰੀ ਟੋਚਨ ਪਲਾਸ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੈਡਮ ਤੋਤਾ ਪਲਾਸ ਹਰ ਵਰ੍ਹੇ ਸਰਦੀਆਂ 'ਚ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਆਉਂਦੇ ਹਨ | ਤੀਵੀਂ ਆਦਮੀ 'ਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਾਂਗੂ ਪੁੂਛ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ ਫਿਰਦੇ | ਕੋਸੀ-ਕੋਸੀ ਧੁੱਪ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਿਰ ਝੱਸਦੇ ਹਨ | ਕਿੰਨੂਆਂ ਦਾ ਜੂਸ ਪੀਂਦੇ ਹਨ | ਸਾਗ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ | ਰਸੋਈਆ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਾਟੋ ਗਜਰੇਲਾ, ਪਿੰਨੀਆਂ ਤੇ ਭੁੱਜੀ ਬਰਫ਼ੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ | ਰਾਤੀਂ ਟੋਚਨ ਪਲਾਸ ਲਈ ਕੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਮੱਛੀ ਭੰੁਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, 2 ਪੈੱਗ ਅਤੇ ਮੁਰਗੇ ਦੀ ਲੈੱਗ ਮਗਰੋਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਕੁਝ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦੈ, 'ਸਿਸਟਮ ਹੋਵੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਲਾ... ਸੇਵਾ... ਸਲੂਟ ਹੋਣ ਇੰਡੀਆ ਵਾਲੇ |'
ਘਰ ਦੇ ਖੋਏ ਵਾਲੇ ਗਜਰੇਲੇ ਨੂੰ ਗੇੜਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹੂੰ ਕਰੀ ਜਾਨਾਂ | ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਜੁੱਤੀ ਲਵਾਂ ਲਾਹ | ਮੌਜਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਲੋਕੀਂ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ | ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰੋਣ ਅਤੇ ਕਾਟੋਕਲੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ ਹੈ |
ਸ੍ਰੀ ਅੰਮਿ੍ਤਸਰ ਦੇ ਇਕ ਬੜੇ ਹੀ ਸੂਝਵਾਨ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸ੍ਰੀ ਫਰੈਂਚਕੱਟ ਸਮਾਈਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿੱਤ-ਨਿੱਤ ਕਾਟੋਕਲੇਸ਼ ਰਹਿਣ ਦਾ ਬੜਾ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪ ਕਿੱਸਾ ਸੁਣਾਇਆ | ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਫ਼ੌਜ ਵਿਚ ਸਨ | ਘਰ 'ਚ ਫ਼ੌਜੀ ਛਾਉਣੀ ਵਰਗਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸੀ | ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਫਰੈਂਚਕੱਟ ਸਮਾਈਲ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇਕ ਬੜੇ ਹੀ ਅਮੀਰ ਲਾਲਾ ਪੰਨਾ ਲਾਲ ਦੀ ਧੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ | ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਡ ਆਉਂਦਾ ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ ਟਾਈਮ ਸਿਰ ਟਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ | ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ 8 ਵਜੇ ਟਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਪਰ ਮੈਡਮ ਲਕਸ਼ਮੀ 9 ਵਜੇ ਤੱਕ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੁੰਦੀ | ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ | ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ | ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਇੰਜ ਹੀ ਲੰਘ ਗਏ | ਇਕ ਦਿਨ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸਜੇ ਬੈਠੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਿੰਗ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ, 'ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਐ? ਤੁਸੀਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋ? ਰਿਬਨ ਕੱਟਣਾ ਜਾ ਕੇ? ਤੁਸੀਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਓ ਜੇ? ਜੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਠ ਵਜੇ ਜਾ ਕੇ ਕੀ ਕਰਨਾ? ਵਿਆਹ 'ਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ 9-10 ਵਜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ | ਪ੍ਰੋ: ਫਰੈਂਚਕੱਟ ਸਮਾਈਲ ਨੂੰ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਗਈ | ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਮਹਿਕ ਗਿਆ |
ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ | ਸਿਹਤ ਵੀ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ | ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ | ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੋ ਕੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਆਦਤਾਂ/ਵਿਹਾਰ ਬਾਰੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਤਮ ਮੰਥਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ | ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰਿਆ? ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਮ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਮ ਸਨ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖਾਸ ਬਣ ਗਏ | 'ਜੀਵਨ ਸਾਥਣ ਦੀ ਲੋੜ' ਸਿਰਲੇਖ ਅਧੀਨ ਇਕ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਕੰਬ ਗਈ ਪਰ ਮੈਂ ਬੜੇ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ, 'ਸਰ! ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਈਫ਼ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ?' ਬੰਦੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਡੈੱਥ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਹੀ ਐ... ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਾਰਵਾਈ ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ |' ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ | ਮੈਂ ਹੋ ਗਿਆ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ |

-ਭਾਖੜਾ ਰੋਡ, ਨੰਗਲ-140124.
ਮੋਬਾਈਲ : 98156-24927.
grewal.dam@gmail.com

ਰਿਸ਼ਤੇ

(ਲੜੀ ਜੋੜਨ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਅੰਕ ਦੇਖੋ)
• ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਧੀ ਦੀ ਚੀਸ ਤੇ ਨੂੰ ਹ ਦੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤੱਕੜੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤਦ ਤੱਕ ਅਜਿਹੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖੇਰੰੂ-ਖੇਰੰੂ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ |
• ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਕਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪੂਰਾ ਬਚਪਨ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਵੀ ਅੱਜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ ਗਏ |
• ਪਾਣੀ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ | ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਪਾਣੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਡੁੱਬਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ | ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ |
• ਮਾਂ-ਪਿਓ ਮਰਨ ਨਾਲ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਘਾਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਪੇ ਚਲਾਣਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ |
• ਤਿੰਨ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਿਯਤ ਹੈ | ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਦਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਦਾ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਦਾ |
• ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦਾ ਸਹੀ ਪੈਮਾਨਾ ਬਸ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ |
• ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨਸਾਨ ਹੀ ਕਤਲ (ਖਤਮ) ਕਰਦਾ ਹੈ | ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਕਦੀ ਗ਼ਲਤਫਹਿਮੀ ਨਾਲ |
• ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਨੇੜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੋਝ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹੀ ਜਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ | ਉਸੇ ਦੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ |
• ਉਚੇਚ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਠੰਢੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬੋਝਲ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ |
• ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਤ ਅੜਾ ਸਕਣ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ |
• ਸ਼ਰੀਕ—ਕਈ ਲੋਕ ਸ਼ਰੀਕ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਜਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ | ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾੜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਸ਼ਰੀਕ ਕੋਈ ਬਿਗਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਗੋਂ ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਸਾਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ |
• ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਰੀਕ ਲਾਵੇ ਹੀਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਲਕੀਰਾਂ, ਫਿਰ ਘਰਾਂ 'ਚ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ | ਪਹਿਲਾਂ ਰਸੋਈ ਅੱਡ, ਫਿਰ ਘਰ ਅੱਡ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਡ | ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਜਾਇਆ ਭਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ਰੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ |
• ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੌਜ ਨਹੀਂ ਸ਼ਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੀ ਪਰ ਜੇ ਖਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ | ਸ਼ਰੀਕ ਦਾ ਦਾਣਾ-ਸਿਰ ਦੁਖਦੇ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਣਾ ਪਰ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ, ਸਭਾ ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅਣਜੰਮੇ ਸ਼ਰੀਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ |
• ਨਿੱਜੀਪਨ ਤੇ ਤੰਗੀ ਤੁਰਛੀਆਂ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲਿਆ ਹੈ |
• ਕੰਧਾਂ 'ਚ ਤਰੇੜਾਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ | ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ 'ਚ ਤਰੇੜਾਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ |
• ਲਕੀਰਾਂ ਬੜੀਆਂ ਅਜੀਬ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਖਿਚੀਆਂ ਜਾਣ ਤਾਂ
ਕਿਸਮਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ |
ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਣ ਤਾਂ,
ਸਰਹੱਦਾਂ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ |
ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਣ ਤਾਂ,
ਖ਼ੂਨ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ |
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਣ
ਤਾਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ |
• ਪੇਟ ਵਿਚ ਗਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਗਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ |

(ਬਾਕੀ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਅੰਕ 'ਚ)
-ਮੋਬਾਈਲ : 99155-63406.

