ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਅੱਜ ਦਾ ਵਿਚਾਰ
. . .  1 minute ago
ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਵੱਲੋਂ ਸਾਂਈ ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ 'ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 17 ਜਨਵਰੀ - ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਵੱਲੋਂ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਸਪੋਰਟਸ ਅਥਾਰਿਟੀ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ (ਸਾਈ) ਦੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ 'ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਵੇਂ ਸਰਪੰਚਾਂ ਨੂੰ ਗਰਾਮ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ 21 ਤੱਕ ਦੇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ
. . .  1 day ago
ਖਮਾਣੋਂ ,17 ਜਨਵਰੀ {ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਕਲੇਰ}- ਰਾਜ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਪੰਚਾਇਤ ਵਿਭਾਗ {ਚੋਣ ਸ਼ਾਖਾ} ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਸਮੂਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵਿਕਾਸ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਅਤੇ ਬਲਾਕ ਵਿਕਾਸ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪੱਤਰ ਜਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੌਜੂਦਾ ...
ਕੈਬਨਿਟ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਘਟਾਇਆ ਰਾਕੇਸ਼ ਅਸਥਾਨਾ ਸਮੇਤ 4 ਅਫਸਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਲ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 17 ਜਨਵਰੀ - ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਾਕੇਸ਼ ਅਸਥਾਨਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਅਫਸਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਕੇਂਦਰੀ ਕੈਬਨਿਟ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਮੇਟੀ ਵੱਲੋਂ...
ਸੱਚ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ - ਅੰਸ਼ੁਲ ਛਤਰਪਤੀ
. . .  1 day ago
ਪੰਚਕੂਲਾ, 17 ਜਨਵਰੀ - ਪੱਤਰਕਾਰ ਰਾਮਚੰਦਰ ਛਤਰਪਤੀ ਹੱਤਿਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੁਰਮੀਤ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਏ...
ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਵਿਭਾਗ ਨੇ 7.90 ਕਰੋੜ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨਾਲ ਛੱਤਬੀੜ ਦੀ ਕੀਤੀ ਕਾਇਆ ਕਲਪ - ਸਿੱਧੂ
. . .  1 day ago
ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ, 17 ਜਨਵਰੀ (ਹਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਹੈਪੀ ਪੰਡਵਾਲਾ) - ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਹੈਰੀਟੇਜ ਐਂਡ ਟੂਰਿਜ਼ਮ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਬੋਰਡ ਵੱਲੋਂ ਛੱਤਬੀੜ...
ਛਤਰਪਤੀ ਹੱਤਿਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਨੂੰ ਉਮਰ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ
. . .  1 day ago
ਪੰਚਕੂਲਾ, 17 ਜਨਵਰੀ (ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ) - ਪੱਤਰਕਾਰ ਰਾਮਚੰਦਰ ਛਤਰਪਤੀ ਹੱਤਿਆ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਸੀ.ਬੀ.ਆਈ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਡੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੌਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੁਰਮੀਤ ਰਾਮ ਰਹੀਮ...
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਸਰਾ ਇੱਕ ਦਿਨਾਂ ਮੈਚ ਕੱਲ੍ਹ
. . .  1 day ago
ਮੈਲਬੌਰਨ, 17 ਜਨਵਰੀ - ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਸਰਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਇੱਕ ਦਿਨਾਂ ਮੈਚ 18 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਮੈਲਬੌਰਨ 'ਚ ਖੇਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ 1-1 ਮੈਚ ਜਿੱਤ...
ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ : ਬੀ.ਸੀ.ਸੀ.ਆਈ ਵੱਲੋਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘਰੇਲੂ ਲੜੀ ਲਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਐਲਾਨ
. . .  1 day ago
ਮੁੰਬਈ, 17 ਜਨਵਰੀ - ਬੀ.ਸੀ.ਸੀ.ਆਈ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਘਰੇਲੂ ਲੜੀ ਲਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੜੀ ਤਹਿਤ ਭਾਰਤੀ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ...
ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋਵੇ - ਚੋਣ ਕਮਿਸ਼ਨ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 10 ਜਨਵਰੀ - ਚੋਣ ਕਮਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਚੋਣ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਲੋਕ ਮੰਚ

ਪਾਣੀ ਦਾ ਮੁੱਲ...

ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਪਾਣੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਣੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ ਪਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿਚ ਹੋਏ ਇਕ ਬਿਰਤਾਂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਦੋ ਦੋਸਤ ਆਪਣੇ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਸੀ। ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਮਿੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੈਬਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਖੀਰ ਬਾਹਰੋਂ ਪਾਣੀ ਖ਼ਰੀਦ ਲਿਆਏ। ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਕੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਥੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਸੋਚੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਬੰਦਾ ਆਇਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕੋ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮਿੱਤਰਾ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦੀ 20 ਰੁਪਏ ਦੀ ਇਕ ਬੋਤਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੈਸੇ ਖ਼ਰਚ ਕੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇਕੋ ਬਚੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀ ਬਚੇਗਾ? ਇਸ ਸਾਰੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚਾਹ-ਕੌਫੀ ਤੱਕ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਰਤੋਂ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਨਹਾਉਣ ਆਦਿ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰੇ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮਨੁੱਖ ਸੜਕਾਂ, ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿਚ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਕਾਰਜ ਵਿਧੀ ਦੌਰਾਨ ਪਾਣੀ ਦਾ ਏਨਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵੱਲ ਵੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਖ਼ੁਦ ਕੁਦਰਤੀ ਸੋਮਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪਹਿਚਾਣੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿਓ।

-ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਪਟੇਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਲਜ, ਰਾਜਪੁਰਾ (ਪਟਿਆਲਾ)। ਮੋਬਾ: 80549-74435


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ

ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਵੀ ਵਹਿਮ-ਭਰਮ ਅਤੇ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਵਹਿਮ-ਭਰਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਰਥ ਡਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ 36 ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਵਹਿਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੱਕਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੱਲਿਤ ਵਹਿਮ-ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਰਾਹ ਕੱਟਣਾ, ਛਿੱਕ ਮਾਰਨੀ, ਪਿੱਛੋਂ ਹਾਕ ਜਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਨੀ, ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਦਿਹਾੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵਹਿਮ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਵਹਿਮ ਆਦਿ ਅਨੇਕਾਂ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨਪੜ੍ਹ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਅੱਜ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਹਿਮਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਤਨ ਇਤਿਹਾਸ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਰੂਆਂ-ਪੀਰਾਂ ਅਤੇ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਦਾਹਰਨ ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਥਾਂ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਢੋਂਗਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਐਨੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਪਸਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਫਸਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਿਚ ਰੁਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਠੱਗੀ ਪਖੰਡੀ ਬਾਬਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਨੇਕਾਂ ਭਰਮਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਜਾ ਵੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦਸਾਂ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੇਰਿਆਂ 'ਤੇ ਉਜਾੜਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਝਾਇਆ ਇਕ ਕੰਨ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖਾਣਾ, ਬਰਤਨ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੌਕਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਜਾ ਕੇ ਬਰਤਨ ਧੋਣ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਬਲਾਕ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਢੋਂਗੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੋਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਸਬੰਧੀ ਸੈਮੀਨਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਕੈਂਸਰ ਰੂਪੀ ਦੈਂਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪਖੰਡਵਾਦ ਖਿਲਾਫ ਲਹਿਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰ ਸਕੀਏ।

-ਸਰਕਾਰੀ ਐਲੀ: ਸਕੂਲ, ਰਾਜਗੜ੍ਹ (ਸਮਾਣਾ-2)। ਮੋਬਾ: 94175-43175

ਮਾਣ-ਮੱਤੇ ਅਧਿਆਪਕ-19

ਮਦਰ ਟਰੇਸਾ ਬਣ ਬਹੁੜਦੇ ਹਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਐਵਾਰਡੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕਾਂਤਾ ਗੋਇਲ ਲਹਿਰਾਗਾਗਾ

ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇਕਲੌਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਐਵਾਰਡੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕਾਂਤਾ ਗੋਇਲ ਦਾ ਜਨਮ 5 ਮਾਰਚ 1960 ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਿਜ ਲਾਲ ਗੁਪਤਾ ਦੇ ਘਰ ਮਾਤਾ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਧਰਤੀ ਸ਼ਹੀਦ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਸੁਨਾਮ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਇਕ ਆਦਰਸ਼ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਜ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਮੁੱਢਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਝਲਕਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਨਿਆ ਸਕੂਲ ਸੁਨਾਮ ਤੋਂ ਮੁਢਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਨੇ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਐੱਮ.ਏ., ਐਮ.ਫਿਲ, ਬੀ.ਐੱਡ, ਐਮ.ਐੱਡ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਲਜਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਮਾਣ ਹੋਰ ਦੁੱਗਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਕੀਆਂ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾਸ੍ਰੋਤ ਰਹੇ ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਥਲੇਸ ਤੋਂ ਸਾਲ 1980 ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਹਿੰਦੀ ਟੀਚਰ ਅਧਿਆਪਨ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਛਾਜਲੀ ਵਿਖੇ 7 ਸਾਲ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਗਰਲ ਸਕੂਲ ਲਹਿਰਾਗਗਾ ਵਿਖੇ 30 ਸਾਲ ਵਡਮੁੱਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ਵਿਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਹਿਯੋਗ ਲੈ ਕੇ 6 ਕਮਰੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਦੀ ਦਿਖ ਸੰਵਾਰਨ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਭੁਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮੈਡਲ ਗੋਇਲ ਇਸੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਸਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਵਰਤਣ ਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਨੂੰ ਸਾਲ 2001 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਸਟੇਟ ਐਵਾਰਡ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 36 ਸਾਲ ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਵੈ-ਇੱਛਤ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸਕਰ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਸਮਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨਾ, ਦੀਨ-ਦਲਿਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਾਦਾ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਪੰਜਾਬ ਮਹਿਲਾ ਅਗਰਵਾਲ ਸਭਾ ਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਦਰਪੇਸ਼ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਹੱਕ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਚੰਗੇ ਬੁਲਾਰੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਦੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਜਨਾਂ ਸਨਮਾਨ ਪੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਅਧਿਆਪਕ ਐਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਅੱਜ-ਕਲ੍ਹ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਰਿੰਦਰ ਗੋਇਲ ਵਾਸੀ ਲਹਿਰਾਗਾਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਦੱਬੇ, ਕੁਛਲੇ, ਲਤਾੜੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਜਿਥੇ ਮਦਰ ਟਰੇਸਾ ਬਣ ਬਹੁੜਦੇ ਹਨ ਉਥੇ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਫਤ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੇ ਲਈ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਲੜਕੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਡਮ ਗੋਇਲ ਮਾਂ ਬਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਮਾਣ ਮੱਤੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਲਈ ਮੇਰੀ ਇਹੀ ਦੁਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ।

ਮੋਬਾਈਲ : 93565 52000

ਮਾੜੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਅਭੁੱਲ ਪੀੜ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਠਦੀ ਹੈ...

ਘਟਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਛੱਬੀ ਸਤਾਈ ਵਰ੍ਹੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਖਾੜਕੂ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਸਿਖ਼ਰ ਤੋਂ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਫ਼ੌਜ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਤਲਾਸ਼ੀ ਅਭਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਹਰਲ ਹਰਲ ਕਰਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਖ਼ੈਰ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ 13-14 ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ ਸੀ ਤਾਇਆ ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਬਾਪੂ ਨਾਜਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਕਲਾ ਦੀ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਦੇ ਅਸਰ ਸਦਕਾ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਡਾਢਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ । ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਅਜੀਤ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਲਾਂਘ ਪੁੱਟੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਹਾਕਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਨਮੈਨ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਜ਼ਬਤ ਹੋਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਕਰ ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਜੋ ਜੀਰਖ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਚਾਹ ਪਾਣੀ ਛਕਦਾ ਤੇ ਪਿੰਡ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲਗਵਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿੰਡਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਮਾਤਰ ਸੀ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਅੰਦਰ ਮਹਿਜ਼ ਨੌਂ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਅੰਦਰ ਕੁੱਲ ਅਠਾਹਟ ਅਖ਼ਬਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਾਕਰ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇਰੀ ਜਾਂ ਛੁੱਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਸੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚੇਟਕ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਜਿਸ ਸੜਕ ਤੋਂ ਹਾਕਰ ਨੇ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਮੋਟਰ 'ਤੇ ਬੈਠ ਉਸ ਨੂੰ ਉਡੀਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣਾ ਕਈ ਵਾਰ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਰ ਪੈਣਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਘਰ ਲਗਵਾਉਣ ਲਈ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪਰ ਜ਼ੁਲਮੋ ਤਸ਼ੱਦਦ ਦੇ ਝੰਬੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਖੋਅ ਚੁੱਕੇ ਜੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਉੱਖੜੇ-ਉੱਖੜੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਾਟਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇਣ ਨਾ ਆਇਆ ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਉਡੀਕ ਕੇ ਘਰੋਂ ਚੋਰੀ ਸਾਈਕਲ ਚੁੱਕ ਮਲੇਰ ਕੋਟਲੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ੂਟ ਵੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਸਿਆਲ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਲੋਹੜੇ ਦੀ ਧੁੰਦ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਕਾਫੀ ਬਹਿਸਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੇਵਲ ਦੋਧੀਆਂ ਦੇ ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਣ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹੀਂ ਪੈਰੀਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਮੈਂ ਚਾਰ ਪੰਜ ਸਬਜ਼ੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਸਾਈਕਲ ਠਿੱਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਪੁਲਸੀਏ ਨੇ ਵਿਸਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੜਕਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ 'ਤੁਮਨੇ ਕਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈਂ?' ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਨਿਕਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲੈਣਾ ਹੈ 'ਅਰੇ ਤੁਮਕੋ ਅਖ਼ਬਾਰ ਕੀ ਪੜੀ ਹੈ ਜਹਾਂ ਲੋਕ ਮਰ ਰਹੇ ਹੈ' ਇੰਨਾ ਕਹਿ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲਾ ਮੋਟਾ ਰੂਲਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾਵਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਹੜਾ ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਮੱਡਗਾਰਡ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਮੱਡਗਾਰਡ ਟੁੱਟ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਮੈਂ ਪਿਛਲਖੋਰੀ ਭੱਜਿਆ ਇਕ ਰੂਲਾ ਫੇਰ ਗੋਲੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਜਿਹੜਾ ਧਂੈਅ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਮੌਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਵੱਜਿਆ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਚੱਪਲਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਪਿੰਡ ਆਉਂਦੇ ਨੂੰ ਡਾਂਗ ਦੀ ਚਸਕ ਹੱਦੋਂ ਵਧ ਗਈ, ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਮਲ ਮਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿੱਧਾ ਖੇਤ ਨੂੰ ਗਿਆ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁੱਟ ਪੀ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭੁੱਲਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਾਰ ਬਾਰ ਮੇਰੇ ਜ਼ਹਿਨ ਤੇ ਤੈਰਦੇ ਰਹੇ। ਘਰੇ ਪਹੁੰਚ ਸਾਈਕਲ ਡਰਦਿਆਂ ਡਰਦਿਆਂ ਇਕ ਨੁੱਕਰੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਮਾਂ ਨੇ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਝਿੜਕਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੌਰ ਦੀ ਚੀਸ ਨੇ ਪਾਸਾ ਵੀ ਨਾ ਪਲਟਣ ਦਿੱਤਾ ਗਰਮ ਇੱਟ ਦਾ ਸੇਕ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਉਹ। ਖੌਰੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਾਹਿਤਕ ਚੇਟਕ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੀ ਕਲਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪੈਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕੁਝ ਲਿਖ ਕੇ ਕਰ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਭਰਵਾਂ ਯੋਗਦਾਨ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਵੀ ਜਦ ਮੋਢੇ ਦੀ ਪੀੜ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾੜੇ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਕ ਧਾਅ ਜ਼ਰੂਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਖ਼ੈਰ ਮਾਲਕ ਭਲੀ ਕਰੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਨਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਫੇਰ ਨਾ ਵੇਖਣੇ ਪੈਣ।

-ਮੋਬਾਈਲ : 9463463136

ਰਿਫ਼ਲੈਕਟਰ ਲਾਉਣ ਦਾ ਵੇਲਾ

ਸਰਦੀ-ਧੁੰਦ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧੁੰਦ ਦਸੰਬਰ-ਜਨਵਰੀ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਘਣੇ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਧੁੰਦ ਕਾਰਨ ਸੜਕਾਂ ਉੱਪਰ ਫਿਰਦੇ ਅਵਾਰਾ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸੜਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀਆਂ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਨੈਤਿਕ ਫਰਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵਾਹਨਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਮੋੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਥਾਵਾਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹਨ, ਏਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਾਦਸੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਲਾ ਕੇ ਹਾਦਸੇ ਘੱਟ ਕਰਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਈਏ। ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾ ਸਾਡੇ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਹਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਦਰਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬਾਖੂਬੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰਾਂ-ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦਸਵੰਦ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਿਰਤਾਂ ਪਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਲੱਗੇ ਟੋਲ-ਪਲਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਮੋਟਰਾਂ ਨੇ ਰੁਕਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ-ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਭਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਈਕਲ, ਸਕੂਟਰ, ਟਰੈਕਟਰ-ਟਰਾਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਤੋਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਚੱਲੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਵੀਰ ਅਵਾਰਾ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਹੈ। ਸੋ, ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਇਆ ਜਾਵੇ। ਸੜਕ 'ਤੇ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਨਾ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਆਏ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਕੱਪੜੇ, ਬੂਟ ਪਾਏ ਹਨ, ਜੋ ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋ ਆਓ, ਸੜਕ 'ਤੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਲਾਈਏ। ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਅਜਿਹੇ ਉਪਰਾਲੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਕੋਲ, ਫ਼ੌਜ ਕੋਲ ਮਨੁੱਖੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਲਸ-ਪੋਲੀਓ ਮੁਹਿੰਮ ਲਈ ਹਰ ਗਲੀ-ਮੋੜ 'ਤੇ ਮਿੱਥੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਦਵਾਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਮਰ ਦੇ ਹਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਫ਼ਲ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹੇ ਹਫ਼ਤੇ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਿਫਲੈਕਟਰ ਲਾਉਣੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈਏ।

-(ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ)। ਮੋਬਾ: 81469-33733

ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਚ ਸਪੀਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਦੂਦ ਅੰਦਰ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ

ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਿਆ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਅੰਦਰ ਸਪੀਕਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਮਸਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਹੁੰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਲੱਗੇ ਧੂਤਰੇ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਾਰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਪਲ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਪੀਕਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਮਾਰਾ ਵੱਡਾ ਸੈੱਟ ਲਿਆ ਕੇ ਸਪੀਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵੀ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਪੀਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ ਪਰ ਸਪੀਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਸਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਫੋਨ 'ਤੇ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਵੱਡਾ ਸਪੀਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਨਾਊਂਸਮੈਂਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਗਰ ਕੀਰਤਨ ਸਮੇਂ, ਸੰਗਰਾਂਦ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਵਿਸਾਖੀ 'ਤੇ ਲਗਾਏ ਜਾਣ। ਪ੍ਰਭਾਤ ਫੇਰੀਆਂ ਸਮੇਂ ਵੀ ਘੱਟ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਪੀਕਰ ਵਰਤੇ ਜਾਣ। ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਠੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵੇੇਲੇ ਆਪਣੇ ਲਾਗੇ ਪਏ ਸੈੱਟ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਘੱਟ ਕਰ ਲੈਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਇਸ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਵਾਜ਼ ਘੱਟ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਤੇ ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਸੁਣਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਆਵੇਗਾ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਜੇਕਰ ਇਕ ਪਿੰਡ ਇਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਮੁਹਿੰਗ ਵਾਂਗ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਹਰੇਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਉੱਪਰ ਟੰਗੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਸਪੀਕਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਹਾਲ ਅੰਦਰ ਘੱਟ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਸਪੀਕਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਹੋਵੇਗੇ।

-ਪਿੰਡ ਸੋਹੀਆਂ, ਡਾਕ: ਚੀਮਾ ਖੁੱਡੀ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ।

ਮਾਰੂ ਨੀਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਬਣਨ ਲੱਗੇ ਬੇਗ਼ਾਨਾ ਧਨ

ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਜਦ ਲੜਕੀ ਜੰਮਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਬੇਗਾਨਾ ਧਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਲੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਿਛਲੇ 10-15 ਸਾਲ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਤੁਕ ਲਾਗੂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ। ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਕਿਸੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਘਾਤਕ ਸਿੱਧ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਧੱਸਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ 'ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੱਢ-ਵੱਢ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਲਾਰੇ-ਲੱਪਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਿਆਸੀ ਕਿੜਾਂ ਕੱਢਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ ਕਾਰਖਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵੀ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਸੂਬਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ 10-16 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ-ਬਾਹਰ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੇਚ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਤੋਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਆਬੇ ਅਤੇ ਮਾਝੇ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ 'ਤੇ ਖਰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੱਚੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਫਤਰਾਂ ਅੱਗੇ 'ਨੋ ਵੈਕਨਸੀ' ਦੀ ਲਿਸਟ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸਿਰਫ ਬਾਹਰ ਜਾਣ 'ਤੇ ਟਿਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਈਲੈਟਸ ਕਰਵਾਉਣ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ ਪਰ ਪਿਛਲੇ 4-5 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਲੜਕੇ-ਲੜਕੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਈਲੈਟਸ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਗੈਰ-ਕਨੂੰਨੀ ਸਕੂਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਤਰੱਕੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਘੱਲਣ ਲਈ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਜਾਂ ਟਰੈਵਲ ਏਜੰਟੀ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੈਰ-ਕਨੂੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਤੇ ਟਰੈਵਲ ਏਜੰਟਾਂ ਦੀ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਬਜ਼ਬਾਗ ਦਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦਾ ਲਾਲਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇੇ ਜਾਅਲੀ ਵੀਜ਼ੇ ਲੁਆ ਕੇ ਬਾਹਰਲੀਆਂ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਧੱਕੇ ਖਾਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 15-16 ਲੱਖ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਪਰ ਇਕ ਮੱਧਵਰਗੀ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰਨ ਬਾਹਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ-ਬਾਰ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਬਹੁਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚ ਕੇ ਅੱਕ ਚੱਬਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਅਫਸਰ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਤਰੱਕੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਆਮ ਜਨਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਟੂਆਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਧਸਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਸੋਚੇਗੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਜਾਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਭਰਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮਸਤ ਰਹੇਗੀ?

-ਨੇੜੇ ਭਾਰੂ ਗੇਟ, ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ। ਮੋਬਾ: 94174-47986

ਸਾਡੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਬਜ਼ੁਰਗ

'ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਬੰਦਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਚਰਦੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਵੰਡਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੇ-ਦਰਬਾਰੇ ਨੌਕਰੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ', ਅਜਿਹਾ ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਿਛਲੇ 70-80 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਏ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋ-ਚਾਰ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਲੱਭਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖਦੇ ਵੀ ਸਨ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜੋ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ, ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ ਤੇ ਲਿਆਕਤ ਬਾਕਮਾਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਕਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਚਰਨ ਵਾਲੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ ਲੋਕ ਸਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੁਸਤੀਆਂ-ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਾਣਦੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਤੀ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਰਾਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਜਿੰਨਾ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸੀ ਟੋਟਕੇ ਪਤਾ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਿੰਜ ਕਰਨਾ, ਸਭ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਾਨੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਵਕਤ (ਟਾਈਮ) ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਘੜੀ ਦਾ ਵਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਵਾਲੇ ਵਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਗਿਣਤੀ-ਮਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾਪਦੇ-ਤੋਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ, ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਤਾਂ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਭ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਦੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਡੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਬਲੀਅਤ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਲਗਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੇ ਹੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਧਰਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਲੜੀ ਵਿਚ ਪਰੋ ਕੇ ਇਕੱਠ ਨਿਭਾਏ।

-ਸਾਇੰਸ ਅਧਿਆਪਕ। ਮੋਬਾ: 84379-00582

ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਸੜਕੀ ਹਾਦਸਿਆਂ ਵਿਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਵਾਧਾ

ਭਾਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸੜਕਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਵਾਜਾਈ ਦੀਆਂ ਬਿਹਤਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਜਾਨ ਦਾ ਖੌਅ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਸਾਰੀਆਂ ਸਬੰਧਤ ਧਿਰਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ। ਹਾਦਸਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਆ ਰਹੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਪਰ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਸ਼ਾ ਕਰਕੇ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਓਵਰਲੋਡ ਵਾਹਨ ਵੀ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪ ਤਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਪਰ ਅਨੇਕਾਂ ਬੇਕਸੂਰ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸੜਕੀ ਹਾਦਸੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤਾਜ਼ਾ ਰਿਪੋਰਟ ਤੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 10-15 ਵਿਅਕਤੀ ਸੜਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲਗਭਗ 6000 ਸੜਕੀ ਹਾਦਸੇ ਵਾਪਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ 5077 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਵਾਜਾਈ ਜੋਖਮ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੜਕਾਂ ਉੱਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਰੋਕਣ ਲਈ ਠੋਸ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਸਤਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਤਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਨਿੱਜੀ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਜਨਤਕ ਸੇਵਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਨ। ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਫਰ ਸੌਖਾ ਤੇ ਸਸਤਾ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੋਕ ਨਿੱਜੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੜਕੀ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਲਾਇਸੰਸ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਠੋਸ ਨੀਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਸੜਕੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਲਾਇਸੰਸ ਬਣਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਠਕ੍ਰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਾਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੜਕੀ ਨਿਯਮਾਂ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਚਲਾਨ ਕੱਟਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬਲਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਕ ਲਹਿਰ ਉਸਾਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੜਕਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਲਹਿਰ ਹੈ ਸੜਕ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਕਾ ਨਾ ਸੰਭਲਿਆ ਤਾਂ ਅਣਆਈ ਮੌਤ ਜਾਨਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਅੱਧ ਵਿਚਾਲੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।

-ਪਿੰਡ ਭੋਤਨਾ (ਬਰਨਾਲਾ)। ਮੋਬਾ: 94635-12720

ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਚੌਗਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੀ ਦੇਣ ਹੈ?

ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਅੰਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨੂੰ ਹਵਾ ਭਾਵ ਆਕਸੀਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੀ ਦੇਣ ਹੈ? ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਖਾਣ ਲਈ ਦਾਣੇ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਹਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਮੰਗਦੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹਾਂ ਪਰ ਸਾਡੀ ਸਾਡੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਚੌਗਿਰਦੇ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇਣ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜੇਕਰ ਜਵਾਬ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਾਣੇ, ਪੀਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਚੌਗਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਧਲਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਹੇ। ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਫਾਲਤੂ ਰਸਾਇਣ ਸਿੱਧੇ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਗੰਧਲਾ ਵੇਸਟ ਸਿੱਧਾ ਬੋਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਲਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਸੋੋਚੋ ਇਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਮਾਰੂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਸਲਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਰੇਹਾਂ, ਸਪਰੇਹਾਂ, ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਾਇਣ ਸਿੱਧਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਕਲੀ ਦੁੱਧ, ਖੋਆ, ਪਨੀਰ, ਪਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਚੌਲ, ਖੰਡ ਸਭ ਮਿਲਾਵਟੀ। ਅੱਗੇ ਅਖਾਣ ਸੀ ਕਿ 'ਖਾਓ ਪੀਓ ਐਸ਼ ਕਰੋ' ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅਜੋਕਾ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਕੁਝ ਇਵੇਂ ਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਖਾਉ ਪੀਓ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਮੁੱਲ ਲਓ'। ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗੜਿਆ, ਬਸ ਲੋੜ ਹੈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੀ ਕੰਡੇ ਬੀਜ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਕਰੀਬ ਡੇਢ ਕਰੋੜ ਦਰਖ਼ਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਜੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦਰੱਖ਼ਤ ਲਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਪੈਸਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉਪਰ ਖਰਚਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਾਡੀ 'ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ' ਨੂੰ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਬਣਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ। ਲੋੜ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਰਲ-ਮਿਲ ਕੇ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰਨ ਦੀ। ਆਓ ਇਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਜਾਮਨ ਬਣੀਏ।

-ਬਰਨਾਲਾ। ਮੋਬਾ: 94176-39004

ਵਧ ਰਿਹਾ ਭੀੜਤੰਤਰ-ਲੋਕਤੰਤਰ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ

ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ ਕਿ ਭੀੜ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਆਪਮੁਹਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਭੀੜ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਭੀੜਤੰਤਰ ਯਕੀਨਨ ਹੀ ਸਮਾਜ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਹੈ। ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਭੀੜ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੈਣ ਲੱਗਿਆਂ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਂਦੀ। ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਮਨਫੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੀਤੇ ਦਿਨੀਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਭੀੜਤੰਤਰ, ਲੋਕਤੰਤਰ 'ਤੇ ਭਾਰੂ ਪੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਬੀਤੇ ਦਿਨੀਂ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਧੂਲੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਅਫਵਾਹ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੜਕੀ ਭੀੜ ਵਲੋਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਨਸ਼ਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਜਕੋਟ ਤੇ ਮਨੀਪੁਰ ਵਿਚ ਵੀ ਬੱਚੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਜੂਮ ਵਲੋਂ ਬੇਕਿਰਕੀ ਨਾਲ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਮੁੱਚੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਬੱਚੇ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਅਫ਼ਵਾਹ ਤਹਿਤ ਹੀ 20 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਵਲੋਂ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੰਵੇਦਨਹੀਣਤਾ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਦੀ ਇਕ ਘਟਨਾ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਬਾੜਮੇਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਦਸੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ 3 ਵਿਅਕਤੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਥਪਥ ਪਏ ਤੜਪਦੇ ਰਹੇ। ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੈਲਫੀਆਂ ਲੈਂਦੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਵਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਗਊ-ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਦੇ ਹਿੰਸਕ ਗਰੁੱਪਾਂ ਸਬੰਧੀ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿਚ ਸਰਬਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਗਊ-ਹਿੰਸਾ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਖਤ ਕਦਮ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਰਬਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਕ ਪਟੀਸ਼ਨ 'ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਸੰਸਦ ਨੂੰ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਵੱਖਰਾ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੇਠਲੀਆਂ ਅਦਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਕਾਰੇ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ 'ਚ ਦਰਸਾਈ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅਪਰਾਧੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਨਾਖਤ ਕਰ ਲੈਣਾ ਜਨਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੱਕੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਭੀੜ ਵਲੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਲਈ ਸਰਕਾਰ, ਸਮਾਜ ਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਲਵੇਂ ਉੱਦਮ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਭੜਕਾਊ ਸਮੱਗਰੀ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਉਪਬੰਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ 'ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਘੋਖ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਕਦਮ ਉਠਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੁਲਿਸ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿਚ ਰਵਾਨਗੀ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਵਧਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ਕੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਜੂਮੀ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਜ਼ਾਮ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਭੀੜਤੰਤਰ ਲੋਕਤੰਤਰ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਸਾਬਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

-ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕਾ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀ: ਸੈਕੰ: ਸਕੂਲ, ਚਹਿਲਾਂਵਾਲੀ (ਮਾਨਸਾ)। ਮੋਬਾ: 90565-26703

ਮਾਣ-ਮੱਤੇ ਅਧਿਆਪਕ-18

ਅਨਮੋਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਨ ਕੌਮੀ ਐਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੇਤਾਬ

ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਸੇ ਇਕ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਇਹੀ ਸੁਫਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਮਾਜ ਦਾ ਗੌਰਵ ਬਣੇ ਇਸੇ ਸੋਚ ਸਦਕਾ ਚੰਗਾ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅੰਦਰ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਵਿਦਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੇਤਾਬ ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਵਰਗ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਜਦਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਉਹ ਅਮਨਮੋਲ ਹੀਰਾ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। 1 ਅਗਸਤ 1933 ਨੂੰ ਜਨਮੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੇਤਾਬ ਜੀ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ 85ਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਚ ਅੱਜ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾਦਿਲੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਆਪ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸੇਠ ਸ੍ਰੀ ਹਰਪ੍ਰਸਾਦ ਰਿਆਸਤ ਜੀਂਦ ਦੀ ਸਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਸਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸਵ: ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਤਪਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਬੀ.ਏ. ਬੀ.ਐੱਡ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਨੇ 1953 ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਹਰੀਗੜ੍ਹ ਹਾਟਵਾਲੀ ਖੇੜੀ ਤੋਂ ਅਧਿਆਪਨ ਦਾ ਪਾਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿੱਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀ ਲਈ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਸਾਲ 1993 ਵਿਚ ਸੰਗਰੂਰ ਤੋਂ ਬਤੌਰ ਬਲਾਕ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਫਸਰ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਵਡਮੁੱਲੇ ਤੇ ਅਣਥੱਕ ਕਾਰਜਾਂ ਕਰਕੇ 1982 ਵਿਚ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਰਾਜ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਨੇ ਜਿਥੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਾਲੀਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਾਬਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਉਰਦੂ ਦੇ ਸਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰ ਰੁਬਾੲਗੋ ਅਖ਼ਤਰ ਰਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਸਤਾਦ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਜ਼ਾ ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕੰਵਰ ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਦੇ ਸ਼ਇਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਰਦੂ ਜ਼ਬਾਨ ਵਿਚ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਣ ਉਪਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਾ: ਤੇਜਵੰਤ ਮਾਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰਮੇਲ ਮਡਾਹੜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਹ 13 ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੈਰ ਅਤੇ ਇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀ ਜਨਾਬ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੇਤਾਬ ਜੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਭਾਲਾ ਬਸਤੀ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਸੈਂਟਰ ਹੈੱਡ ਟੀਚਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1988 ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਾਏ ਵਡਮੁੱਲੇ ਯੋਗਦਾਨ ਬਦਲੇ ਕੌਮੀ ਅਧਿਆਪਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਜੀ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਉਮਰ ਭਰ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਪੁੱਤਰ ਐਡਵੋਕੇਟ ਰਘਵੀਰ ਸ਼ਿਵਹਰੇ ਵਕਾਲਤ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪੁੱਤਰੀ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਰੇਸ਼ਮਾ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਵੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਬੇਤਾਬ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥਣ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਕਿਰਨ ਸ਼ਿਵ ਹਰੇ ਨਾਲ ਸੰਗਰੂਰ ਵਿਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਾਡੇ ਸੰਗਰੂਰ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।

-ਰਾਜੇਸ਼ ਰਿਖੀ ਪੰਜਗਰਾਈਆਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਪੰਜਗਰਾਈਆਂ (ਸੰਗਰੂਰ) ਮੋਬਾਈਲ : 936565 52000

ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀਆਂ ਘਰਾਂ 'ਚ ਧੂਣੀਆਂ

ਨਰਮਾ ਚੁਗ ਕੇ ਟਿੰਡੇ ਤੋੜ ਕੇ ਦੀਵਾਲੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੋਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੋਠੇ ਟੀਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਿਆਲ ਦੀ ਕੋਸੀ ਧੁੱਪ ਟੀਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ। ਟੋਕਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿਟੀਆਂ ਪੱਟ ਕੇ ਜੱਫੇ ਭਰ-ਭਰ ਟਰਾਲੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਮੂਹਰੇ ਬਾਲਣ ਖਾਤਰ ਛੌਰ੍ਹ ਲਾਹੇ ਜਾਂਦੇ। ਵਿਹੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਣੇ ਲਿਫਾਫੇ ਫੜ ਕੇ ਛੌਰਾਂ 'ਚੋਂ ਨਰਮਾ ਚੁਗਦੇ ਤੇ ਹੱਟੀ 'ਤੇ ਵੇਚ ਕੇ ਰੂੰਗਾ ਖਾ ਲੈਂਦੇ। ਸਿਆਲ ਦੀਆਂ ਧੂਣੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਬੇ ਟੀਂਡੇ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੇ। ਨਰਮਾ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਤੇ ਸਿੱਕਰੀਆਂ ਸੁੰਭਰ ਕੇ ਧੂਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਮਾਘ-ਫੱਗਣ ਤੱਕ ਲੋਕ ਨਰਮੇ ਦੇ ਆਹਰੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਠਿਆਂ ਉੱਪਰੋਂ ਟੀਂਡੇ ਲਾਹ ਕੇ ਫੁੱਟ ਚੁਗ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਿੱਕਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧੂਣੀ ਬਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਸਾਂਝੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਈ-ਕਈ ਜੀਅ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧੂਣੀ ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਪਣੱਤ, ਮੋਹ, ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਆਂਢੀ-ਗੁਆਂਢੀ ਵੀ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ, ਟੀਂਡੇ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਧੂਣੀ ਸੇਕੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਨਰਮੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਘੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਦੇ ਸੌਰ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਬਚਪਨ ਖੇਡ ਸਕੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧੂਣੀਆਂ ਬਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੇਸ਼ੱਕ ਹੀਟਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹਾ ਨਿੱਘ ਰਿਹਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਕਰੀਆਂ ਦੀ ਧੂਣੀ ਜਿਹਾ ਨਿੱਘ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

-ਪਿੰਡ ਕੋਟਲੀ ਅਬਲੂ। ਮੋਬਾ: 73077-36899

ਪੰਚਾਇਤੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਭਾਈਚਾਰਾ

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੰਚਾਇਤੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਲੋਕਰਾਜ ਚੋਣ ਵਿਧੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਚੁਣੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੰਭਾਲ ਲੈਣਗੀਆਂ। ਪੰਚਾਇਤ ਲੋਕਰਾਜ ਦੀ ਮੁਢਲੀ ਇਕਾਈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਅਦਾਲਤ ਹੈ। ਪੰਚਾਇਤ ਵਿਚ ਸਰਬਸੰਮਤੀ ਨਾਲ ਹੋਏ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਲੋਕ-ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਮਾਰੂ ਨੀਤੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖੋਹੇ ਤਾਂ ਵਕਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕ-ਵਿਰੋਧੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ। ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਲਮ ਤੇ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਲੜਦੇ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤੀ ਚੋਣਾਂ 'ਚ ਪਿਛਲੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਣ ਵਧੀਕੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਂਗਰਸੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੋਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲੈਣ ਦੀਆਂ ਬੜ੍ਹਕਾਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀਆਂ ਪਰ ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਕਾੜ੍ਹਨੀ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਉਬਾਲੇ ਜ਼ਰੂਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਚੋਣ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਮੀਡੀਏ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਂਗਰਸੀ ਅਕਾਲੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੜ੍ਹਕਾਂ ਦੇ ਗਿਣ-ਗਿਣ ਕੇ ਲਏ ਹੋਏ ਬਦਲਿਆਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੰਚਾਇਤੀ ਚੋਣਾਂ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਪਿਛਲੇ 15 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਲੋਕਰਾਜੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧੱਬਾ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਰੋ-ਪੈਰ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਸਮਾਜ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਖਤਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਰਸ ਹੋ। ਜਿਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਵਸਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੰਚਾਇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੰਚਾਇਤ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸਬੰਧ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚੀ ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਲਕੇ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਨੇਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ ਕਿ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਨੇਤਾ ਨੇ ਸਰਪੰਚ ਚੁਣਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਕਿਰਦਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਨੇਤਾ ਦਾ ਥਾਪਿਆ ਸਰਪੰਚ ਨੇਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਪਰ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਪੰਚਾਇਤੀ ਚੋਣਾਂ ਵੱਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਗਰੀਬਾਂ, ਪਛੜੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਸਰਪੰਚੀ ਲਈ ਸਰਬ-ਸਹਿਮਤੀਆਂ ਕਰੋ ਤੇ ਕਰਾਓ। ਨਿਰਪੱਖ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਤੇ ਹੱਕ-ਸੱਚ, ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਤੇ ਸਰਬ-ਸਹਿਮਤੀਆਂ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਚੋਣਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੇਲੋੜੇ ਖਰਚਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਈਚਾਰਕ ਤਰੇੜਾਂ ਮਿਟ ਜਾਣਗੀਆਂ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਮੁੱਲਾਂਵਾਲ, ਬਲਾਕ ਕਾਹਨੂੰਵਾਨ (ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ)। ਮੋਬਾ: 84646-26425

ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਉਪਾਅ ਹੈ ਕੈਂਸਰ ਦਾ

ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਨਾਲੋ ਕੈਂਸਰ ਮੌਤ ਦੀ ਦਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਵੱਧ ਹੈ। ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਾਵੇ ਕੈਂਸਰ ਰੋਗ ਪਨਪਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ ਕੈਂਸਰ ਦੀ ਛਾਣਬੀਣ ਲੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੂਸ਼ਿਤ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅਲਾਮਤਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨਾਮੁਰਾਦ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਸਰਕਾਰੀ ਉਪਰਾਲੇ ਜਾਰੀ ਹਨ ਪਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਫਾਇਦਾ ਲੈਣ ਵਿਚ ਜਨਤਾ ਪਛੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਡੀਕਲ ਖੇਤਰ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਖਿਆਂ-ਜੋਖਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਵੀ ਇਹ ਰੋਗ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। 'ਨੀਮ ਹਕੀਮ ਖ਼ਤਰਾ ਏ ਜਾਨ' ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਾਂਹ-ਪੱਖੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹਨ। ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਧਾਗੇ-ਤਵੀਤਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਂਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੈਂਸਰ ਦੀ ਕਰੋਪਤਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖੋਜਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਪੱਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ। ਕੈਂਸਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਏਨਾ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦਰ ਇਸ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਧ ਹੈ। ਘੱਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਡਰ ਕਾਰਨ ਝੋਲਾ ਛਾਪ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੈਂਸਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰੱਸਿਆ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਫਿੱਕੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਦੀ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹ, ਲਿਖ ਅਤੇ ਸੁਣ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆ ਪਰ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰੋਗ ਦੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਨੀਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਸੁਖਾਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਬੱਝੇ।

-ਅਬਿਆਣਾ ਕਲਾਂ। ਮੋਬਾ: 98781-11445

ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ

ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠ ਸਿੱਧੇ-ਅਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨਾਂਅ ਭਾਰਤ ਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮੁਤਾਬਿਕ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਵੀਆਂ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆ ਨੀਤੀਆਂ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਨੂੰ ਬੜਾਵਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਰਕਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਨਿੱਜੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਬਸਤੀਵਾਦ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਬਸਤੀਵਾਦ ਜਿਥੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਲ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਵਰਤਾਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉੱਤਰ ਬਸਤੀਵਾਦ ਬਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਥਾਪਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਰਾਨ ਅਤੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਕੁਝ ਹੀ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ-ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ, ਫਿਲਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਬਾਰੇ, ਉਥੋਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਰਕਾਰ ਹੀ ਹੈ। ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲੁਪਤ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਸਤੀਕ੍ਰਿਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇਕ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਜੀ ਦੁਨੀਆ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਛੜੇ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸੈਨਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਬਸਤੀਵਾਦ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਉੱਘੜਵਾਂ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਆਰਥਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ ਆਪਣੀ ਕੌਮੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਹ ਲੁੱਟ-ਖਸੁੱਟ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰੇਟਾਂ 'ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਫੀਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੰਗਵਾਉਣ ਦੀ ਇਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਅਸੀਂ ਆਮ ਲੋਕ ਸਮਝ ਲਵਾਂਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਰਹੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਕਿਤੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।

charan.rajor@gmail.com

ਸੇਵਾ ਕਾਲ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਵਧੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਘਟੀ

ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਲ 2012 ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸੇਵਾ ਕਾਲ ਦੇ 58 ਸਾਲ ਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤੀ 'ਚ ਸਾਲ-ਸਾਲ ਕਰਕੇ 2 ਸਾਲ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦਾ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਘਟੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੇ 5-6 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਟਾਈਪ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ ਪਰ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਅਧਿਕਾਰੀ/ਕਰਮਚਾਰੀ ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਘਟੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜਲ ਸਰੋਤ ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਹੈੱਡ ਡਰਾਫਟਸਮੈਨ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਅ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਧੜਾਧੜ ਪੱਤਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਅਨੁਮਾਨ ਆਨਲਾਈਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਪਰ ਸੇਵਾ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਜੇ.ਈ./ਏ.ਈ. ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਡਰਾਇੰਗ ਬ੍ਰਾਂਚ ਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਡਰਾਇੰਗ ਕੇਡਰ ਵਿਚ ਸਾਲ 1980 ਅਤੇ ਸਾਲ 1982 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਰਤੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਟਾਫ ਦੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਮੌਜੂਦਾ ਸਟਾਫ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਟਾਫ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ/ਵਾਧੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਨ-ਲਾਈਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੇਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਹਾਲ ਬਾਕੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਇਕਾਈਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਜ਼ ਵਿੱਤੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਸਾਮੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫਤ ਵਿਚ ਤਨਖਾਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਫੇਦਾਰ ਦੀ ਅਸਾਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਬੈਂਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਅ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਤਨਖਾਹਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਮੁਫਤ ਵਿਚ ਤਨਖਾਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਬਣਤਰ ਕਰਕੇ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਅਸਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਵਿੱਤੀ ਸੰਕਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਸੇਵਾ ਕਾਲ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਕੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ।

-ਹੈੱਡ ਡਰਾਫਟਸਮੈਨ, ਜਲ ਨਿਕਾਸ ਮੰਡਲ, ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ। ਮੋਬਾ: 75089-85168

ਕਿਤੇ ਖੋਖਲਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਏ 'ਬੇਟੀ ਬਚਾਓ ਬੇਟੀ ਪੜ੍ਹਾਓ' ਦਾ ਨਾਅਰਾ

ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਆਸਥਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਆਪਣੀ ਆਸਥਾ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਦਰ-ਸ਼ਬਦ ਸੱਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੜੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਗੌਰਵਸ਼ਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਸੌੜੀ ਸੋਚ ਕਾਰਨ ਤਿੱਖੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿਗੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਕ ਔਰਤ ਮੁਕਤ ਦੁਨੀਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਅਜਿਹੇ ਮਾਪੇ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਦਾ ਕਸੂਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ? ਹੱਦ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਤਾਰਨਹਾਰ ਸਾਡੇ ਰਾਜਨੇਤਾ 'ਲੜਕੋਂ ਸੇ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ' ਵਰਗੀ ਆਪਣੀ ਘਟੀਆ ਸੋਚ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨ, ਯੌਨ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਤੋਂ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ਾਬ ਨਾਲ ਜਲਾ ਕੇ ਜਾਨੋਂ ਮਾਰਨ ਤੱਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਧੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਸੋਚ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਹੇਜ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਰ ਸੋਚੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵਹਾਉਂਦੇ? ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧੀ, ਮਾਪਿਆਂ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹੇਜ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਭੇਟ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਹੇਜ ਦੀ ਕੁਰੀਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ। ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿਚ ਫੋਗਾਟ ਭੈਣਾਂ, ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਮੇਰੀਕੋਮ, ਦੌੜ ਵਿਚ ਪੀ.ਟੀ. ਊਸ਼ਾ, ਹਿਮਾ ਦਾਸ, ਟੈਨਿਸ ਵਿਚ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ, ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਵਿਚ ਸਾਇਨਾ ਨੇਹਵਾਲ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਬਦਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਸਮਾਜ ਧੀਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਛਪਦੀਆਂ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਬਰ ਜਨਾਹ ਦੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਮੁਕੱਦਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਖਰਚ ਕਰਦੀਆਂ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ 2012 ਵਿਚ ਪਾਕਸੋ ਐਕਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਕਿ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾਬਾਲਗ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਕਰਮ, ਯੌਨ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਛੇੜਖਾਨੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਜਿਹੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀ ਕਮੀ ਆਈ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਹੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਾਜ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਸ਼ੁੱਭ ਆਰੰਭ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰੀਏ। ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ਵਾਨ ਬਣਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਟੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਜਾਣ। 'ਬੇਟੀ ਬਚਾਓ ਬੇਟੀ ਪੜ੍ਹਾਓ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਵਿਚ 'ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ' ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਨਾਅਰਾ ਖੋਖਲਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਏ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਸੋਚ ਬਦਲੀਏ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੰਭ ਫੈਲਾਅ ਕੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਪ ਲੈਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇਈਏ।

-ਜਲੰਧਰ। ਮੋਬਾ: 81465-46260






Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX