ਤਾਜਾ ਖ਼ਬਰਾਂ


ਕੇਂਦਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਐਨਆਈਏ ਤਰਨਤਾਰਨ ਧਮਾਕੇ ਦੀ ਕਰੇਗੀ ਜਾਂਚ
. . .  1 day ago
ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਐਲਾਨ
. . .  1 day ago
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 20 ਸਤੰਬਰ- ਦੇਸ਼ ‘ਚ ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਐਲਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਨਿਰਮਲਾ ਸੀਤਾਰਮਨ ਨੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਟੈਕਸ ‘ਚ ਕਮੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ...
ਕਰੰਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ 4 ਮੱਝਾਂ ਦੀ ਮੌਤ
. . .  1 day ago
ਮਲੌਦ, 20 ਸਤੰਬਰ (ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਜ਼ਾਮਪੁਰ)- ਪਿੰਡ ਲਸਾੜਾ ਲੱਖੋਵਾਸ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਕਿਸਾਨ ਕੁਸ਼ਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਪੁੱਤਰ ਸੇਵਕ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਦੀ ਤਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਟ ਸਰਕਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ...
ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਪੈਸ਼ਲਿਸਟ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੱਦ 60 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਧਾ ਕੇ ਕੀਤੀ 65 ਸਾਲ
. . .  1 day ago
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 20 ਸਤੰਬਰ- ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅੱਜ ਸਪੈਸ਼ਲਿਸਟ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਸੇਵਾਕਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਹੱਦ 60 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵਧਾ ਕੇ 65 ਸਾਲ ਕਰ...
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਆਂਢੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇਜ਼ਾਬ
. . .  1 day ago
ਬਠਿੰਡਾ, 20 ਸਤੰਬਰ (ਨਾਇਬ ਸਿੱਧੂ)- ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਮੌੜ ਕਲਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਆਂਢੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ਾਬ ਪਾ ਕੇ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ...
ਮਗਨਰੇਗਾ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਸਬੰਧੀ ਕਮੇਟੀ ਗਠਨ
. . .  1 day ago
ਹੰਡਿਆਇਆ(ਬਰਨਾਲਾ), 20 ਸਤੰਬਰ (ਗੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਖੁੱਡੀ)- ਮਗਨਰੇਗਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਯੂਨੀਅਨ (ਪੰਜਾਬ) ਵੱਲੋਂ ਸੂਬਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ 16 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ 19 ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ ਸੂਬੇ ਭਰ ...
ਵਿਸ਼ਵ ਕੁਸ਼ਤੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਬਜਰੰਗ ਪੁਨੀਆ ਨੇ ਜਿਤਿਆ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ
. . .  1 day ago
ਵਿਸ਼ਵ ਕੁਸ਼ਤੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ 'ਚ ਬਜਰੰਗ ਪੁਨੀਆ ਨੇ ਜਿਤਿਆ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ...
ਅਣਪਛਾਤੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਫਾਈਨਾਂਸ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਏਜੰਟ ਕੋਲੋਂ ਨਗਦੀ ਖੋਹ ਕੇ ਹੋਏ ਫ਼ਰਾਰ
. . .  1 day ago
ਬੁਢਲਾਡਾ 20 ਸਤੰਬਰ (ਸਵਰਨ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀ)- ਅੱਜ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਬੁਢਲਾਡਾ ਤੋਂ ਮਾਨਸਾ ਜਾ ਰਹੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਫਾਈਨਾਂਸ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਏਜੰਟ ਪਾਸੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ...
ਬੀ.ਐਲ.ਓ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਾਨ-ਟੀਚਿੰਗ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਧਿਆਨ- ਐੱਸ.ਡੀ.ਐਮ
. . .  1 day ago
ਮਲੌਦ, 20 ਸਤੰਬਰ (ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਜ਼ਾਮਪੁਰ)- ਪਿੰਡਾਂ-ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅੰਦਰ ਨਵੀਆਂ ਵੋਟਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਜਾਂ ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਹਲਕਾ ਪਾਇਲ-067 ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੋਲਿੰਗ ਬੂਥਾਂ ...
10 ਦਿਨਾਂ ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਮੇਲੇ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਝਲਕੀਆਂ
. . .  1 day ago
ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ 20 ਸਤੰਬਰ (ਜਸਵੰਤ ਪੁਰਬਾ, ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ)- ਬਾਬਾ ਸ਼ੇਖ਼ ਫ਼ਰੀਦ ਆਗਮਨ ਪੁਰਬ ਮੌਕੇ ਇੱਥੇ ਚਲ ਰਹੇ 10 ਦਿਨਾਂ ਮੇਲੇ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ 18 ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ...
ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ..

ਲੋਕ ਮੰਚ

ਜਦੋਂ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ 'ਚੋਂ ਭੂਤ ਬੋਲ ਪਿਆ

ਇਹ ਗੱਲ 12 ਕੁ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਸ ਸਨੇਹੀ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਭੂਤ ਚਿੰਬੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਭਰਮ ਸੀ। ਇਹ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਕਾਫੀ ਧਾਗੇ, ਤਵੀਤ ਬੰਨ੍ਹੀ-ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇਕ ਹੋਰ ਪਾਖੰਡੀ ਬੰਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਰੀਆਂ ਲੈਚੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ 2,100 ਰੁਪਏ ਵਿਚ ਵੇਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜੂਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵੀ ਨਾ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਨਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਖਾਂਦਾ-ਪੀਂਦਾ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। 30 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ, ਅਣਵਿਆਹਿਆ, ਕਾਫੀ ਸੋਹਣਾ-ਸੁਨੱਖਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਇਕੋ ਸਵਾਲ ਸਭਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੂਤ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਹੋਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਮੈਂ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਭਰੇ ਲਹਿਜ਼ੇ 'ਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਵਾਲ ਸੀ ਕਿ ਸਰ! ਭੂਤ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਉਸ ਦੀ ਮਨੋਬਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭੂਤ ਹੁੰਦੇ ਐ ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਕੇਸੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ 11 ਵਾਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਭਰ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਉਹ ਨਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ), ਦੁਪਹਿਰੇ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ 11 ਵਾਰ ਅਤੇ ਰਾਤੀਂ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂੰਹ-ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ 11 ਵਾਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਗਜ਼ ਉੱਪਰ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਸ਼/ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੂਤ ਭਜਾਏ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਹਰੇ ਧਾਗੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ/ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਕਾਫੀ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਫਰੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਮਦਰਦ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸਨ। ਬੀ.ਏ. ਪਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਚੰਗਾ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਉਥੇ ਤਨਖਾਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੌਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਚੰਗਾ ਘਰ-ਬਾਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਕੰਮਕਾਰ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਥੇ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਰੀਫ ਜਿਹੇ ਸੁਨੱਖੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਐਬ ਜਾਂ ਨਸ਼ਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸ। ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੋਡੇ ਫੜ ਲਏ। ਕਹਿੰਦਾ ਸਰ ਜੀ! ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਕਰਵਾ ਦਿਓ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਭਰਮ ਮੁਕਤ ਹੋਵੋ, ਇਹ ਸਭ ਮਾਨਸਿਕ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ/ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੂੰ ਧੀਆਂ/ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਵਿਚਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਸੁਝਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।

-ਮੋਬਾ: 9815985559


ਖ਼ਬਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰੋ

ਰਹਿਣੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ!

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਨਵੀਆਂ ਮਹਿੰਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕੌਮ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੌਮ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਕੌਮ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਬਚਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਅਤੇ ਗੈਂਗਵਾਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨਸ਼ਾ ਸਪਲਾਈ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਨਸ਼ੇ ਆਮ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਰਕਾਰ ਵੀ ਨਸ਼ਾ ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਨਾਕਾਮ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋ ਗਈ, ਜੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ ਤਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੱਡ-ਭੰਨਵੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨਾਂਅ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਇਕ ਤਸਵੀਰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਪਾਈ ਸੀ, ਤਸਵੀਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਵਿਹਲੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਥੱਲੇ ਉਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੋਣਹਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਹਨ, ਇਹ 16-16 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਫਟਾਂ ਲਾ ਕੇ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਸ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।' ਉਸ ਅਧਿਆਪਕਾ ਵਲੋਂ ਵਰਤੇ ਗਏ ਅਲਫਾਜ਼ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਲਈ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਪੜ੍ਹੀ ਕਿ ਘਰ ਦੀ ਅਤਿ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿਚ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਰੇਹੜੀ ਲਗਾ ਕੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਕੁਝ ਗਰੀਬ ਖਿਡਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਤਿ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਲਬੂਤੇ 'ਤੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦੇ ਦਮ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਧੀਆਂ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਣ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਭਵਿੱਖ ਹਨ, ਅੱਜ ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਵੀ ਹੈ। ਕਈ ਨੌਜਵਾਨ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਸਮਾਜ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਲਾ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਸਮੱਗਲਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਐਨ.ਜੀ.ਓ. ਬਣਾ ਕੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੋ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਬੀਤੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਰਹੇ ਹਨ।

-ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕ: ਬਡਾਲੀ ਆਲਾ ਸਿੰਘ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ-140406.
ਮੋਬਾ: 82848-88700

ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਿਉਂ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੈ ਕਿਸਾਨ?

ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਾੜਵੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਰਜਵਾੜਿਆਂ, ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰਾਂ ਦਾ ਦਬਦਬਾ ਹੀ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਖ਼ਰਾਬ ਸੀ। ਕਿਸਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਨਾਜ ਲਗਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅਨਾਜ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਰਕੁਟਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਝੁੱਗੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸੁਧਾਰ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਫ ਨਾਮਾਤਰ ਹੀ। ਧੇਲੀ ਦੇ ਕੇ ਹਵੇਲੀ ਲਿਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਵਤ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਚੱਲ ਪਈ ਸੀ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਖਾਲੀ ਚੈੱਕਾਂ 'ਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਵਾ ਕੇ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਤਰਸਯੋਗ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਰਕਾਰ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਦਲੇਰ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਮੰਤਰੀ ਸਰ ਛੋਟੂ ਰਾਮ ਵਜ਼ੀਰ (ਹਰਿਆਣਾ) ਨੇ ਸਾਰੇ (ਸਾਂਝੇ) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਲਕੀਰ ਫੇਰ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਖਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਿਸਾਨ ਮਾਰੂ ਨੀਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਮੁੜ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਜ਼ਾਦ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਮੋੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਦੌਰ ਚੱਲ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਇਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ? ਸਿਤਮ ਜ਼ਰੀਫ਼ੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਹਾਜ਼ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਆਪ ਮਿਥਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਿਸਾਨ ਦੀਆਂ ਜਿਣਸਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਮਿਥਣੀ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਪਜ 'ਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਲਾਗਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀ। ਇਥੇ ਹੀ ਬੱਸ ਨਹੀਂ, ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਾਟੇ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸਵਾਮੀਨਾਥਨ ਕਮਿਸ਼ਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਮੱਖੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨਕਲੀ ਦਵਾਈ ਦੀ ਮਹਿਕਮੇ ਦੀ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਮੱਖੀ ਤਾਂ ਕੀ ਮਾਰਨੀ ਸੀ, ਫ਼ਸਲ ਮਰ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੀ ਫੜੋ-ਫੜੀ ਹੋਈ ਪਰ ਗੱਲ ਉਥੇ ਦੀ ਉਥੇ। ਜਦੋਂ ਕਿਸਾਨ ਫ਼ਸਲ ਵੇਚ ਕੇ ਆੜ੍ਹਤੀ ਨਾਲ ਹਿਸਾਬ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿਚ ਫੁੱਟੀ ਕੌਡੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ? ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 70 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ 70 ਫ਼ੀਸਦੀ ਆਬਾਦੀ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰੱਬ ਹੀ ਰਾਖਾ ਹੈ।

-ਪਿੰਡ ਮਸੀਤਾਂ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕਪੂਰਥਲਾ। ਮੋਬਾ: 99157-31345.

ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹੀਏ?

ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕਈ ਵਿਸ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਵਿਸ਼ੇ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੈਰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜਿਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਕਾਲਜ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਡਿਪਲੋਮਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬੀ.ਏ. ਵਿਚ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਚੋਣਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅਲੱਗ ਤੋਂ 'ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਜਨਸੰਚਾਰ' (ਬੈਚੁਲਰ ਆਫ ਜਰਨਲਿਜ਼ਮ ਐਂਡ ਮਾਸ ਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨ) ਵਜੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਪੋਸਟ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਾਸਟਰ ਡਿਗਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਹੀ ਐਮ.ਫਿੱਲ ਅਤੇ ਪੀ.ਐਚ.ਡੀ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਾਹੇਵੰਦ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਕਾਬਲਾ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਦਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਰੇਡੀਓ ਜਾਕੀ, ਰੇਡੀਓ ਨਿਊਜ਼ ਐਂਕਰ, ਸਕਰਿਪਟ ਰਾਈਟਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ, ਰਸਾਲੇ, ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਰੁਚੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਚੋਣ ਕਰਕੇ ਉਪ-ਸੰਪਾਦਕ, ਪਰੂਫ-ਰੀਡਰ, ਫੋਟੋ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਵਾਦਕ ਆਦਿ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਲਮਾਂ ਜਾਂ ਲੜੀਵਾਰ ਨਾਟਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੁਨਰ ਅਜ਼ਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕੋਲ ਮੌਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਕਾਰੀ/ਗੈਰ-ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਇਕਾਈਆਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸੰਪਰਕ ਅਧਿਕਾਰੀ (ਪੀ.ਆਰ.ਓ.) ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਿੱਤਾ ਵੀ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਕੋਲ ਮੌਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਕਿਸੇ ਕਾਲਜ ਜਾਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ। ਉਪਰੋਕਤ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰਵਾਇਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

-ਪਿੰਡ ਨਿੱਕੂਵਾਲ, ਡਾਕ: ਝਿੰਜੜੀ, ਤਹਿ: ਸ੍ਰੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਰੂਪਨਗਰ।
ਮੋਬਾ: 90412-96518

ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰੀ

ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਲੋਕ ਕਈ-ਕਈ ਮੀਲਾਂ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਗੀਤ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਕਈ-ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ, ਸਮਾਜ ਦੀ ਉਪਮਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਕੱਸ ਕੇ ਕਰਾਰੀ ਚੋਟ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸੇਧ ਦੇਣਾ ਆਪਣਾ ਨੈਤਿਕ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਵੱਈਆਂ ਨੂੰ ਮਣਾਂਮੂੰਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰ ਮੁਕੰਮਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੀਹੋਂ ਉੱਤਰ ਗਏ ਹਨ। ਅਜੋਕੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਲਮ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਜੋਕੀ ਗਾਇਕੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਜਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਅੱਡੇ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਹਰ ਗੀਤ ਵਿਚ 'ਮੈਂ' ਝਲਕਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਫ਼ਿਲਮਾਂਕਣ ਵੀ ਘਟੀਆ ਦਰਜੇ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂਕਣ ਨਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਡਲ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਸੋਹਣੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਿਰਸੇ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸਾਰਥਿਕ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅੱਜ ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਸਮਾਜ ਹਿੱਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ, ਬੁਰਾਈਆਂ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਪਾਣੀ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ, ਗਰੀਬੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਘਟਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਲਮ ਵਾਹੁਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਕੁਰਾਹੇ ਪਈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਅਤੇ ਗੀਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੋਰਨ ਲਈ ਸਮਾਜਿਕ, ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਤਿੱਖਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਢਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਰੰਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ 'ਗੈਂਗਲੈਂਡ' ਬਣਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ।

-ਸ: ਸੀ: ਸੈ: ਸਕੂਲ, ਬਨੂੜ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਐਸ. ਏ. ਐਸ. ਨਗਰ। ਮੋਬਾ: 95012-37755

ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦੈ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਸਥਾਨ

ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਵੱਡਮੁੱਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ-ਇਕ ਜੀਵਨ ਜੋਤ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਂ ਬੋਲੀ। ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਲੋਰੀਆਂ ਸੁਣਦੇ, ਝਿੜਕਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਰੋਂਦੇ-ਕੁਰਲਾਉਂਦੇ, ਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦੇ, ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਸਿਰਜਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬੇਗਾਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਖੌਤੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਾਧਿਅਮ ਪਬਲਿਕ ਅਤੇ ਕਾਨਵੈਂਟ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ, ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅਸਰ, ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੋਂ ਬੇਮੁੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਧੁਨਿਕੀਕਰਨ ਦੇ ਛਲਾਵੇ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਜਾਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਘਟੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਪੇਂਡੂਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭੰਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਲ ਮਤਰੇਆਪਣ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅਨਮੋਲ ਵਿਰਸੇ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਕੌਮ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਾਂਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਨਾ ਘਰ ਦੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਨਾ ਘਾਟ ਦੇ। ਬੋਲੀ ਹਰੇਕ ਸਿੱਖੋ ਪਰ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਕਰੋ। ਪੰਜਾਬ ਜਿਊਂਦਾ ਹੀ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਉੱਚਰ ਕੇ ਸਰਬੋਤਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਮਾਣ-ਸਤਿਕਾਰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੰਭਲਾ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮਾਅਨਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿਖਾਉਣ। ਆਓ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰੀਏ।

-ਸ: ਸੀ: ਸੈ: ਸਕੂਲ, ਬਾਸੋਵਾਲ (ਸ੍ਰੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ)। ਮੋਬਾ: 94630-26700

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਹੋਣਾ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ

ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਵਕ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਸੂਬੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਪੰਜਾਬ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਅਤੇ ਆਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਏ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਦਿਲ-ਕੰਬਾਊ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਉਸ ਆਦਮੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਨਿਧੜਕ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੋਰੀਆਂ, ਡਾਕੇ, ਲੁੱਟਾਂ-ਖੋਹਾਂ, ਕਤਲ ਆਦਿ ਜਿਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦੇ ਸਾਏ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਨ। ਚੰਦ ਕੁ ਰੁਪਈਏ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਤਰ ਹੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਹਰੇਕ ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲਿਆਂ 'ਚ ਕੈਮਰੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਲੁਟੇਰੇ ਬੇਖੌਫ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰੋਕਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਾਰਦਾਤ ਕੈਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੈਦ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੁਲਿਸ ਹੱਥ ਇਹ ਲੁਟੇਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਰ ਦਿਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੁਟੇਰੇ ਕੈਮਰਿਆਂ 'ਚ ਕੈਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਕੈਮਰੇ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੋਇਆ? ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦਾ ਵਧਣਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸ ਦੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਪ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕੇ। ਜੇਕਰ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਏਨਾ ਖੌਫ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਏਨੀ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਦੀਆਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਖਣ 'ਚ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਘਰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬੱਚੇ ਬਦਲੇ ਫਿਰੌਤੀ ਆਦਿ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਦਭਾਗੇ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਪਿਆਂ 'ਚ ਬੈਚੇਨੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਚੇ ਅਗਵਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਕਿਵੇਂ ਸੰਵਾਰ ਸਕਣਗੇ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਜਿਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ ਇਸ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਬ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਸਰਕਾਰਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਬਣਾਏ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਨਿਧੜਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਸਕਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਮੰਦਭਾਗੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।

-ਧਨੌਲਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਬਰਨਾਲਾ-148105. ਮੋਬਾ: 97810-48055

ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ

ਸਾਡੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ 'ਫੇਲ੍ਹ' ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੇਕਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਾਠਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ 'ਕੱਲਾ ਉਸ ਉੱਪਰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਬੱਚਾ ਕਿੱਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਕੂਲੀ ਵਿੱਦਿਆ ਵਿਚ ਪਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਬੱਚਾ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਸਕੂਲ ਸਮਾਜ ਦਾ ਹੀ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਟਾਰਗਿਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਸ ਤੋਂ ਟਾਰਗਿਟ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਪੈ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਟਾਰਗਿਟ ਮਿੱਥ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਹ ਇਹੀ ਰਾਹ ਅਪਣਾਏਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਭਾਵਨਾਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਸਾਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾਤਮਿਕ ਪਰਪੱਕਤਾ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਨਾ ਕਿ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ-ਪਰੋਖੇ ਕਰਕੇ ਝੂਠੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬੇਕਾਰ ਵਿਖਾਵੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਬੱਚਾ ਜੇਕਰ ਭਾਵਨਾਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਕੀ-ਕੀ ਉਪਾਅ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੁਝਾਨ, ਰੁਚੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਪਕੜਨਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੁਚੀ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਰੁਝਾਨ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸੇ ਰੁਚੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਿਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਪੇਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੇਸ਼ਾ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਰੁਚੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਿਰਜਨਾਤਮਿਕ ਕੰਮ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਘਬਰਾਹਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਪ੍ਰੋੜ੍ਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇਕ ਸਫ਼ਲ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿਊਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

-ਵਿਦਿ: ਜੇ.ਡੀ. ਕਾਲਜ, ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ।
ਮੋਬਾ: 90234-59101

 

ਕਿਉਂ ਰੁਲਦੀਆਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਲਾਸ਼ਾਂ?

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਵੱਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਮਜਬੂਰੀ ਵੱਸ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੁੱਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਹੁਣ ਮਨ ਅੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਤਰਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਕੋਲ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵਤਨ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਸੁਣ ਕੇ ਰੂਹ ਕੰਬ ਜਾਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਬੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਵੋਟਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਕੁਰਸੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੈਪਟਨ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ। ਮੌਜੂਦਾ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲੋਂ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਕਰਨ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਮਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਿਆ ਕਰਨ। ਜੇਕਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਮਝਿਆ ਕਰਨ।

-ਤਹਿ: ਸਰਦੂਲਗੜ੍ਹ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮਾਨਸਾ। ਮੋਬਾ: 94650-33331

ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹੋਈਏ

ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ ਡਿਗ ਰਹੇ ਪੱਧਰ ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਦੇ ਮੰਤਵ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਹੋੜ ਵਧੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛਾਂਦਾਰ ਅਤੇ ਫਲਦਾਰ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨ ਆਰੰਭੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ/ਗ਼ੈਰ-ਸਰਕਾਰੀ ਵਿੱਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੰਧਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਸੈਮੀਨਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਭਲੀਭਾਂਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੋਈ ਠੋਸ ਉਪਰਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਵਰ ਬ੍ਰਿਜ ਬਣਾਉਣ, ਸੜਕਾਂ ਬਣਾਉਣ ਆਦਿ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲੇ ਕਰਦਿਆਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਬਲਕਿ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਲਈ ਵਿਉਂਤਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਕਈ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਆਦਿ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਸੜਕ ਜਾਂ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਸਤਾਂ ਰੁੱਖ ਆਦਿ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਕਿਧਰ ਦੀ ਅਕਲਮੰਦੀ ਹੈ? ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹਰਿਆਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰੀ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਖਿੱਚੋਤਾਣ 'ਚ ਪਿਸ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਫੈਲੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ, ਲਗਪਗ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਦਾਰੇ ਵਲੋਂ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਧਰਨੇ-ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਪਿੱਟ-ਸਿਆਪਾ, ਮੋਟੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲਗਪਗ ਹਰ ਮਹਿਕਮੇ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਗੁੰਡਾ ਰਾਜ, ਕਤਲੋਗਾਰਤ ਦੀਆਂ ਵਾਰਦਾਤਾਂ, ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਬਣਦੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗੇ ਇਨਸਾਫ ਬਦਲੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ/ਡੰਡੇ ਆਮ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਘੁਟਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੋਣਾਂ ਮੌਕੇ ਚੋਣ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ 'ਚ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਣਗਹਿਲੀਆਂ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਵਸਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮਾਂਜਣੇ ਪੈਣ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰ ਹਰਿਆ ਭਰਿਆ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲਾਈ ਗਈ ਹਰਿਆਵਲ ਲਹਿਰ ਤਹਿਤ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਮਹਿਜ਼ ਅਖ਼ਬਾਰੀ ਸੁਰਖੀਆਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਨੀਵਾਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਹਰ ਪੰਜਾਬ ਵਾਸੀ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸੂਬਾ ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਕਗਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਰ ਪੰਜਾਬ ਵਾਸੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇਗਾ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦਾ ਖਾਤਮਾ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਖਾਤਮਾ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਗੁੰਡਾਰਾਜ, ਲੁੱਟ-ਖਸੁੱਟ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਹਰ ਮੰਤਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਤਰੀ ਸਮੇਤ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਆਪਣੀ ਬਣਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਵੇਗਾ।

-ਨਰਿੰਦਰਾ ਕਾਲੋਨੀ, ਮਲੇਰਕੋਟਲਾ।
ਮੋਬਾ: 96460-55370

ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਵਧ ਰਹੀ ਗਿਣਤੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ

ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਾਫੀ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੰਨਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਰਾਧਿਕ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਕਤਲ, ਕਿਤੇ ਜਬਰ ਜਨਾਹ, ਕਿਤੇ ਲੁੱਟ-ਖੋਹ, ਕਿਤੇ ਚੋਰੀ, ਕਿਤੇ ਠੱਗੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਜੀਅ ਰਹੇ ਹੋਈਏ। ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਜੋ ਕਿ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਾਂ-ਬਾਪ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਝਰੀਟ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦੀ ਜਾਨ ਉੱਤੇ ਬਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਤਰਾ ਮੰਡਰਾਉਂਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਜੋ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਬੱਚਾ ਚੋਰੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੀ ਬੱਚਾ ਚੋਰੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਅਨਾਊਂਸਮੈਂਟ ਕਰਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌਕੰਨੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਦਾ ਦੌਰ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਗਿਛ ਕਰਕੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪੁਲੀਸ ਗਸ਼ਤ ਵਧਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵਧ ਰਹੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਮ ਜਨਤਾ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕੇ।

-ਮ: ਨੰ: 478, ਮੰਡੀ ਬੋਰਡ ਕੰਪਲੈਕਸ, ਸੈਕਟਰ-66, ਮੁਹਾਲੀ। ਮੋਬਾ: 90417-47107

ਪੁਲਿਸ ਵਿਭਾਗ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕ

ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਅੱਜ ਆਮ ਆਦਮੀ ਕੁੱਟਿਆ ਤੇ ਲੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਫਰਿਆਦ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਨਸਾਫ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਥੇ ਜਾਵੇ? ਉਸ ਕੋਲ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਿੰਤਕ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ। ਪੁਲਿਸ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਮ ਆਦਮੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਘੜਿਆ ਕਾਨੂੰਨ ਥੋਪਦੇ ਹਨ। ਆਰਟੀਕਲ 41-ਬੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲਿਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਕ 'ਅਰੈਸਟ ਮੀਮੋ' ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋ ਗੁਆਂਢੀ, ਇਕ ਮੈਂਬਰ ਤੇ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਦਸਤਖ਼ਤ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਵਾਲਾਤ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਵਾਰੰਟ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ। ਪਰ ਬੇਲਗਾਮ ਪੁਲਿਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰੋਲ ਕੇ ਕੁੱਟ-ਮਾਰ ਕੇ, ਲੁੱਟ ਕੇ ਹਵਾਲਾਤ ਵਿਚ ਇੰਜ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧੀ ਹੋਵੇ। ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਕਮੇ ਵਿਚ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸੁਧਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਸਕੇ।

-ਗਹਿਰੀ ਮੰਡੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ। ਮੋਬਾ: 93560-17462

ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਇਕੱਲਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ

ਸਾਡੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਭਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੇ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਭਰੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਤਾ ਨਾਂਅ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉੱਭਰ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਭਾਰਤ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਬੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਕੱਲਤਾ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਬੰਦਾ ਤਣਾਅ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੇਖਣ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿਚ 80 ਲੱਖ ਲੋਕ ਇਕੱਲਤਾ ਵਰਗੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ, ਸਵੀਡਨ, ਕੀਨੀਆ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿਚ ਇਹ ਰੋਗ ਇਸ ਕਦਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਕਈ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹੀਨਾ-ਮਹੀਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕੇਵਲ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ-ਦੋ ਘੰਟੇ ਦਾ ਸੈਸ਼ਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੈਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਵਸੂਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੋਗ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰੀਬ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮੋਬਾਈਲ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝਣਾ, ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਹਿਚਕਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚਣਾ, ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣਾ, ਗੱਲ-ਗੱਲ 'ਤੇ ਚਿੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਆਦਿ ਹਨ। ਇਕ ਛੱਤ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਿਚ ਨਿਰਵਿਘਨ ਆਉਂਦੇ ਗੰਭੀਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੀਰੀਅਲਾਂ, ਝਗੜਾ, ਗੁੱਸਾ, ਟੈਨਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਅਪਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵੀ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾਪੂਰਵਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਸੀ ਵਿਚਾਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ। ਮੋਬਾਈਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਾਂ-ਬਾਪ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਲਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸੈਰ ਕਰਨ, ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਭਰੂਪਰ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦਿਨ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਫ਼ਿਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਕੇ ਜੀਈਏ ਅਤੇ ਇਕੱਲਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਬਚਾਈਏ।

-ਪਿੰਡ ਫੱਗੂਵਾਲਾ, ਨੇੜੇ ਭਵਾਨੀਗੜ੍ਹ,
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸੰਗਰੂਰ।

ਮਾਰ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ...

ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਅੱਜ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਲ ਨਿਕਲਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂਂ ਜਾਪਦਾ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਤਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਸਾਧਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਵੈਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਖਤਮ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਕਿੱਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਅੱਜ ਹਰ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੈ। ਚੰਗੇਰੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਪੜ੍ਹਦਾ-ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਾ ਭਵਿੱਖ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਜਦ ਕੋਲ ਯੋਗਤਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨੌਕਰੀ ਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕੁਰਾਹੇ, ਗ਼ਲਤ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਵਸਨੀਕ ਵੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਰ-ਭੂਮੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਖਾਤਰ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਲਈ ਗ਼ਲਤ ਏਜੰਟਾਂ ਦੇ ਹੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹੀ ਲੁੱਟ ਸੁੱਟੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਹੀ ਸਿੱਟਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਜਵਲ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਹੀਂਂ ਦਿਸ ਰਹੀ। ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਦੇਸ਼ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਵੱਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਕੇ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

-ਨਿਸ਼ਾਨ-ਏ-ਸਿੱਖੀ, ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ। ਮੋਬਾ: 75081-34486

ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਾਣੀ ਬਣਦਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹੈ ਖਿਲਵਾੜ

ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ 'ਤੇ ਅਹਿਮ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ-ਜੁੜਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਿਲਵਾੜ ਕਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਖਿਲਵਾੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਤੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਖ਼ਤ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਆਏ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਦਾ ਡਿਗਦਾ ਮਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁੱਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰ ਵੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਜਲਦ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਖਰੀਦਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਕਰੇਗੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਸਬੰਧੀ ਸੁਚੇਤ ਹੁੰਦਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਗਰ ਕੌਂਸਲਾਂ, ਨਗਰ ਨਿਗਮਾਂ, ਪੰਚਾਇਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਜੁਰਮਾਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਜਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਖਤੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਗੱਡੀਆਂ ਧੋਣ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਆਦਿ ਧੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸਖਤ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਨੋਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਫੜੇ ਜਾਣ 'ਤੇ 1000 ਰੁਪਏ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ 'ਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ 'ਤੇ 2000 ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੀਸਰੀ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ 5000 ਰੁਪਏ ਜੁਰਮਾਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਫੀਸ ਭਰਾ ਕੇ ਨਵਾਂ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਭੈਅ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਤਾਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਅਸੀਂ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤ 'ਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਡਿਗਦਾ ਪੱਧਰ ਅਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਲਈ ਸਾਡੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

-ਜਗਰਾਉਂ। ਮੋਬਾ: 99884-35333

ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੈ ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ

ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਆਬਾਦੀ, ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਇਕ ਅਣ-ਸੁਲਝਵੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਕੇ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾੜਾ ਅਸਰ ਮਨੁੱਖ ਉੱਪਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਆਹ-ਸਮਾਰੋਹ, ਨਾਈਟ ਕਲੱਬ, ਪਾਰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿਚ ਬਿਨਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਡੀ. ਜੇ., ਢੋਲ ਤੇ ਬੈਂਡ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸਿਰਦਰਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਰੈਲੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੇਲਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਰਿਕਸ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੰਨਪਾੜੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਟੀ.ਵੀ. ਅਤੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਘਰੇਲੂ ਝਗੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਬੱਸਾਂ ਅਤੇ ਟਰੱਕਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਹਾਰਨ ਆਵਾਜ਼ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੁਰਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ ਹਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਗਲਾ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਾਹਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰਤੋ-ਫੁਰਤੀ ਸਾਈਡ ਦੇਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਦੂਸਰੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਟਰੈਕਟਰਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਡੈੱਕ ਅਤੇ ਬਕਸੇ ਵੀ ਰਾਹਗੀਰ ਦੇ ਕੰਨ ਚੀਰਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਬਣੇ ਹਨ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਪੀਕਰ ਬਿਮਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਾਜ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਸੌਣ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਚਿੰਤਾ, ਬੈਚੇਨੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਮੱਸਿਆ, ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਥਕਾਵਟ, ਸਿਰਦਰਦ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ, ਘਬਰਾਹਟ, ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈਅ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਚਨਚੇਤ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਇਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਡੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੋਰ ਰੂਪੀ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ। ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ 'ਸ਼ੋਰ ਪ੍ਰਦੂੂੂਸ਼ਣ ਰੋਕਥਾਮ ਕਾਨੂੰਨ' ਨੂੰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ-ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਵਿਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਡੀ.ਜੇ., ਪਟਾਕੇ ਅਤੇ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ 'ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ, ਬੱਸ, ਟਰੱਕ, ਟਰੈਕਟਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇੰਜਣਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਕੇ ਅਵਾਜ਼ ਮੁਕਤ ਇੰਜਣ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

- ਸਰਦੂਲਗੜ੍ਹ, ਮਾਨਸਾ।
manish07421@gmail.com

ਬਿਜਲਈ ਯੰਤਰਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਧਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸਕੂਲਾਂ-ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਪਾੜ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ, ਸਰੀਰਕ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਿਆਂ ਕਰਦੇ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਪਾੜ੍ਹੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਆਈ ਫੋਨ, ਆਈ ਪੈਡ, ਲੈਪਟੋਪ, ਮੋਬਾਈਲਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟਸਐਪ, ਫੇਸਬੁੱਕ, ਟਵਿੱਟਰ ਆਦਿ 'ਤੇ ਚਿੰਬੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਬਣਾ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਤਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਮਿੱਤਰ ਮੋਬਾਈਲ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਬਿਜਲਈ ਯੰਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਤਾਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਣਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਿਆਂ 'ਚ ਬੈਠਣਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਸਮਾਜ ਵਿਚੋਂ ਖਤਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਦੀ ਇਕ ਘੰਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਮਾਗਮ ਹੋਵੇ। ਸਾਇੰਸ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੋਜਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਰ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕ ਕਈ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਹੀ ਪੁੱਜਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋਣੋਂ ਬਚਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹੈ ਜਿਥੇ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਲੈਪਟਾਪ ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ 'ਤੇ ਹੀ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਯਕੀਨਨ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇਕ ਛੱਤ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਜ਼ਰੂਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

-ਹਿੰਦੀ ਮਾਸਟਰ, ਸ: ਹਾ: ਸਕੂਲ, ਕੰਡੀਲਾ।
ਮੋਬਾ: 80547-47374





Website & Contents Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 2002-2018.
Ajit Newspapers & Broadcasts are Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust.
The Ajit logo is Copyright © Sadhu Singh Hamdard Trust, 1984.
All rights reserved. Copyright materials belonging to the Trust may not in whole or in part be produced, reproduced, published, rebroadcast, modified, translated, converted, performed, adapted,communicated by electromagnetic or optical means or exhibited without the prior written consent of the Trust. Powered by REFLEX