ਨਹਿਲੇ 'ਤੇ ਦਹਿਲਾ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ ਪੰਡਤਾ

ਮੇਰੇ ਪੜਦਾਦਾ ਜੀ ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਕੈਣ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਸਤੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ | ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਪੂਰੀ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਤਗੜੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ | ਘੋੜ ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਨਿਕ ਸਰਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਵੜੈਚ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ |
ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਰੋਤਾ ਵੀ ਸਨ | ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ ਪੰਡਿਤ ਦੇਵੀ ਦਾਸ ਤੋਂ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਜ ਜਾਂਦੇ | ਪੰਡਿਤ ਦੇਵੀ ਦਾਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਜਰਾਂਵਾਲਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਛੰਨੀ ਵਚਨੇ ਦੀ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ | ਉਹ ਪੂਜਾ ਅਰਚਨਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ |
ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਪਿਆਰ ਸੀ | ਇਕ ਦਿਨ ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਾਇਰ ਦੇਵੀ ਦਾਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੇ ਉਦਾਸ, ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ | ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੰਡਤਾ, ਕੀ ਹੋਇਆ ਏ? ਤੂੰ ਬੜਾ ਉਦਾਸ ਜਾਪਦਾ ਏਾ |' ਪੰਡਿਤ ਦੇਵੀ ਦਾਸ ਨੇ ਠੰਢਾ ਹਉਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਏ ਮੇਰੀ ਧੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਏ | ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਸਾਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ |' ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਭਾਵੁਕ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ | ਕੁਝ ਪਲ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ, 'ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ ਪੰਡਤਾ, ਚਲ ਮੇਰੇ ਮੰੁਡੇ ਦੂਲਾ ਸਿਹੰੁ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ |' ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਦੇਵੀ ਦਾਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ | ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਰਾਣੀ ਸਰਦਾਰ ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨੂੰ ਹ ਬਣ ਗਈ | ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਮਾਣਮੱਤਾ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਵੀ ਰਿਹਾ ਕਿ ਸਰਦਾਰ ਦੂਲਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ | ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਇਕ ਮਿਸਾਲ ਹੈ |

-ਜੇਠੀ ਨਗਰ, ਮਾਲੇਰਕੋਟਲਾ ਰੋਡ, ਖੰਨਾ-141401.
ਮੋਬਾਈਲ : 94170-91668.

ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ

'ਭੈਣ ਜੀ ਨਮਸਤੇ'
'ਨਮਸਤੇ... ਨਮਸਤੇ... ਭੈਣ ਜੀ, ਅੱਜ ਅਚਾਨਕ ਕਿੱਦਾਂ ਆਉਣਾ ਹੋਇਆ?' ਸੰਤੀ ਨੇ ਐਧਰ-ਓਧਰ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ | ਵਿਹੜੇ 'ਚ ਸਿਰਫ਼, ਇਕੱਲੀ, ਭੈਣ ਬੰਤੋ ਹੀ ਮੰਜੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਹਰੇ-ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗੰਢ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ... ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰ ਕੇ ਕਿ ਐਧਰ-ਓਧਰ, ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਸੰਤੋ ਭੈਣ ਬਹਿ ਗਈ, ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ |
ਬੰਤੋ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਗੱਲ ਏ, ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ ਏਾ? ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਏ?'
'ਆਹੋ ਭੈਣ ਬੰਤੀਏ, ਗੱਲ ਤਾਂ ਬੜੀ ਖਾਸ ਏ... ਪਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਨਾ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕੰਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਉਰੇ ਕਰ... ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ |'
'ਠੀਕ ਏ, ਦੱਸ', ਬੰਤੋ ਨੇ ਸਰਕ ਕੇ, ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਨ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ | ਪਰ ਬੰਤੋ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੱਕੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਤਾੲੀਂ ਰੱਖੀਂ... ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ... |'
'ਠੀਕ ਏ... ਠੀਕ ਏ... ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿ, ਇਸ ਕੰਨੋਂ ਸੁਣੀ, ਦੂਜੀ ਕੰਨੋਂ ਕੱਢ ਦਿਆਂਗੀ... ਹਾਂ ਦੱਸ ਕੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆੲੀਂ ਏਾ?'
ਸੰਤੋ ਨੇ ਉਹਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਲਿਆ ਕੇ ਘੁਸਰ-ਮੁਸਰ ਕੀਤੀ, 'ਭੈਣਾਂ ਉਹ ਚਾਵਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਿਹੜੀ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹੀ ਆਈ ਏ ਨਾ | ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੀ... ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ ਸੀ... |'
'ਅੱਛਾ |'
'ਆਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਤਾੲੀਂ ਰੱਖੀਂ... ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ |' ਲੈਅ ਭਲਾ ਕੰਨ ਤੇ ਜੀਭ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤੋ-ਬੰਤੋ ਦੇ ਹੀ ਹਨ?
ਬਾਤ ਨਿਕਲੀ ਹੈ ਤੋ ਦੂਰ ਤਲਕ ਜਾਏਗੀ, ਹਵਾ ਵਗੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਏਗੀ |
ਇਕ ਕੰਨ 'ਚੋਂ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਕੰਨ 'ਚ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਕੰਨ 'ਚੋਂ ਤੀਜੀ ਦੇ ਕੰਨ 'ਚ, ਤੀਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੀਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਰਗੇ | ਪਰ ਇਕ ਨੂੰ ਦੂਜੀ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਭਰੋਸਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ | ਬੀਬੀਆਂ ਤੋਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਕੇ... ਇਕ ਗੱਲ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਪਈ ਪੇਟ 'ਚ ਗਈ, ਲੱਖ ਹਾਜ਼ਮੋਲੇ ਖਾ ਲਓ, ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ | ਪਰ ਇਕ ਵਾਰਨਿੰਗ ਨਾਲ, ਦੂਜੀ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, 'ਬਸ ਆਪਣੇ ਤਾੲੀਂ ਰੱਖੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਨਾ |'
ਇਕ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ | ਜਿਹਨੂੰ ਮਰਜ਼ੀ ਐ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਣਾ |
ਗੱਲ ਇਉਂ ਹੈ ਜੀ...
ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਚ ਥਾਣੇਦਾਰ ਸਨ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਤਾਹਿਤ ਤੇ ਉਹ ਇਕੋ ਮੁਹੱਲੇ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਉਂ ਸਮਝੋ ਗੁਆਂਢੀ ਸਨ | ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀ, ਸਿਪਾਹੀ ਨਿਹਾਲ ਚੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ, ਸਰ ਇਕ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਮਕਾਨ 'ਚ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਆਇਆ ਹੈ ਨਾ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਐ | ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੈ ਮਾਲਕ ਮਕਾਨ ਤਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਤੋਂ ਉਹਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ | ਕਿਤੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਲਾਸ਼ ਸੜ ਨਾ ਜਾਏ ਤੇ ਬਦਬੂ ਆਣ ਲੱਗੇ |
ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਝਟ ਮੁੱਛਾਂ ਵੱਟ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਲੈ ਸਾਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਮਜ਼ਾਲ ਕਿ ਬਦਬੂ ਮਾਰ ਜਾਏ... | ਚਲੋ, ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਚਲ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੰਨ ਕੇ ਲਾਸ਼ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ... ਅਹਿ ਦੋ ਹਵਾਲਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਓ... ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੋੜਨ ਲਈ ਕੰਮ ਆਉਣਗੇ |'
ਸੋ, ਥਾਣੇਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜੀਪ 'ਚ ਆਪਣੇ ਅਮਲੇ ਨਾਲ ਕੂਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ | ਆਖਰ ਆਪਣੇ ਮੁਹੱਲੇ 'ਚ ਵਾਰਦਾਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁਹੱਲੇਦਾਰੀ ਦਾ ਮਾਣ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਨਾ |
ਪੁਲਿਸ ਪਾਰਟੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਸਾਰੇ ਮੁਹੱਲੇ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ, ਤੀਵੀਆਂ, ਨਿਆਣੇ ਬਾਹਰ ਆ ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ |
ਥਾਣੇਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਬ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ, ਉਹ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖਟ—ਖਟਾਇਆ | ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਆਇਆ | ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਤਾ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖਟਖਟਾਓ... |
ਜਨਾਬ... ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ, ਬੂਟਾਂ ਨਾਲ ਠੁੱਡ ਵੀ ਮਾਰੇ |
ਹਾਅ ਕੀ? ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ | ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਫੋਰਸ ਰੁਕ ਗਈ | ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਿ੍ਹਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਬਤ-ਸਬੂਤਾ ਰਤਾ ਉਨੀਂਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨਿਕਲਿਆ, ਬੂਹੇ 'ਚ ਖੜਿ੍ਹਆ ਹੀ ਉਹਨੇ ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਗੱਲ ਏ?' ਥਾਣੇਦਾਰ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਗੱਲ ਏ, 24 ਘੰਟੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ, ਤੁਸਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਖੋਲਿ੍ਹਆ?'
ਮੰੁਡਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਬੋਲਿਆ, 'ਸੌਰੀ ਸਰ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਇਕ ਪਾਰਟੀ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸਾਂ, ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਪਰਤਦਿਆਂ, ਰਤਾ ਖਾ-ਪੀ ਵੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਐਨੀ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਐਨੀ ਨੀਂਦ ਆਈ... |'
'ਬਸ ਠੀਕ ਏ... ਅੱਗੋਂ ਦਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ', ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾਓ, ਮੁੜ ਕੇ ਸੌਾ ਜਾਓ, ਆਰਾਮ ਕਰੋ |'
ਮੰੁਡਾ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ | ਥਾਣੇਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮੁਹੱਲੇ 'ਚ ਹੀ ਥਾਣਾ ਲਾ ਲਿਆ | ਆਪਣੇ ਮਤਾਹਿਤ ਨਿਹਾਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਿਐ?'
'ਜੀ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੇ |'
'ਅੱਛਾ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਹਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਲੀ ਮਾਣਸੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਿਐ?'
'ਮੇਰੀ ਗੁਆਂਢਣ ਸ਼ੀਲਾ ਨੇ |'
ਹੁਣ ਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਦੱਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ... |'
ਉਹਨੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਟੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਲੀਲਾ ਨੇ |'
ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲੈ ਲਿਆ, ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਦਾ ਨਾਂਅ ਲੈ ਲਿਆ, ਪੁੱਛਦਿਆਂ-ਪੁੱਛਦਿਆਂ ਅੰਤਲੀ ਬੀਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਹੁਟੀ ਥਾਣੇਦਾਰਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ... |'
ਥਾਣੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ-ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ |
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ | ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਾਗਵਾਨੇ, ਤੂੰ ਅਹਿ ਕੀ ਕੀਤਾ?'
ਉਹਨੇ ਬੜੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਰਾਤੀਂ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੱਲ ਵਸਿਐ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਲਛਮੀ ਨੂੰ ਬਸ ਐਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਉਹ ਚਲ ਵਸਿਐ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ |'
ਸਾਡਾ ਸਮਾਜ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਾਜ ਹੈ, ਇਥੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਬੰਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ | ਦੱਸੇ ਤੇ ਫਸੇ ਵਾਲੀ—ਅਹਿਤਿਹਾਤ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸਕ-ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰਾਂ 'ਚ ਵੀ ਇਹੀਓ ਰਿਵਾਜ ਸੀ ਕਿ 'ਅਹਿ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ |'





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX